Insomniagepieker

De laatste weken – sinds de nachten waarin ik zowel het lief als Mezelf wakker hield met hoesten – slaap ik slecht. Dit postje schreef ik in mijn hoofd om een uur of vier ’s nachts. Zucht. Moe.

Het lijkt dan of al mijn zorgen, 586 keer uitvergroot, als een film afrollen in mijn hoofd, en er is geen stoppen aan.
Als ik me nog kan herinneren waarvan ik aan het dromen was voor ik wakker werd, en me daarop focus, lukt het me soms wél om terug weg te glijden, maar vaak lijkt het of de zorgen al begonnen tijdens mijn droom en razen ze op volle snelheid voort eens ik wakker ben.

Moe, zeer moe.

En het gaat echt over vanalles: kleine dingen, iets grotere dingen, maar geen wereldschokkende allesverterende ‘het einde van de wereld is nabij’ drama’s waarvan andere mensen met recht en rede zouden wakker liggen.

Dat is nu toch ONGELOOFLIJK dat ik verdomme ELKE nacht, in het midden van de nacht naar het toilet moet. Beste blaas, we zijn nog geen dertig, waarom gedraagt ge u dan als iemand van vijftig die al drie kinderen op de wereld heeft gezet? Waar is de tijd dat ik twaalf uur aan één stuk niet naar het toilet hoefde? En geen rimpels of wallen onder mijn ogen had? En geen schrik voor grijs haar? Bergaf fietsen? Een drukke straat oversteken? Donkere weggetjes? Autorijden? Mensen verliezen?

(Schoon)familie is zo kostbaar, je beseft het pas als je iemand kwijt dreigt te raken, het was nipt beseffen we nu, besefte mijn familie dat ook maar, ik doe nu meer moeite om hen vaker te zien of te horen, maar wat als zij dat niet ook doen, en en en en…

Onze auto moet binnen op jaarlijks onderhoud morgen, maar wat als we hem niet meteen diezelfde avond weer kunnen oppikken, dan zitten we anderhalve week zonder auto, dan heb ik veels te weinig tijd om te oefenen voor het rij-examen waaraan ik liever helemaal niet denk, en wat als het lief zegt dat ik hem moet gaan ophalen, ik durf niet alleen rijden, nooit, dan rijd ik per ongeluk de autostrade op, de NACHTMERRIE, en in de verkeerde richting, en dan kom ik op de ring van Brussel uit en enenenenen en…

Het plan is om morgen mijn favoriete pumps aan te doen, de groene versie, maar wat als ik net dan een boodschap moet doen voor het werk, of mijn fiets valt onderweg in panne, als ik daarop meer dan tweehonderd meter in één keer moet wandelen, begeven mijn knieën het en kan ik mijn zorgvuldig opgebouwde looptraining verder wel vergeten, en wat gaan de collega’s wel niet denken van die schoenen, in combinatie met knalgele nagellak bovendien, ze zijn mij gewoon met All Stars, enenenenenenen en…

Er liggen nog colaflesjes in mijn schuif op het werk, een restant van de vreetbui van maandag, mm dan kan ik die morgen oppeuzelen, nee, NEE, foei LJ, ge gaat u braaf aan de geplande smoothie houden of zo’n quinoacracker en van de suikerbonen afblijven ook hoort ge, wat zei de weegschaal gisteren, moet ik u daar nog eens aan herinneren, of anders aan het feit dat ge nog maar in drie broeken past die ook nog eens irritant rond uw heupen en kuiten spannen, en dat ge geen kleedjes durft aandoen met uw dikke buik omdat ge schrik hebt dat mensen gaan denken dat ge zwanger zijt enenenenenen en…

De buikpijn, die speelt ook een rol in mijn ongezonde levensstijl. Een paar dagen ging het vorige week goed, geen of zeer weinig snoep, en toen begon mijn maag (na het eten van een slaatje) plots ambetant te doen, ik dacht dat het lag aan een combinatie in het slaatje die mijn intolerantiebalans deed omslaan, maar gisteren kwam het uit het niets, na het ontbijt al en dat was zoals gewoonlijk fruit, of mag ik dat ook al niet meer eten misschien, precies of er zit een ijzeren band rond mijn maag die daardoor niet goed meer kan ‘kneden’ om de boel te verteren, de hele dag had ik er last van, behalve terwijl ik at, dus heb ik mij op de suikerbonen gestort, ja, ja, ik weet het, cold turkey is wat ik nodig heb, maar het lukt mij niet, ik blijf eeuwig verslaafd en word alsmaar dikker en mijn bloed gaat opstroppen in mijn aders en enenenenenen en…

