De buitenlandplannen

Ik ben ooit Toerisme gaan studeren omdat ik reisgids wilde worden. Uweetwel met een bende bejaarden in een autocar door Spanje hobbelen, zoiets. Bleek dat mijn gidstalent toch niet dat was – spreken voor groepen, ik blijf daar moeite mee hebben – en dat ik bovendien licht asociaal ben en het liefst met zo weinig mogelijk mensen tegelijk op reis ga en op reis ook nog eens liefst mijn eigen goesting doe en me op tijd en stond terugtrek om alle nieuwe indrukken te kunnen verwerken.

Om maar te zeggen dat ik al van dat plan was afgestapt nog voor het eerste jaar hogeschool om was.

Toen ik eenmaal langere periodes voor Intersoc had gewerkt, en zeker na mijn stage tijdens het winterseizoen in de Franse Alpen en daarna aan de Zuid-Franse kust, zag ik mezelf als seizoensarbeider elke zomer en winter maanden aan één stuk in het buitenland vertoeven.

“Aan het echte leven ontsnappen”, noemt het lief het minachtend, en ergens heeft hij gelijk.

Ten eerste leerde ik net na mijn ‘ik gooi mijn universiteitsplannen over de haag’ idee het lief kennen, ten tweede kwam ik bij Intersoc met mijn sollicitatie voor het op handen zijnde zomerseizoen op de ‘reservelijst’ terecht – een flinke knauw in mijn zelfvertrouwen.
Achteraf gezien maar goed ook want wie weet waar ik nu anders had gestaan, en met wie (of beter: zonder wie).

Dus ben ik braaf in ons Belgenlandje aan de slag gegaan en wachtte ik, mezelf wentelend in zelfmedelijden, tot het lief was afgestudeerd. Dat duurde nog vier jaar. Ik weet eigenlijk niet goed waarop ik wachtte, want voor hij zich voegde bij de massa werkmensen, woonden we al praktisch samen. Ik denk dat ik toen al niet goed wist wat ik wou van het leven.

Daarom dat één van de meest gestelde vragen op een sollicitatiegesprek “waar ziet u uzelf over tien jaar” mij de kriebels bezorgt want dan moet ik liegen om niet te laten merken dat ik zero ambitie heb.

Toen was er de loopbaanbegeleiding, die me met mijn neus in de juiste richting moest zetten, de richting die ik uit wil. Geen makkelijke opdracht om op vier uur tijd (verspreid over verscheidene weken) zoiets uit te vogelen. We kwamen dan ook niet op een sluitend antwoord of één bepaalde functie.
Wel dat ik beter ‘iets’ zou zoeken waarmee ik meer in aanraking kan komen met mensen, waarmee ik mensen kan helpen, iets in de toeristische sector, dingen organiseren, of dingen schrijven. Aan de balie van een hotel of toerismekantoor, bijvoorbeeld dus, of in een evenementenbureau. Zie ik mezelf allemaal doen, maar waar te beginnen, en intussen zit ik eigenlijk wel goed waar ik nu zit, en zo na een jaar weeral van job veranderen, neen, ik wil geen jobhopper-CV.

(Stiekem is een job bij Vlaanderen Vakantieland, als tekstschrijver of infoverzamelaar of reisorganisator, mijn grote droom, maar van de week hoorde ik dat ze het programma gaan afvoeren. Heel erg jammer, zowel voor mijn carrière als voor mij als kijker.)

Intussen praatte ik met het lief over onze buitenlandplannen. Hij zat op dat moment zelf een beetje in een slop op zijn werk, hij wilde er weg, dus kijk dat kwam allemaal mooi samen. We waren het er echter over eens dat hij beter hier nog een jaar of drie ervaring op doet vooraleer te solliciteren voor een job in het buitenland, en zo kwam hij uiteindelijk bij zijn huidige werkgever terecht, in de bankwereld dit keer.

“Aangezien we toch geen kinderen willen, hebben we nog tijd genoeg”, sust het lief.

