Een superzonnig verlengd herfstweekend

Ik had een zeer rustig weekend gepland: vier dagen op ’t gemakje de huishoudelijke taakjes afwerken, een wandeling maken en lezen, veel lezen. Uiteraard kan ik niet stilzitten, zeker met zo’n prachtig zonnetje, dus liep het anders af dan voorzien – lees: zat ik woensdagmorgen in zombiemodus op het werk.

Huishouden

Dat werd zwaar verwaarloosd. Gelukkig deed het lief zijn deel en een deel van mijn deel. Het uitmesten van ons rommelkot, de berging, heb ik verschoven naar mijn verlof volgende week…
Pas op, in de keuken heb ik wél wat tijd gespendeerd maar ook niet zoveel als ik wel had gewillen want er werd pizza besteld en één keer at ik gewoon chocolade als avondmaal. Om de één of andere reden was mijn kaars compleet uit nog voor de zon goed en wel onder was. (Dat schijnt elke dag zo te zijn, trouwens, niet enkel in het weekend.)
Wat er dan wél werd gedaan, terwijl mijn vader zat te prutsen met siliconen in onze keuken – jaja de tegelmuur is eindelijk af! Jippie!

  • de bietenoogst ingevroren
  • soep gemaakt van knolselder, pastinaak en courgette
  • hutsepot gemaakt van Chinese kool, keukenraapjes en warmoes met kip
  • één keer deftig gekookt: gehaktballetjes gevuld met fijngesneden champignons, verse gember en groene curry, geserveerd met bloemkoolrijst en een kokossausje.

De tuin

U weet, na de pompoenenroof was ik zwaar aan het twijfelen. Nu nog – maar ik hoef slechts één stap in het park te zetten waar de tuin zich bevindt en ik voel een rust over mij komen die ik nergens anders kan vinden.

Op zaterdag ging ik naar daar met het gedacht: ’t is de laatste keer, afgesloten hoofdstuk. Ik rooide de bieten, trok hier en daar nog een plant uit, maar dat was het dan. Onkruid? Negeren. Kale grond? Niet meer mijn probleem.
Tot ik zaterdagavond een mail kreeg van een andere samentuinder, dat het seizoen nog niet gedaan was en dat juist nu alle voorbereidingen voor volgend jaar moeten worden getroffen zoals zeker en vast onkruid wieden. Oeps.
Schuldgevoel dreef me dus maandag opnieuw naar de tuin. En right there and then in het warme herfstzonnetje besloot ik: ik doe voort verdorie. Dat ik intussen al de webshop van Het Vlaams Zaadhuis heb geplunderd – enfin, nog niets gekocht hé, maar in mijn hoofd! grootse plannen! – en feitelijk sta te springen om de winter te skippen en er in te vliegen, zegt genoeg zeker hé.
Met de hulp van mijn zus heb ik nog al het onkruid gewied op mijn stukjes en een mooi, dik bladerdekentje aangelegd – de bladeren voerden we aan van onder de bomen vlakbij, een stuk of vijftig keer over en weer lopen, mijn stappenteller voer er wel bij.

De herfstwandeling

’t Was zo schoon, ik ga er u apart over vertellen.

Lopen

Ik liep 5km op zaterdagochtend. Zomaar ineens – bij het beëindigen van mijn start to run programma zat ik immers nog maar aan 4,3km. Dinsdag deed ik dat nog eens dunnetjes over maar de vermoeidheid van het weekend sloeg toe.

Tegenwoordig heb ik een nieuw kwaaltje: pijn in de rechtervoet, en een slapende linkervoet. De schoenen zijn nog maar een jaar oud en 1000km heb ik er nog niet mee gelopen dus het zou schandalig zijn als er alweer een nieuw paar moet worden aangeschaft want die dingen zijn dúúr.
Bij het volgende consult zal ik mijn kinesist zijn gedacht daarover eens vragen want: ik schreef me in voor de eindejaarscorrida in Leuven, dus ik zou toch wel een beetje in de buurt van de voorziene 8km willen kunnen komen tegen dan. Het start to run schema tot 10km ligt alvast klaar… Dus de goede voornemens zijn er.

Lezen

Er was een readathon van de Verbeelding bookclub op Goodreads en ik dacht: vier dagen vrij! Ideaal! Maar ik kwam niet verder dan de laatste hoofdstukken in The Book of Strange New Things. Ik begon in Dokter Zjivago maar liep na één hoofdstuk vast op die overload aan drieledige Russische namen. En er bleven er maar bijkomen…
Bovendien was ik ’s avonds zo moe van alle fysieke inspanningen dat ik me niet kon concentreren en dan maar hersenloos naar tv keek en aan Noorwegen-foto’s prutste. Ja. Leesverlof, ik blijf daar een groot pleiter van.

Bloggen

Ik ging eindelijk eens werk maken van die eigen domeinnaam. Maar ge ziet: geen verandering daar. Er werd wel wat gewerkt aan de reisblog maar nu het einde van de Noorwegen-reis in zicht is, val ik stil, want zo een vakantie afronden vind ik nooit echt fijn. Voor mijn derde blog heb ik helemaal geen tijd al schieten me regelmatig ideetjes te binnen – vooralsnog is er geen tijd om ze uit te werken.

Dus ja. Op zich was het een heel fijn weekend met heel veel zon en frisse buitenlucht en fysieke inspanning, wat me altijd zóveel voldoening geeft. Helaas is het niet gelukt om voldoende rust te nemen; hopelijk lukt me dat volgende week, tijdens mijn vier dagen verlof, wél.

En u? Wat deed u in dit superzonnige herfstweekend?

6 thoughts on “Een superzonnig verlengd herfstweekend

  1. Haha, ja, die drieledige namen, de Russen kunnen er wat van! Dokter Zjivago heb ik weliswaar nog niet gelezen (enkel ooit de film gezien), maar in september las ik een Dostojevski en daar duurde het ook even eer ik mee was wie nu weer wie was. Zeker als ze dan nog beginnen strooien met bijnamen ook!🙂
    En ik hoop dat je nog langer met je schoenen kan lopen, maar ik heb met mijn vorige paar de 1000km alleszins ook niet gehaald voor ze aan vervanging toe waren. Stom, want dat kost inderdaad stukken van mensen!

    1. De zool is nog niet eens afgesleten! Ik blijf koppig verder lopen, soms doen mijn voeten pijn en soms niet, zeer bizar.
      Ow god, ik hoop dat er dan geen bijnamen meer bijkomen ook🙂🙂 Heb er alleszins voorlopig nog niet in verdergelezen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s