Hoe zou het nog zijn met… dat dieet? #boostyourpositivity

Mijn lijf en ik, dat is een eindeloze haat-liefdeverhouding. Och nee, who am I kidding: meer haat dan liefde. De vetrolletjes, de dikke kuiten, de lelijke tenen, de te lange neus, het pluizige haar, de flaporen, verzakkende billen, te kleine borsten, is er wel iets goed aan mij?

Ja, dat moet wel, want het lief vindt mij mooi.

Dat kon ik maar moeilijk geloven: dat iemand mij mooi vindt, na jaren van scheef bekeken te worden door klasgenoten, willekeurige passanten op straat of mijn familie.
Dat is ook de reden dat de beginjaren van onze relatie zo stormachtig waren: ik kon gewoon niet geloven dat hij me niet voor de gek hield en me niet elk moment kon dumpen met een ‘ha-ha, dacht ge nu echt dat ik voor u viel terwijl de knappe blondines hier voor het grijpen liggen?’

Sinds mijn puberteit heb ik regelmatig last van vreetbuien. Die gaan gepaard met de stormen in mijn binnenste, want ik ben een emo-eter. Maar eens de storm wat geluwd is, (vr)eet ik voort, uit gewoonte.

Als we dan toch bezig zijn, waarom stoppen?

Toen ik in 2014 een tijdje van pil veranderde, slaagde ik erin de eetbuien te beteugelen en viel ik 10 kg af. Die zomer begon ik mijn lichaam voor het eerst graag te zien: ik paste weer in de favoriete broek van mijn zestienjarige ik, het berg op en weer af huppelen in de Alpen ging haast zonder problemen, en KIJK DIE BENEN HOE GESPIERD!
Omdat ik dankzij de nieuwe pil ook mijn haar begon te verliezen in onrustwekkend gigantische hoeveelheden en puisten kreeg op plaatsen waar ik het niet voor mogelijk hield dat er puisten konden zitten, keerde ik terug naar mijn oude pil.

Komt het daardoor dat ook de kilo’s er weer aanvlogen? Ik weet het niet. Maar de vreetbuien zijn nooit ver weg.

Ik ging naar de diëtiste, dat hielp voor even, ik viel weer een paar kilo af, toen kwam onze vakantie, wijn, kaas, snoep, ik ben suikerverslaafd en ik heb niet de wil of het karakter om af te kicken. Een leven lang ‘nee’ zeggen tegen al het lekkers dat ik tegenkom? Geen warme chocomelk op koude winterdagen, geen lekkere hapjes bij het aperitief, altijd maar ‘nee’ zeggen als je met mensen weggaat of bij mensen thuis wordt uitgenodigd, dat is gewoon onmogelijk. Er zijn mensen die dat kunnen, maar ik wil dat niet, zelfs niet voor een paar maanden.

En in principe hoeft dat ook niet. Ik moet gewoon van die vreetbuien af.

Om dat gefret te compenseren, probeer ik meer te bewegen – maar om de 2000 calorieën eraf te werken die ik er ’s avonds inprop, zou ik al 15 km moeten gaan wandelen aan 6 km/u, heuvel op, heuvel af. Ik maak me dus geen illusies en blijf me schuldig voelen zodra ik maar durf kijken naar een zak snoep.

  • Ik ga één, maximaal twee keer per week joggen. Vaker gaat niet, want dan begeven mijn knieën het.
  • Ik probeer dagelijks aan 10.000 stappen te raken door ’s morgens en ’s middags extra rond te wandelen in ’t stad.
  • Als mijn knieën zin hebben, neem ik de fiets naar het werk (maar dat wordt niet meegeteld door de stappenteller dus dit is echt als ‘extraatje’).
  • In het weekend, als er tijd is – en dat is er zelden – plan ik een wandeling in van maximaal een uur of drie.

Op de dagen dat ik voldoende beweeg, merk ik dat de goesting naar suikers en vetten ook minder is. Dus beweging helpt wel, gedeeltelijk. Ik besef ook goed genoeg dat ik mijn lijf vergiftig met al die Princekoeken, frangipanes, Maltesers, liters Ben & Jerry’s, guimauvkes (want het is weer die tijd van het jaar), chips en waar ik ook maar de hand op kan leggen.

Een gezonde geest in een gezond lichaam.