Met andere woorden, ik ben alweer aan het ‘wachten’. Hij wil namelijk éérst een job hebben voor we verhuizen (wat logisch is), maar ik kan wel ter plaatse op zoek gaan (hotels genoeg, toch).
Ik word daar een klein beetje ongedurig van, en dan begint het malen in mijn hoofd: hebben we dit appartement niet te overhaast gekocht, moet ik hem niet pushen om nu al een job te zoeken in het buitenland, wat doen we met mijn grootste schat de diepvries, misschien moet ik alvast een diepvriesleegeetplan opstellen, zal ik daar ook plek voor een minituintje hebben, heeft het wel zin om de keuken te verbouwen, en de badkamer, wat als ik daar geen job vind want waarmee hou ik me dan ganser dagen bezig, wat als ik geen vrienden maak (want dat duurt bij mij euhm 5 jaar en zo lang willen we ons daar niet vestigen), wat als er van uitstel afstel komt en ik over 10 jaar nog altijd in België zit te dromen?

Te veel vraagtekens, te veel onzekerheid, te veel vage lijnen, u weet het, dan wordt LJ de planner en vooruitdenker een beetje kregel…

Er zijn immerszoveel andere dingen, goed of slecht, die op je levenspad kunnen komen: ziekte, dood, een droomjob hier, financiële tegenslag, één van ons twee die van gedacht veranderd…
In mijn hoofd ben ik al aan het inpakken; ik zet overbodige spullen opzij en selecteer boeken uit mijn bibliotheek die weg mogen. Ik wil minder bagage (vooral letterlijk) als we nog een keer verhuizen. Die opkuis maakt ons huis niet alleen lichter, maar ook mijn hoofd. Ruimte, lucht, en eigenlijk een kamer te veel, dat is het doel.

Ik zal op de rommelmarkt volgende week niet toekomen met de bestelde 3 meter, dat kan ik al wel zeggen.

22 thoughts on “De buitenlandplannen

  1. Dat appartement is juist niet overhaast gekocht: terwijl jullie in het buitenland zitten, betaalt een huurder de lening af, mooi toch? Als het in goede staat verkeert om te verhuren, zou ik nu geld sparen voor het buitenlandavontuur en pas achteraf verbouwen, nee?

    1. Nee, dat is net het probleem, als we niets doen aan onze badkamer en slaapkamer (eigenlijk de dakisolatie in het algemeen) dan is dat allemaal naar de vaantjes tegen de tijd dat we terug zijn.. Huurders trekken zich niks aan van vochtplekken, wij doen nog zoveel mogelijk om ze te voorkomen.. Maar bon, gelukkig zijn we nog niet zo ver..

  2. Hmmmmm LJ waar wil je toch zo graag van weg in België want als ik dit stuk lees voelt het bijna als weg moeten. En wanneer iets moeten wordt zie ik het eerder als vluchten. Heb je je misschien zoveel beter gevoeld in het buitenland? Voelde jij je daar vrijer? Ik heb hetzelfde in de tijd met mijn broertje gezien, hij moest en zou weg uit Nederland en dat heeft hij gedaan. Maar nu hij weer terug is komen de dingen die hij wilde vergeten weer terug. Ik zeg niet dat je een probleem hebt maar ik denk wel dat het goed is voor jezelf na te gaan waarom je zo graag weg wil.

    1. Omdat ik een beetje avontuur wil 🙂 Ik wil ervaren wat het is om elders te wonen, te werken. Ik wil een andere taal spreken, andere culturen opsnuiven. En bovenal wil ik gewoon in Zwitserland wonen. Dat heeft niets met vluchten te maken…

  3. 🙂
    Toen ik studeerde was ik er zeker van: ik wilde ooit in Parijs wonen en werken en niets zou mij daarvan kunnen afhouden. tien jaar later heb ik nooit in het buitenland gewoond, maar ben ik wel naar een nieuwe stad verhuisd.
    Ik geloof dat als je het écht wil, je daar zo snel mogelijk werk van moet maken, anders komt er nooit iets van. er zijn altijd wel redenen waarom later beter is, misschien moet je gewoon niet op het ideale moment wachten…

