8 jaar LJ

Een paar dagen voor mijn dertigste verjaardag een bericht van WordPress: gefeliciteerd met je achtste verjaardag. Acht jaar! Acht jaar blog ik al onder LJ. Voordien onder een ander alter ego; zo’n tien jaar zit ik dus al in het blogwereldje. Ik bladerde terug, las oude postjes. Ach, die goeie ouwe tijd met de Fantastische Studentenclub, uitgaan, ruzie maken, jaloezie, korte nachten, hard werken in het Braggelhotel…

Het staat hier allemaal, intussen achter slot en grendel, want wie weet wie er allemaal meeleest?

En het knaagt. U, mijn trouwe lezer, heeft het vast wel gemerkt: het wordt hier steeds stiller. Steeds gestructureerder, misschien zelfs afstandelijker. Wekelijkse, maandelijkse postjes, over goede voornemens, gelezen boeken, een recept, een reisverslagje. De soms wel zeer diepgaande verhalen over snijdende ruzies, werkgerelateerde irritaties, schoonfamiliegewijze strubbelingen liggen al mijlenver achter ons. Het gaat gewoon niet meer: mijn ziel blootleggen, persoonlijk worden met u, beste lezer, want wie weet wie er allemaal meeleest.

Mijn ouders? Een collega? Een vriendin, zelfst? Ik mag er niet aan denken…

Ik heb mijn best gedaan. Geprobeerd een evenwicht te vinden. Sinds ik mijn dagboek heb teruggevonden, is het zelfs niet meer nodig om mijn dagdagelijkse beslommeringen of de grote vraagtekens des levens met u te delen. Te vaak heb ik het gevoel gehad dat ik niet meer voor mezelf schreef, maar voor een scherm, of voor de onbekenden achter dat scherm. Want wie weet er wie er allemaal meeleest?

Ik heb mensen leren kennen. Ik ben uit mijn comfortzone gekomen en heb zowaar bloggers ontmoet, stuk voor stuk geweldige dames, dat mag en moet gezegd. Mijn trouwste fans… En ik de hunne. Het groepje bloggers uit mijn begindagen… Daarvan zijn er inmiddels heel wat gestopt. Het leven gaat door, verandert, en zo gaat dat ook met bloggen. Waarom die behoefte om alles te delen met het www? Ik weet het niet meer…

Ik ben intussen drie, vier, vijf andere blogs begonnen. Blogs onder mijn echte naam. Blogs die bijna ten onder gingen omdat ik LJ zo graag levend wilde houden. Soms moesten al mijn andere hobby’s door tijdsgebrek wijken, maar voor LJ was er altijd een moment vrij. Er zijn jaren geweest dat ik mij geen leven zonder LJ, zonder de andere bloggers kon voorstellen. Zonder dat wekelijks, zoniet dagelijks bij mijn favoriete blogjes te gaan piepen voor een update. Dat doe ik nog steeds, dat lezen. Maar zelf schrijven, zelf bloggen? Hoe doe je dat ook weer?

Op vakantie laste ik bewust een maand ‘pauze’ in. Zelf verfoei ik bloggers die dat doen; die niet de moeite nemen om vooruit te bloggen en postjes in te plannen. Een kleine moeite toch, voor je trouwe lezers? En toch voelde ik me niet in het minst schuldig. De inspiratie was volledig weg; ik merkte dat ik elke maand een update zat te typen over dezelfde onderwerpen. Ofwel is mijn leven vreselijk saai geworden, dat kan ook.

Ik miste LJ niet.

Dat was ooit onvoorstelbaar. LJ (en bloggen) is acht jaar lang deel geweest van mijn leven. Ik was LJ en LJ was ik. Mijn lief en leed: alles werd hier uitgestort vanuit de diepste dieptes van mijn hart. Zoveel goeie raad, medeleven en schouderklopjes heb ik van jullie ontvangen, dat zijn dingen die ik nooit zal vergeten.

Maar eerlijk? Ik weet niet hoe het verder moet. Ik kan niet stoppen, ik weet niet hoe. Maar ik kan ook niet verder, want ik weet niet hoe. Hoe moet het met mijn goeie voornemens, die zonder opvolging zullen wegsijpelen naar de verste zolderkamers van mijn brein? Aan wie kan ik dan nog vertellen welke boeken ik las, en welke u zeker moet lezen?