Een groot ideaal maar helaas lukt geen van beide me ook al weet ik dat het gezonde lichaam vanzelf volgt eens ik mijn geest ‘gezond maak’, maar dat is nog niet zo simpel. Het zwarte gat loert en dit is méér dan de gebruikelijke jaarlijkse winterdepressie aangezien het al sluimert sinds de zomer.

insert *ademnood*

Het ziet er niet naar uit dat ik heel snel mijn verdiende week verlof zal kunnen opnemen (die normaal volgende week stond gepland, zoals elk jaar) doordat het zo pokkedruk is, terwijl ik nog nooit zo hard vakantie nodig gehad heb als nu en ik al mijn hoop op die week had gericht om alles op een rijtje te zetten en rust te creëren in mijn hoofd.
Ik heb het gevoel dat ik nu keihard word meegesleurd door een rollercoaster aan verplichtingen, werk, huishouden… en zo voorbij raas aan de dingen die ik echt wil en nodig heb.

Dus nee, ik ben verre van trots op wie ik nu ben of hoe ik eruit zie, ik moet dringend mijn zen terugvinden!

Ben jij content met wat je hebt?

23 thoughts on “Hoe zou het nog zijn met… dat dieet? #boostyourpositivity

  1. Zoals je al kon lezen ben ik wel redelijk tevreden. Ik heb ook wel last van “vreetbuien” maar het is niet zo frequent als jij. Ik los dat thuis op door gewoon geen snoep of koekjes of chips te kopen, is ook goed voor de portemonnee trouwens (ynab!)

  2. ik ben wel ok met mezelf. de laatste jaren ben ik een paar kilo aangekomen (van het goede leven vrees ik :-)), maar so be it. Ik heb geen zin in een eeuwigdurend gevecht met de weegschaal! (goede raad aan iedereen: gooi dat ding gewoon buiten!)

  3. Ik ben erg aangekomen door het gebruik van medicatie. Ik heb me daar bij neergelegd. Zolang ik die medicatie neem zal ik niet afvallen.
    Ik heb daardoor ook vreetbuien die ik nu probeer te compenseren door veel te fietsen.
    Het zij zo. Beter wat beter in mijn vel en dikker dan me slechtvoelen en dun zijn.

  4. Misschien is een lichtere pil die ook niet veel vocht vast houdt wel iets voor jou? Als je pil er voor iets tussenzit, kan je dat best eens aanhalen bij je dokter en kan die een andere voorschrijven (en hopelijk een betere dan die laatste van je).

    Oh wat vervelend die eetbuien. Onthou je je door de dag van koekjes of zoetigheden? Misschien kan je die eetbuien wel onderdrukken door gewoon toe te zeggen op één ongezond tussendoortje elke dag? Dan moet je niet nee zeggen en kan je genieten van dat lekkers, terwijl je het maar op één koek of enekel snoepjes per dag houdt.

    1. Vorig heb ik twee andere pillen geprobeerd, maar van de andere kreeg ik gigantische hoofdpijn tijdens mijn maandstonden. En het is naar het schijnt niet gezond om te vaak te wisselen van pil dus heb ik mijn pogingen om een andere te vinden, op aanraden van de huisarts gestaakt…
      Dat heb ik effectief al geprobeerd : zorgen dat ik geen honger heb door om 16u nog een stuk fruit of een boterham te eten, of door in de namiddag een twix of andere zoete zonde te eten. Maar dat helpt dus niet want dan eet ik gewoon door. Mijn maag is een bodemloze put bij vreetaanvallen.

  5. Ik ben eigenlijk heel tevreden. Dat komt onder andere omdat ik ruim 8 jaar geleden bijna 20 kilo afgevallen ben en het mij goed lukt ze er ook af te houden. Maandag ga ik iets aan mijn terugwijkende voortanden laten doen. Daar heb ik jaren over gedacht: wel/niet, maar uiteindelijk wel. Ik hoop dat ik er geen spijt van krijg.
    Wat vervelend dat je zo tobt met je gewicht en met je buien. En zo stom dat pillen blijkbaar zo’n invloed op jou hebben. Is een mirena-spiraaltje niets voor jou? Heb ik gebruikt en daar was ik heel tevreden over. Nu geen anticonceptie meer sinds manlief er een knoop in heeft laten leggen. 😉

    1. Dat laatste is de ideale en gezondste oplossing voor iedereen maar het lief voelt daar niks voor, iets met ‘mannelijkheid’ blablabla *roloog* Ik ben alleszins niet van plan om de pil nog tien jaar te nemen, maar een spiraaltje brrr.
      Succes met de tanden, ik kan me voorstellen dat je die stap niet zomaar zet.