Het sporten gaat goed, toch, hoewel ik niet genoeg calorieën verbrand ter compensatie van het vreten: twee keer per week lopen, één keer wandelen, elke dag met de fiets naar ’t werk tenzij het stormt, hagelt, regent, u kent het, en kijk er is een nieuwe ijsjeszaak of beter -boot geopend op mijn weg naar huis en ik ben er al elke dag braaf voorbijgefietst, nu ja dat is geen prestatie, mijn autisme wint het hier altijd van de goesting, ik moet en zal op tijd thuis zijn om de drie uur die me scheiden van ‘gaan slapen’ ten volle te benutten volgens mijn planning, verdorie ik heb amper gelezen sinds die readathon begin april, ik mag daar echt niet meer aan meedoen, het vergroot de druk, mijn hoofd kan zoveel lezen niet meer aan, het is zoals met lopen, ge moogt dat niet forceren, vanaf nu terug mijn leesplan en op het gemakske, ik zit toch al halfweg mijn leesdoel dus no stress!

Ik kijk zo hard uit naar onze zomervakantie, de bergen, wandelen wandelen wandelen elke dag, hopelijk doet het lief geen blessure op zoals vorig jaar met lopen, hoe langer hij wacht om te beginnen met trainen voor de halve marathon die hij in oktober wil lopen, hoe beter, of nee, dan begint hij er weer last minute aan en forceert hij zich, hij heeft al vier maanden niet gelopen, maar hij denkt dat hij nog tijd genoeg heeft, een halve marathon is verdorie wat, 22 km? Wie loopt dat nu ineens, hij had al last van zijn hamstrings toen we vorige week gingen wandelen, echt waar, als ik door hem niet kan gaan wandelen in de Alpen… Dat is egoïstisch van u LJ’ken, laat hem nu maar doen, hij heeft zo al genoeg stress voor zijn Grote Examen in juni, en gij al genoeg stress van uw eigen.

Als ik om half 6 nog wakker lig, dan sta ik op en ga ik dit postje tippen, beloofd, nu kruip ik tegen het lief aan en als hij niet wakker wordt, dan sluip ik weg, o ik doezel weg, nee ik wil dat postje gaan schrijven, zzzzz, o het is zes uur, tijd om op te staan!!

Ik zei het al – ver. moe. iend.

En u? Waarover piekert u zoal in de stilste uren van de nacht?

22 thoughts on “Insomniagepieker

  1. Mo kind toch, waar jij van wakker ligt dat lijkt echt niets :p Hier mijn korte lijstje van wat ik wakker lig:
    – ons mama die al 2 jaar in behandeling is voor eierstokkanker en nu voor 5 dagen in het ziekenhuis ligt door een infectie in haar bloed en urine
    – men 3 stiefkindjes die na de herfstvakantie plots besloten hebben dat ze niet meer willen komen en in mei komt dat voor de 3de keer voor de rechtbank dit jaar
    – men schoonfamilie die zo achterbaks en schijnheilig geworden is en wel allemaal contact hebben met men stiefkindjes plus hun moeder ja idd de ex van men ventje…
    – men schoonvader die nu ook kanker heeft en het ziet er allesbehalve goed uit
    – men schoonma die geopereerd moet worden aan haar rug en die ook ni meer de schoonmoeder is die ik 6 jaar geleden leren kennen heb. tis een bitch geworden 😦
    – of we wel de rekeningen gaan kunnen blijven betalen want nen advocaat (voor men stiefkindjes) kost bergen geld
    – of we ooit genoeg gaan kunnen sparen voor alle verbouwingen die we willen doen hier
    – of men ventje het gaat blijven volhouden op zijn werk want hij draait overuren dat het niet normaal is met dat hij onderbemand is
    – men eigen broer en zijn lief die in hun gat gebeten zijn omdat we niet enthousiast genoeg gereageerd hebben op hun verloving en dat duurt al van met kerst…
    – en door dat stom gedoe van men eigen broer en het schijnheilig gedrag van men schoonfamilie zien men kindjes hun meters en peters ook niet meer en of het ooit nog goed komt is maar de vraag…
    – en waarschijnlijk vergeet ik nog wel iets…
    Met momenten denk ik bij mezelf: kind hoe hou je het vol! Al goed dat het met men ventje en men kindjes zo goed gaat of kzat er al lang door.

