Van hot naar her

Vrijdagavond ging het lief op café, en ik profiteerde van de rust in mijn zetel om te werken aan de reisblog en nog wat onnozele films te kijken (want dat werkt het best in combinatie met bloggen).

Zaterdag ruimde ik eerst ons kot op en vertrok dan naar den hof, want het wordt hoog tijd om die klaar te maken voor de winter. Ik ga namelijk niets meer planten of zo want ik kan de rust van een winterstop goed gebruiken. De bonenplanten verhuisden naar de mestput en op die plekken heb ik één of andere groenbemester gezaaid – het is te hopen dat die nog uitkomt want de nachten zijn al behoorlijk fris – en op het stukje met aardbeiplantjes dekte ik de grond af met bladeren uit het park. Eens zien of dat werkt…

Snel naar huis, snelsnel soep opwarmen en eten, want kort na de middag stond mijn vader al voor de deur met zijn werkgerief om de oude plamuur van de keukentegeltjesmuur te halen en diezelfde muur weer gelijk te maken. Terwijl hij daarmee bezig was, sneed ik courgetten in blokjes voor in de diepvries – nu zijn het écht de laatste! – en bereidde al granola voor en liep nog wat rond, want ik wilde mijn vader niet de indruk geven dat ik zat niks te doen en tegelijk wou ik hem ook niet in de weg lopen want hij werkt het liefst alleen.
Toen hij vertrok, ging ik een rondje lopen, dat deed deugd zo in het herfstzonnetje! Ondanks de vermoeidheid – ik begon al spiepijn te krijgen van het werken in de tuin – was het wél één van mijn beste looprondjes; het moet de herfstlucht zijn.

Granola bakken, douchen, en toen stond de schoonfamilie al voor de deur, wat is de dag toch voorbij gevlogen! We gingen eten bij Officina Clandestina.
Als voorgerecht nam ik een zuccato – iets met courgette en geitenkaas, superlekker! – en als hoofdgerecht bulgur met melanzane parmiggiano (aubergine met kaas). Toevallig allebei veggiegerechtjes maar ’t moet niet altijd vlees of vis zijn hé? De keuken van het restaurant is redelijk eenvoudig, maar met eerlijke gerechten, verse ingrediënten en gewoon erg lekker. Hier komen we zeker terug!

De kinderen waren er ook bij en lazen allebei braaf een boek tot Kleiner (die 12 is) na het hoofdgerecht – dat hij niet had, want hij nam enkel een voorgerecht – zijn boek dichtsloeg en een lang gezicht opzette: hij wou naar huis want hij was moe (lees: verveelde zich). Niet veel later stormde hij de straat op om daar op de stoep te gaan mokken. Toen was de fun er voor ons ook wel een beetje af en besloten we een dessert te laten voor wat het was, en de avond af te ronden.

Zondag stond het hoogtepunt van de week (de maand?) op het programma: de eerste wandeling na onze vakantie! Ik koos voor eentje dicht bij huis in het Hageland, omdat we om 15u alweer bij mijn zus werden verwacht. Met de wandelknooppunten stippelde ik een route uit in en rond het Chatreuzenbos en off we went, ik met héél zware benen van alle inspanningen van de dag voordien. We waren geen van beiden in form maar na een korte picknick ging het wat beter en slaagden we er toch in de 16,5 km met succes af te ronden. De bossen beginnen stilletjesaan te verkleuren maar voor de echte kleurenpracht is het nog een paar weken wachten. Hopelijk volgt er dan nog eens zo’n mooie, zonnige (en vrije) dag!

Met een klein beetje vertraging arriveerden we bij het appartement van Zus, waar ze nu anderhalve week woont. Samen met mijn ouders, grootouders en Tante waren we uitgenodigd voor de housewarming met taart, véél taart. Ik had een cake gebakken en had van mijn oude kookblog een aantal receptjes verzameld, omgezet naar 1 persoon, en afgeprint in een mapje zodat ze hopelijk genoeg inspiratie heeft voor een paar weken koken. Mijn ouders zijn duidelijk nog niet gewoon dat ze nu op eigen benen staat/moet gaan staan, want ze moeiden zich nog overal mee, goedbedoeld natuurlijk maar hoogstirritant voor mijn ‘kleine’ zusje dat wilde bewijzen dat ze het zelf ook wel kon.

Ik keek zo hard uit naar de rust van een leeg weekend, voor het eest in maanden, maar nu zal mijn vader de tegeltjes van de keuken komen zetten op zaterdag, en op zondag komen voegen. Hip hoi natuurlijk omdat een jaar na de plaatsing van onze keuken het eindelijk wat in orde begint te raken, maar ik had me écht verheugd op doorwerken in de tuin, eindelijk nog eens kunnen onderduiken in een boek, een lange boswandeling maken… Het zal voor mijn verlof in november zijn.

En het moet die stress zijn geweest die er (mede) voor heeft gezorgd dat ik de nacht van zondag op maandag om twee uur wakker werd met barstende koppijn en ook toen die voorbij was, lag ik te woelen en te piekeren, zo erg is het al lang niet meer geweest, uiteindelijk sliep ik zelfs niet meer, hoogstens een beetje dommelen en woest dromen, voor de wekker om 6u15 afging.

Het gaat me weer allemaal een beetje te snel; ook heb ik de komende weken niet echt iets om naar uit te kijken tot aan mijn verlof half november; het is gewoon te druk, en ik weet dat dat nooit zal veranderen, dat ik er af en toe over zaag en me dan kan herpakken, inclusief vreetbuien, verstand op nul en blijven gaan, van vakantie naar vakantie en zelfs dan raken mijn batterijen nooit de volledige 100% opgeladen.
Het lukt me al beter om maximaal twee avonden per week een afspraak te maken, zodat ik de overige avonden voor mezelf heb, maar het zijn de weekends die blijven overlopen…

Introvert zijn suckt soms echt.

8 thoughts on “Van hot naar her

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s