Alleen in Amsterdam

De hoofdreden voor ons weekendje Amsterdam was de conferentie van het spelletje dat het lief altijd speelt. Die vond plaats op zaterdag en zondag (maar zondag ging hij uiteindelijk niet terug). Ik had me voorgenomen om die tijd op mijn eentje te benutten om eens buiten mijn comfortzone te treden. Want zo alleen rondlopen in een stad die niet de mijne is, die kans krijg ik niet elke dag. En ik geef toe: het is leuker om wat je ziet, ruikt, voelt en hoort meteen te kunnen delen met iemand die bij je is, toch?

Dus zaterdagochtend liep ik met hem mee tot voor de deur van de venue, en van daaruit ging het in rechte lijn naar boekenwinkel nummer 1: Scheltema. Dat zijn vijf verdiepingen aan boeken, alstublieft. Eerst naar de fictie-afdeling, en vervolgens snuisteren tussen de tweedehandsboeken. :aaaaaah: Gewoonweg heerlijk om dat te kunnen doen zonder dat er iemand naast u staat te zuchten met zijn ene been al buiten de deur.
Next stop: de Waterstones, ah ja. Daar was de stapel boeken waarmee ik naar buiten stapte, beschamend groter. Hoewel, beschamend. Een boekenworm heeft niks om zich voor te schamen!

Ziehier mijn buit van beide winkels:

Geladen gelijk een muilezel huppelde ik gezwind terug naar het hotel. Lees: na een half uur stappen voelde ik mijn armen niet meer. Onderweg grabbelde ik nog ergens een koffiekoek mee als lunch, want effectief één van de zoveel leuke barretjes binnenstappen die ik onderweg tegenkwam, dat was nog een drempel te hoog en een stap te ver weg van mijn comfortzone.

Na een kleine pauze, hopla, weer de frisse buitenlucht in voor het volgende puntje op mijn programma: een bezoek aan de tentoonstelling van Banksy en Andy Warhol. Weer zoiets dat het lief geen kneit interesseert: kunst, en meer bepaald street art.
Er liepen twee Banksy-tentoonstellingen in Amsterdam, de ene werd al harder afgekraakt dan de andere, dus ging ik toch maar voor de combinatie van ‘Laugh Now’ met Andy Warhol’s ‘Royal’ in het Moco Museum.
De rij buiten was genoeg om een half uur te staan aanschuiven, en natuurlijk stond er nérgens aangegeven dat je met een op voorhand online aangekocht ticket gewoon mocht binnenlopen. Zucht. Na een kwartier kwam er gelukkig een portier naar buiten om die boodschap te verkondigen zodat ik geen schrik meer moest hebben om onderkoeld vast te vriezen aan de stoeptegels.

Van Warhol ken ik een paar van zijn bekendere werken (zoals portretten van Marilyn Monroe en enkele koninginnen) en het is niet zo dat de expositie me ook maar iets heeft bijgeleerd, of dat er veel is blijven hangen.
Banksy dan, ja, hét grote street art voorbeeld. Ik heb hem nog nooit ‘in het wild gespot’, maar is dat niet net het grootste deel van de charme bij street art? Dat je moeite moet doen om het te vinden, dat illegale randje, dat zomaar plotseling in een saaie, grijze straat opduiken van een kunstwerk? Dat effect wordt in een museum natuurlijk volledig teniet gedaan en wat overblijft zijn aapjes met ondergoed aan en een klein meisje dat een hartjesballon oplaat bovenop een vuilnisbelt aan wapens. Doordat Banksy’s anders veelbetekenende boodschappen in een gezellige, warme ruimte worden gedisplayed, boeten ze in aan kracht en verliezen ze zelfs veel van hun betekenis. Jammer, maar dat had ik wel verwacht. Ooit, ooit zal ik eens een werk van hem tegenkomen in de straten van Parijs, ooit!

Daarna door de invallende schemering terug naar het hotel, mijn zere voetjes laten rusten en mijn schroom overwinnen om in de drukke bar aan de toog een stuk chocoladetaart en een glas cava te bestellen om mee te nemen naar mijn kamer. Ha!
Opnieuw was de stap te groot om dit in mijn eentje in de bar op te eten, anderzijds was het er te lawaaierig om te lezen en dat is wat ik de resterende twee uur van mijn tijd deed: lezen!

En zondag, terwijl hij achterbleef op de hotelkamer om nog wat te gamen, ging ik een toertje lopen. Langs het water, ah ja, want dat is bijna onvermijdelijk in Amsterdam!

Ochtendloopje langs het water. #nevernotrunning #latergram

Dus, pluim voor mezelf om een dag in mijn eentje door te brengen in een vreemde stad. En ik ga dat nog doen, volgende keer zelfs mét lunch.

