LJ en de sneeuwengel

Rond de feestdagen zenden ze op tv altijd van die spuugmelige kerstfilms uit, vol lichtjes, een dik pak zachte sneeuw, verloren liefdes die op anderhalf uur tijd worden teruggevonden, familiebesognes en familiewarmte, lieve huisdieren, schattige kindjes, de occasionele inbreker en vooral dus bergen gezelligheid.

Komen eten, the christmas edition. 💞🎅#komeneten #christmastime #christmasdecorations
Wat je dan in zo’n idyllische setting ziet gebeuren, zijn zachtzinnige sneeuwbalgevechten, ongeëvenaarde sneeuwmanbouwenwedstrijden en… sneeuwengels maken. Ik was altijd al gefascineerd door dat o zo Amerikaanse concept – sneeuwmannen en iglo’s ontwierpen we in onze tuin, we gingen sleeën op de kunstmatige heuvels van onze speeltuin, sleurden overal Loen de hond mee naartoe – ja toen waren het nog al eens winters! – van simpelweg in de sneeuw te gaan liggen, met je armen en benen te zwaaien en hopla, daar was de engel.

In die tijd had ik nog geen skikleren – wij gingen enkel in de zomer naar de bergen, immers. Dus in de sneeuw gaan liggen, dat had natte kleren betekend. Of omdat mensen dan raar zouden kijken, want wie ging er in ’s hemelsnaam in dat natte koude spul liggen, ja ook als kind was ik me heel erg bewust van de mening van andere mensen.

Daarom zette ik het op mijn life list (en herhaaldelijk op mijn goede voornemens): ik wilde het toch écht wel eens gedaan hebben!

Ik was het een klein beetje vergeten dat het erop stond want ja, veel sneeuw ziet ge als doorsnee Vlaming niet (meer). Tot het lief en ik in Oz gingen wandelen in de bergen op aangelegde wandelpistes tussen heuvels bedekt met een lekker zachte laag sneeuw. We waren er alleen op de weg, zo ‘vroeg’ ’s morgens, en toen zag ik de sporen in de hellingen: anderen die er sneeuwengels hadden gemaakt! (Goed, het waren voornamelijk kinderfiguurtjes. Details.)

Het lief, die gewoon wilde doorwandelen zodat hij kon gaan skiën, moest lichtjes overtuigd worden om de kodak over te nemen zodat ik de sneeuw kon induiken. (Hem overtuigen om erbij te komen liggen, ging dan weer een stapje ver.)

DSC_1010 copy
Jep, dit moet de eerste foto zijn waar ik ten voeten uit opsta. Profiteert ervan, want it’s all you will get!

En het was verrassend… speciaal… Die stralend blauwe lucht en ik die niet wist hoever ik mijn armen en benen moest bewegen, had het wel enig nut wat ik daar lag te doen, en voelde ik daar niet wat sneeuw, vochtige prut tussen mijn jas en broeksband kruipen? Maar kijk… Ik kan nog wat oefening gebruiken, dat geef ik toe, maar het resultaat mocht er zijn:

DSC_1013 copy

En u? Maakte u wel eens een sneeuwengel?

 

15 thoughts on “LJ en de sneeuwengel

  1. Hahaha… goed gedaan seg!!
    Zelf heb ik dit nog niet gedaan en ga ik wellicht nooit doen… de sneeuw opzoeken is niet zo mijn ding, beetje last van een sneeuwfobie.

  2. Ik had er nog nooit van gehoord tot ruim 16 jaar geleden. Toen maakte de Australische gaste van mijn ouders (zij kwam een jaar naar Nederland als 17-jarige) een sneeuwengel.Wat ik me nog het meest herinner is trouwens haar uitroep ‘oh, it’s so light’ omdat ze nog nooit verse sneeuw had gezien.

  3. dat heb ik al keivaak gedaan! in januari nog in dardennen! Maar idd je moest je armen en benen nog meer bewogen hebben :p zalig vind ik dat!

  4. Hihi, schattig dat je zo blij bent met je eerste engel. En terecht, dat is gewoon tof! Ik doe dat ook nog af en toe, volwassen worden allemaal goed en wel, maar bij zoiets blijf ik een beetje een kindje zenne 🙂

  5. Hahaha, zalig! Wat ik er stiekem zo fijn aan vind is niet de engel als resultaat, maar gewoon de rust die het in sneeuw liggen met zich meebrengt. Het lief en ik gingen deze winter ’s nachts gaan sleeën, en ik heb echt làng gewoon in de sneeuw gelegen en naar de sterren gekeken. Eindeloze rust…

Reacties zijn gesloten.