  6. Het zit natuurlijk grotendeels in je hoofd he. Met mijn uiterlijk ben ik niet 100% tevreden, maar ik kan ermee leven en het kan er nog mee door denk ik. Met mijn innerlijk daarentegen …

  7. Nee, ik ben niet tevreden met mezelf… Ik wou dat ik in een ander lichaam geboren was… en die eetbuien dat blijft iets verschrikkelijk he. Ik herken me enorm hard in wat jij hier schrijft.
    Ik ben nu opzoek naar een nieuwe diëtiste om nog maar eens nieuwe start te maken…

    1. Dat is zo triest Lize 😦 Ik ging naar een diëtiste in Leuven, een heel lief meisje, enfin meisje, ze is zowat van mijn leeftijd. Als je interesse hebt, bezorg ik je haar gegevens!

  8. Bekend stukje lady….. ik herken een hoop wat je hier schrijft. Ik denk dat het vooral valt of staat met tevredenheid in je leven. Wat je al zegt, je bent een emo eter… Wat probeer je weg te drukken meisje?? X

  9. Heel eerlijk en open… en niet gemakkelijk. Iets aan je eten doen, klinkt simpel maar is het niet. Zeker niet als het niet enkel de drang naar het eten is, maar ook een manier om met je emoties om te gaan. Dan werken de gewone dieet- en voedingstips niet voldoende… Een interessant boek is misschien wel “Uit de ban van emotie-eten” van Joanna Kortink. In dit boek gaat het helemaal niet om wat je eet, maar eerder waarom/wanneer en hoe je daarmee kan omgaan.

    Veel succes en ik hoop toch dat je snel wat welverdiende rust krijgt!

    Groetjes,
    Tamara

  10. Je hoeft je helemaal niet te schamen voor je lichaam hoor. En om echt eerlijk te zijn, magere vrouwen zeggen me helemaal niks (ik heb er eens een blogpost over getypt maar durfde het toen niet te posten). Ik hou van vrouwen en van al hun rondingen. 😉

    1. Volgens mij kunnen we al een boek vullen met wat jij niet hebt gepost… 😉 Blog alles wat je wil hé 🙂 Maar lief dat je het zegt!!

  11. Vreetbuien… ik ken er alles van… gelukkig kan ik mij de dag nadien herpakken om de schade te beperken.
    Een beetje rust zou wonderen kunnen doen… ik hoop dat je die vlug vind!

  12. Jammer dat het zo’n struggle blijft. En tegelijk is het heel herkenbaar. Ik heb in oktober die suikervrije maand gedaan en dan lukt dat, want ah ja, als ik een wedstrijd met mijzelf aan ga, dan wil ik die niet verliezen natuurlijk. Om dan op 2 november een heel pak peperkoek op te vreten… Belachelijk!

    Ik wil nu gewoon proberen om het thuis zo gezond mogelijk te doen (vb. ook geen snoep meer kopen; enkel zelfgemaakte baksels mogen, dan eet ik er sowieso al een pak minder want ik ga echt niet elke dag staan bakken 😉 ) en op een ander bewuster er mee om te gaan. Dus niet nooit een aperitiefhapje, maar vb. twee stuks i.p.v. 10. Of als ik, zoals afgelopen weekend, per se van beide taarten wil proeven, dan hele kleine stukjes nemen.
    En gesteld dat ik chocomelk zou drinken 😉 zou ik die dan nu maken met pure cacao i.p.v. chocolade of nesquikdinges. Nog steeds chocomelk, maar zonder toegevoegde suikers.
    Misschien dat zo’n aanpassingen een beetje helpen?

    1. Ik wilde dat ook invoeren van enkel eten wat ik zelf maak, maar ik weet dat dat onhaalbaar is en dat als mijn luiheid en mijn suikerhonger samenspannen de roep van de Spar naast de deur niet te negeren valt.
      Ik probeer dat soort aanpassingen (“genieten met mate”) inderdaad nu toe te passen, en ook weer meer te koken (want de laatste tijd was het vaak snel een doos spaghettisaus of rode kool of iets dergelijks uit de diepvries te trekken. Dat waren allemaal wel zelfgemaakte dingen, maar er zat weinig variatie in waardoor het nog eenvoudiger is om naar snoep te reiken. Enfin… we zullen zien hoe het loopt!

Reacties zijn gesloten.