  4. Ik ken het. Een droom hebben en die moeten uitstellen en uitstellen en dan ben je jaren verder en nog steeds helemaal niet waar je wil zijn. Maar soms gaat dat gewoon zo. Life is what happens while you are busy making other plans, zegt mijn vriend soms. En dat is soms ook wel zo, maar ik denk soms ook, ik wil me niet settelen voor dit terwijl ik zoveel andere dromen en plannen heb.
    Bij mij zijn mijn plannen voor een groot deel nog niet doorgegaan omdat ik ziek werd. Maar nu ben ik op een punt gekomen dat het belangrijkste niet meer is geen pijn te hebben, maar te doen met pijn…
    Ik denk gewoon dat als je echt naar het buitenland wil, je je daar echt voor moet inzetten en niet denken oh, volgend jaar, of als we dit dan… Het is niet allemaal als… dan… . Doen LJ, als je het echt wil, dan kom je er wel! (en stuur dan maar een kaartje;) )

    1. Thanks voor de aanmoedigingen! Het zal echter vooral afhangen van het lief, als hij over enkele jaren op zoek gaat naar een job. Hij moet eerst werk hebben, anders gaat het niet gebeuren vrees ik 🙂

  5. Soms moet je gewoon springen in het leven. Zonder te denken aan ziekte , werkloosheid en zo. Ga voor jullie droom. Het grootste probleem is, dat het een droom van jullie samen moet zijn, anders kom je in de problemen. En ik Zwitserland wonen, waarom niet, maar het is vast niet simpel om daar een verblijfsvergunning voor te krijgen. Veel succes.

    1. Het is inderdaad zo dat de werkgever moet ‘bewijzen’ dat een Zwitser die bepaalde functie niet kan uitoefenen. Hoe dat praktisch in zijn werk gaat, geen idee. Dat zullen we dan wel merken als het ooit zover is en P aan het solliciteren is…

  6. Ik denk een beetje hetzelfde als jij. Ik zeg tegen mezelf ‘Moest het lief geen kind hebben, zaten we al in het buitenland’ of ‘Moest ik geen lief hebben, woonde en werkte ik al in het buitenland met hond en katten’. Ik heb het gevoel als ik afgeremd word door factoren die ik zelf niet in de hand heb. Of niet in de hand wil hebben, want dump maar eens je lief omdat hij een kind heeft en je daardoor je dromen niet kan waarmaken. Niet echt juist hé. Ik begrijp je frustraties heel erg goed. Ook qua werk, ik ben intussen 34 en ik wil seksuologe zijn, maar kan het niet aan financieel om te stoppen met werken om terug te gaan studeren. Wat wil ik dan of kan ik dan doen. Mensen motiveren en coachen, spreken voor grote groepen, want ik heb daar geen angst voor en ben er niet echt slecht in, maar intussen blijf ik hier op mijn bureaustoel draaien en mensen aanwerven en assistente van de CEO ‘spelen’.

    1. Kan je studeren niet combineren met werken? Ik bedoel, ik zou het niet kunnen omdat ik geen motivatie heb om een extra diploma te halen 🙂 maar ik kan me voorstellen dat als je het echt wil, je het ook kan! Er zijn altijd excuses, voor alles, soms moet je gewoon DOEN… (hoor mij…)

  7. Ik heb eerlijk gezegd ook al er op zitten denken. Mijn hart zou het willen, verlangen. Maar dan neemt mijn hoofd het over van mijn hart en denk ik na over dat ik elke week mijn kiné nodig heb, enz. Het zal bij dromen blijven in mijn geval denk ik.

  8. go for it zou ik zeggen, maar inderdaad, het is niet niets zomaar even naar het buitenland verhuizen. Hoe minder verplichtingen in België, hoe vlotter denk ik…

  9. Ik ben een reactie beginnen schrijven, maar die werd zo lang, dat ik er denk ik een blogbericht van ga maken (en het dan allemaal nog wat meer structureren). Ik laat het je nog weten en indien niet, dan schrijf ik hier nog wel een lange reactie 🙂

Reacties zijn gesloten.