  • Het was zoveel rustiger in mijn hoofd. Geen conversatie hoeven maken (niet dat wij niet in stilte bij elkaar kunnen lopen…) maar gewoon naar mezelf luisteren. Niet discuteren over wat gaan we nu doen, maar dat gewoon voor mezelf kunnen beslissen. Een leeg hoofd bijna, zelfs. Gewoon kijken en voelen en luisteren en ruiken, de stad in mij opnemen zonder er al te veel bij na te denken.
  • Rondslenteren, stoppen om een foto te maken, elk boek vastpakken en doorbladeren als ik dat wil… Alles op mijn eigen tempo.
  • Zoveel meer te vertellen aan mekaar achteraf 😃 Niet dat we anders niet weten waarover te babbelen hé.

Ik zeg nu niet dat we dat elke vakantie moeten doen want op den duur gaan we apart op vakantie, zoals wij heel weinig gezamenlijke interesses hebben. Maar bijvoorbeeld als ik heel heel heel graag een half uur voor of in een mooi gebouw wil gaan zitten, kijken, ja gewoon kijken naar de schoonheid om me heen, dan kan het lief intussen misschien op de kamer gaan gamen ofzo, ik zeg maar wat, ipv naast mij zenuwachtig op zijn gsm te tokkelen. Dat geldt ook omgekeerd: als het lief per se iets wil zien of doen dan moet ik misschien eerder een stap opzij zetten in plaats van dik tegen mijn zin mee te gaan. Zelfs al is dat op den vreemde waar ik niets of niemand ken. Zolang ik niet ergens in een donker achterbuurtstraatje terecht kom 😃

En u? Trekt u er op vakantie wel eens alleen op uit?

17 thoughts on “Alleen in Amsterdam

  1. Ik heb dat op vakantie nog niet veel gedaan, maar ik vind wel dat het moet kunnen. Ik heb zelf niet zoveel interesse in kunst en musea en de echtgenoot wel. Ik ging altijd mee en kreeg dan last aan mijn rug van al dat slenteren. Dus voor de volgende citytrip heb ik al besloten dat hij alleen het museum in gaat en ik terwijl iets anders doe (shoppen of ergens een boek lezen). Ik snap je drempel om ergens alleen te gaan eten of drinken, zelf zal ik dat ook niet zo snel doen, tenzij met een boek om me mee bezig te houden.

  2. Moet zeker kunnen! (Al deden we het enkel toen het lief moest werken in Praag en ik daarvan profiteerde om de stad te bezoeken. En hij was liever met mij mee op stap geweest :p) Ik vind het zelf makkelijker om in een vreemde stad in mijn uppie op restaurant te gaan dan in mijn thuisstad. Zo met een fototoestel en reisgids heb je iets te doen in zo’n hippe bar.

  3. Het gebeurt regelmatig dat mijn vriend op een conferentie of opleiding zit in het buitenland en dat ik dan alleen op pad trek. Ik vind ergens alleen iets drinken of eten helemaal niet erg. In tegendeel, je hebt veel meer gelegenheid om de mensen rondom je te observeren. En net als jij, hou ik ervan dingen op mijn eigen tempo te doen.

  4. Met een vorige vriend deed ik regelmatig eens iets alleen op reis, of ging ik gewoon alleen op reis. Nu doen wij het meeste samen, omdat we dezelfde interesses hebben. Tenzij hij per se wil sporten en ik per se in een boekenwinkel wil rondhangen…🙂

  5. Op vakantie doe ik dat niet gemakkelijk om er alleen op uit te trekken maar ‘thuis’ doe ik dat wel en ga ik bijvoorbeeld eens naar Maastricht ofzo. Op vakantie blijf ik soms wel alleen als mama en zus nog iets willen doen en ik te moe ben. Goed dat je die stappen hebt durven zetten!

  6. Haha, ik snap wel wat je bedoelt, maar het klinkt wel grappig dat je schrijft dat je uit je comfort zone wilt stappen en vervolgens naar een boekenwinkel trekt😉 Mooie buit wel!
    Ben net een weekje alleen naar Bologna gegaan (het lief zit twee weken in de VS voor zijn werk) en ik kan daar absoluut van genieten, van alleen rondslenteren en ontdekken. Al ga ik nog altijd liever met twee, zeker omdat wij sowieso veel dingen allebei graag doen (samen een toertje lopen in een nieuwe stad, musea, boekenwinkels…). En alleen op restaurant gaan, de eerste keer vond ik dat ook bizar, maar ondertussen heb ik mij daar al overgezet en kan ik het aantal keren niet meer op mijn twee handen tellen. Al moet er wel een boek mee, dat wel😉

    1. Echt?? ’s Avonds alleen gaan eten lijkt mij nóg een grotere stap om te zetten. En echt een week alleen rondlopen, wauwwww….. Grote bewondering🙂🙂 Zover ben ik dus nog lang niet.

  7. Grappig dat je die vraag stelt, ik ga begin straks namelijk aan een blog hoe ik een dagje alleen op pad was in Kassel terwijl vriendlief naar een beurs was. In de vakanties gaan we nooit apart erop uit, dat vind ik dan ook eigenlijk wel zonde plus we hebben ook wel veel dezelfde interesses dus dat geeft dan ook nooit problemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s