    1. Zie, dat besef ik hé: dat ik mijn beide pollekes mag kussen omdat onze naasten en wijzelf gezond zijn, dat ik eigenlijk geen problemen of grote hindernissen heb in mijn leven, en dat er andere mensen die het 1000 keer moeilijker hebben dat ik.
      Dit hier lezen doet pijn, verdorie, ik wist niet dat het zo (slecht) met je ging. Veel sterkte…

      1. Mja de tijd dat ik echt alles op facebook postte is gedaan… Het wordt uiteindelijk toch maar tegen je gebruikt… Het ergste is ons mama 😦 Ze mag vandaag nog niet naar huis, misschien woensdag… is nog afwachten. Maja ieder huisje zijn kruisje zeker…

  2. Ik heb het niet vaak dat ik wakker lig maar als het wel gebeurd dan heeft het vaak met mijn werk of allerlei plannen te maken waardoor mijn hoofd over loopt.

  3. Ik heb insomnia-periodes, maar de laatste tijd valt het mee. Alhoewel, de voorbije maand heb ik een aantal keer met Lief op een luchtmatras geslapen en ik kan u verzekeren dat dat niet zo goed slaapt als een echt bed.

  4. Ik denk niet echt dat het uitmaakt van wát je wakker ligt (alsin wereldschokkend, of gewoon de normale gang van zaken), je ligt er van wakker en dat is onvoorstelbaar vervelend… Gelukkig heb ik er niet zoveel last van, maar als ik midden in de nacht wakker lig te woelen pieker ik mij suf, over de domste en (in mijn ogen) minder domme dingen. Maar dat piekeren neemt zich vaak gewoon mee overdag…

  5. Ik ken het maar al te goed. En heb het de laatste weken maar al te veel gehad… jammer genoeg. Je hersenen begint te malen en te malen over vanalles en nog wat. En uiteindelijk… Het brengt niet op, en een paar uur later weet je niet meer waarover, en of je een oplossing hebt gevonden voor dat ‘probleem’.

  6. Ik heb sinds een paar jaar een blocnote naast mijn bed, en als het gepieker begint, dan schrijf ik lijstjes. Soms zelfs in’t donker om niemand wakker te maken (altijd leuk om dat dan de volgende dag te proberen te ontcijferen 🙂 ).

    1. Ik denk dat ik de volgende keer beter opsta en een boek ga lezen of in mijn dagboek schrijven, maar dan denk ik altijd: wat als ik over vijf minuten weer in slaap val, ja geef het nog vijf minuten… Ja niet dus hé 🙂

  7. Oei, zo vermoeiend om zo te piekeren! Ik ben gezegend met een goede nachtrust! 🙂

    Dat is lang niet zo geweest ze, maar sinds ik rust heb gevonden en veel dingen een plaatsje heb gevonden slaap ik eigenlijk altijd wel goed 🙂

  8. Lieve schat, valt je niet op dat je heel erg negatief denkt in de nacht. Ik zie dat je jezelf vooral heel veel kwalijk neemt en dat dingen anders moeten…. Maar juist als het je zoveel energie kost dat het zelfs in de nacht naar boven komt? Ben je dan op de juiste manier bezig? Wil je dan de juiste dingen? En wat betreft je blaas, drink jij in de avond thee? Of water? Ik doe dat na 7 uur niet meer en tada, ik slaap in de nacht door. Ben ik een keertje eigenwijs dan mag ik in de nacht de trap weer af. Misschien kan je er iets mee 🙂

    1. Ik ben iemand die veel water drinkt… Ik probeer er wel mee te stoppen om 20u ten laatste. En dan heb ik dorst als ik ga slapen :p Maar het is waar, als ik erop let dan hoef ik ’s nachts mijn bed niet uit. De voorbije nachten heb ik kunnen doorslapen… Dan maar dorst!!