Voor de reisverslagjes vond ik reeds een andere uitlaatklep op mijn reisblog.
Voor de receptjes en mijn zoektocht naar een ecologischer/groener/puurder leven ben ik overgeschakeld naar een spiksplinternieuw stekje, dat nog volop in opbouw is en angstaanjagend veel dreigt te overlappen met waar ik op LJ over schreef.
Beide adressen zijn per mail verkrijgbaar🙂
Voor persoonlijke bekommernissen schrijf ik nu al bijna driehonderd dagen trouw elke dag in mijn dagboek, van wie ik geen schouderklopjes, goede raad of medeleven krijg maar tegen wie ik geen blad voor de mond hoef te nemen.

Dus? Wat nu? Tijd om te herbronnen…

 

 

21 thoughts on “8 jaar LJ

  1. Ik begrijp wat je bedoelt en deel een aantal van je bekommernissen. Ik hoop dat je toch een nieuw vat inspiratie vindt en ermee wil doorgaan. Ik zou het zo jammer vinden moest je ermee ophouden, want ik kom hier erg graag lezen!

  2. Ik merk bij mezelf ook dat ik in de loop der jaren wat onpersoonlijker ben gaan bloggen. Wellicht is dat de reden waarom er zo weinig commentaren op mijn blog worden achter gelaten. Maar voorlopig vind ik het nog altijd plezierig om te kunnen terugbladeren in mijn leven en dingen te herontdekken die ik al vergeten was. Ik doe dus nog even verder.

    1. Net jouw blog inspireert me om terug persoonlijker te gaan schrijven! Het is een digitaal dagboek, of dat is toch de indruk die ik heb🙂

  3. Ik zou het toch heel erg missen om je blog niet meer te kunnen lezen. Maar ik snap ook wel wat je bedoelt. Ik heb een jaar ofzo een veel persoonlijker blog gehad, maar ik had het toch moeilijk om zoveel te delen met god weet wie! Ik wil zeker graag je andere blogs ook gaan volgen, als het hier dan toch uiteindelijk stil wordt kan ik die “piece of LJ” toch nog ergens anders vinden haha!

  4. Dit is een onwijs herkenbaar gevoel, hier speelt het zelfde, blog steeds verder naar de achtergrond om andere redenen dat wel. Maar ergens is er altijd weer de spark verder te schrijven en te lezen. Bang voor wie mijn verhalen lezen ben ik niet meer, ik ben ik mensen doen het er maar mee. En misschien is dat het process waar jij nu ook doorheen gaat. Het jezelf willen zijn, want ook LJ is een enorm groot stuk van jou, het meest kwets bare deel wel te verstaan. En dat delen als jezelf is eng, maar misschien wel waar je nu aan toe bent meis!

  5. Ik herken het wel. Het is te zwaar om het haat-liefde te noemen, maar enige ups and downs heb ik ook wel. Maar ondanks dat overheersen de ups toch nog steeds.

  6. Ik vind echt dat je heel leuk schrijft en mij valt het niet op dat het niet voor ons, de lezers, maar voor een scherm zou zijn. Natuurlijk begrijp ik wel dat je jezelf niet kan blootgeven op een blog want je weet inderdaad nooit wie er mee leest. Misschien de pauze nog wat langer maken? Dan krijg je misschien terug zin om te bloggen?

  7. Zolang je er plezier aan beleef, zou ik het bloggen zeker niet opgeven! Ik kom altijd ontzettend graag bij je lezen maar ik snap je dilemma wel. Ook ik denk weleens na over welke kant ik met mijn blog op wil. Persoonlijker bloggen maar ben sowieso niet iemand die mijn hele hart en ziel zo maar bloot legt dus waarom zou ik dat dan wel online gaan doen. Alleen nog maar over reizen? Ook dat werkt bij mij niet echt, dus voorlopig blijft het nog een mix van van alles wat maar als je inderdaad al langere tijd blogt, is het logisch dat je na gaat denken over hoe nu verder.

  8. “Blij” dat ik wat achterstand bij het lezen heb, want zo weet ik al dat er op dit bericht al verschillende nieuwe gevolgd zijn. Oef, want – zoals je waarschijnlijk al wel kon raden😉 – lees ik hier heel graag mee!
    Op zich snap ik wel dat je misschien het gevoel hebt in herhaling te vallen, maar aangezien je rubrieken telkens een andere inhoud hebben (andere dingen die je in week x of y gedaan hebt, andere boeken die je gelezen hebt), vind ik dat totaal niet erg. Nu ja, zou ook maar raar zijn, aangezien ik zelf ook deels zo blog🙂

    Moest wel heel erg lachen met je opmerking dat je bloggers verfoeit die niet de moeite nemen om vooruit te bloggen🙂

    1. Woeps🙂🙂 Ik ga mezelf dat nu ook niet meer aandoen, als ik vakantie heb dan krijgt LJ dat ook, voilà🙂
      Merci voor het compliment!

Reacties zijn gesloten.