  9. Je weet dat piekeren is uitgevonden door Carrie hé, wel ik moet zeggen sinds ik anders eet, ik niet meer pieker en al zeker niet meer ’s nachts, kan ook liggen aan dat ik veel sport, maar nu heb ik afgelopen week en deze week minder gesport en ik slaap nog steeds geweldig. En ik probeer mijn 1.5l water in het Paradijs op te drinken en ’s avonds zo weinig mogelijk anders kan ik gegarandeerd 2 keer mijn bed uit :-),…..probeer het eens 14 dagen,…en zie dan 🙂

  10. Ik moet ook altijd minstens één keer per nacht naar de wc om te gaan plassen. Ik doe dat dan in het donker, zodat ik sneller terug in het slaap val (als ik licht aansteek is het helemaal om zeep). Mij is ook al de tip gegeven van minder water te drinken voor het slapengaan, maar dan word ik ’s nachts wakker van de dorst. Dat is heus niet beter :-D. Dus ik zal er maar mee leren leven.

    En wat je maagpijn betreft. Ik heb zelf een spijsverteringsprobleem (reflux ’s nachts, soms maagzuur na het eten, wat dan gepaard gaat met slokdarmspasmen en een ongelofelijke pijn aan mijn borstbeen de dag erna, een maag die slecht afsluit en wsl ook PDS, maar dat kan men niet bewijzen). Dat is ook op een bepaald moment uit het niets opgekomen en mij moet je dus geen fruit of slaatjes geven. Van bijna elk soort fruit krijg ik maagzuur, enkel van bananen niet en dat is dan weer slecht voor de darmen. En rauwkost staat op mijn lijst van voedsel dat ik beter vermijd (kreeg ik van de dokter), omdat dat enorm slecht verteert. Ik wil je geen schrik aanjagen, want mss was het bij jou gewoon toevallig, maar als je maag last blijft hebben na het verteren van een slaatje kan het daar dus op wijzen.

    Verder is dit heel herkenbaar als ik wakker lig ’s nachts gaat dat ook over allerlei onbenulligheden. ’s Morgens ben ik dan kwaad op mezelf dat ik daarover heb liggen dubben. Maar eens dat dat brein begint te razen, komt er geen einde aan.

    1. Geen schrik aanjagen, zegt ze dan 🙂 🙂 Dr. Google zou het niet beter kunnen. Overmorgen staat er een slaatje op t programma, ik ben benieuwd. En sinds ik bananen vermijd, gaat het alvast beter.

  11. Zo vermoeiend als ik dit hier zo lees… momenteel slaap ik heel goed! En ik hoop dat het gepieker vlug stopt zodat je terug nachtenlang zorgeloos kan slapen…

  12. Mja, ’t zijn inderdaad “maar” kleinere zorgen en geen levensbedreigende, maar uiteindelijk doet dat er op zo’n moment niet toe he: niet slapen is niet slapen, wat daar ook de reden van is!
    Ik heb een hoofdlampje en een boek naast mijn bed liggen voor het geval ik ’s nachts wakker word, dan kan ik zonder al te veel moeite een beetje lezen. Dat gebeurt gelukkig zelden, maar ik moet dan op zijn minst al niet ’s nachts op zoek (= nog wakkerder).

    Als ik pieker (vooral overdag, soms ’s nachts) is het vooral over dat werk vinden, waarom vind ik niks en als ik iets vind, ga ik het dan wel aankunnen of ga ik al meteen weer opgebrand geraken en misschien moet ik dan die studie hier proberen, maar ja, die master Frans was een ramp en kan ik dat eigenlijk nog wel, studeren… en waarom kan ik niet voldoende genieten van dat thuis zijn nu, ik zou eigenlijk toch dat en dat en dat allemaal gedaan kunnen krijgen, waarom zijn vb. die fotoalbums nog altijd niet gemaakt, zoveel werk is dat nu toch niet en als ik er nu één moment in mijn leven tijd voor heb dan is het toch nu wel zeker… Enzovoort enzoverder, niets wereldschokkends, maar bon ja, mijn hoofd loopt toch over op zo’n momenten…

    Oh en wat die groene pumps betreft: gewoon aandoen jong! In het allerslechtste geval moeten die collega’s daar 10min aan wennen omdat ze dat niet gewoon zijn, maakt toch niet uit! ’t Is niet omdat ge er wat anders dan anders uitziet dat ge u plots ook anders gedraagt he 😉

    1. Jaaa heel herkenbaar zo’n gedachtestroom 🙂 Gelijk je zegt, probeer te genieten van de vrije tijd die je nu hebt, en geef de moed niet op, die job die komt er wel. Heb de groene schoenen aangedaan en ben sindsdien niet meer kunnen gaan lopen door overbelaste knieën. Achja zolang ik ze droeg voelde ik me er wel keigoe bij 🙂

Reacties zijn gesloten.