[personal] Het sterfelijkheidsbesef

Er zijn vier triggers nodig geweest om tot Het Besef te komen. Ik lijst ze op in volgorde.

1) De loopbaanbegeleiding en Margella

14497119222_c5a5e02d4f_o

Uit de loopbaanbegeleiding kwam mijn liefde voor schrijven (én voor ‘contact met klanten in de toeristische sector’) erg naar voren. Mijn mentor wilde me aanmoedigen om in die richting te gaan zoeken. Ze heeft nooit ook maar één letter van mijn schrijfsels gelezen en zei dan ook niet “Gij moet een boek schrijven! Meerdere zelfs, en zo rap mogelijk!”, maar probeerde me eerder in de richting van redactiewerk of journalistiek te sturen. (Is niet gelukt want ik zit nog altijd assistant-gewijs achter mijn bureau.)
In dezelfde periode sprak ik af met ex-collega Margella die voor mij mijn ecocheques bij TheCompany (mijn voormalige werkgever) had opgehaald en hadden we het over onze carrières en talenten: zij vond dat zij geen duidelijk talent had, “niet zoals gij, met schrijven!” (Zij volgde met een schuin oog mijn reisblog, blijkbaar.) Dat is blijven hangen. Want net als zij was ik ervan overtuigd dat ik geen talent had: niet zoals Jeroen Meus met koken, of Beyoncé met zingen.

De laatste maanden is Het Besef zo beginnen groeien: verdomme, LJ, gij hebt wél een talent! GEBRUIK DAT DAN OOK EENS!

Vandaar dat ik meer dan ooit blij ben met mijn blog. Want dat is voorlopig mijn enige schrijfuitlaatklep.

2) Ik las ‘De wereld volgens Garp’.

Lezen #opdetrein, in de categorie #happybookwurm.
Een rotslecht boek. Dat is mijn persoonlijke korte samenvatting. Ik weet dat 95% van de lezende wereldbevolking dit boek ophemelt; het behoort intussen tot de klassiekers uit de grote Literatuur. Maar John Irving en ik, wij zullen nooit goeie vrienden worden. Iedereen beweerde dat Garp een totaal ander boek was dan zijn andere werken dus ik begon er met hoge verwachtingen aan. Het hoofdpersonage is een onsympathieke, pedante, arrogante zak die denkt dat hij kan schrijven en op de kap van zijn vrouw leeft en intussen huisman speelt. Het kon me allemaal niet zo boeien en het heeft dan ook een week geduurd voor ik het boek uithad.
Waar ik toe wil komen: de schrijversambities van Garp. Stiekem wil ik dat ook wel: fulltime schrijfster worden en op de kap van het lief gaan leven. (Alleen zijn hier geen kinderen om me achter te verschuilen als ik dat boek niet klaar krijg.) Maar goed; ik ben nooit, zoals Garp, van school gegaan met het idee: “En nu ga ik schrijver worden!” Dus dan is die stap zetten een pak moeilijker, zeker als je fulltime werkt én een druk sociaal leven hebt.
Uitvluchten!

3) Het leven is vreselijk kort.

14678911715_43e4b73832_o

Pluk de dag want het kan zo ineens de laatste zijn, onze Marco zingt niet zomaar domme liedjes hoor. Met een tussentijd van enkele dagen ving ik twee K-verhalen op, eentje van een jonge collega van Athena die gediagnosticeerd werd met borstkanker, en eentje van een ex-collega van mijn moeder die op haar zestigste gestorven is, twee maanden na het vaststellen van een gezwel in haar hoofd waartegen niets meer te doen was. Twee maanden! Stel je voor dat je dat verdict op een dag te horen krijgt, morgen, of zelfs vandaag. Dat is zo weinig tijd om alle dingen die op mijn Life list staan, nog uit te voeren. Dan is het te laat om dat ene meesterwerk te schrijven en los te laten op de wereld.

4) Het concert van Fischer-Z maakte indruk.

#latergramNiet per se omwille van de band zelf, maar omwille van het feit dat ik zat te kijken en te luisteren naar mensen die iets deden met hun talent, hun passie. Die dat durfden tonen aan ons, het onbekende publiek.

En daar was Het Besef.

Als ik nu hoor dat ik morgen doodga, dan is er één ding waarvan ik ongelooflijk veel spijt ga hebben. En dat is niet dat ik niet alle 1400 boeken op mijn to read lijst heb uitgelezen, of gaan skydiven ben, of een hond in huis genomen heb, of in Wengen ben gaan wonen, of mijn eigen theecakesoepbar heb geopend. Nee, dat is: schrijfster worden.

Wat houdt mij tegen?

En u? Wat is uw grootste droom en waarom brengt u hem niet nu onmiddellijk ten uitvoer?

22 thoughts on “[personal] Het sterfelijkheidsbesef

  1. Dus binnen enige tijd kunnen we je boek in de boekhandel halen?! 😉
    Fijn om te lezen… Toen ik twaalf, dertien was, wist ik ook heel zeker wat ik wilde “worden”: schrijfster! Deels daarom ben ik ook journalistiek gaan studeren. Maar om eerlijk te zijn: ik ben nooit voorbij bladzijde tien van mijn boek geraakt… (En dat is intussen ook alweer tien jaar geleden…)

  2. Je hebt schrijven en je hebt schrijven en gepubliceerd worden. Een redacteur vinden die interesse heeft en een uitgeverij die je boek wil uitbrengen! En rijk word je er niet mee als je hoort dat je per verkocht boek 2 euro opstrijkt en de andere 18 euro naar alle andere medewerkers/diensten/drukker/pr/etc etc gaat. Niet dat ik je wil ontmoedigen, verre van, ik ken mensen die schrijver zijn geworden en die het al van kleinsaf wilden. Dus go for it!!!! Talent heb je zeker! Anders zouden we hier toch niet vollebak komen lezen zeker??

    1. Ik weet al dat Vlaamse of Nederlandstalige schrijvers niet kunnen overleven van schrijven alleen (op een paar uitzonderingen na). Die illusie heb ik gelukkig al niet meer 🙂 Maar toch, het zou fijn zijn om een boek met mijn naam erop in een winkelrek te zien liggen… Wie weet.
      Merci voor de complimenten!

  3. Hier nog eentje die droomt van te schrijven, het is iets wat ik heel laat ontdekt heb maar waar ik oprecht gelukkig van word. En op de kap van mijn lief leven, ik weet niet of ik dat zou kunnen 🙂

    1. Mwhuahaha, ik ook niet, daarvoor houd ik me te graag bezig met mijn eigen (zuurverdiende) centjes zonder verantwoording te moeten afleggen…

  4. Ik ben ooit begonnen aan een boek, op kladblaadjes dan nog. Een jeugdboek, met als titel de kinderen van ouarzazate, dat ging over kinderen in Marokko die leefden van de filmindustrie, want daar zijn grote filmstudio’s.

      1. Neen, nooit afgeraakt, en nu geestelijk te moe om nog zo veel na te denken, en er moet ook veel research gebeuren, om zo weinig mogelijk fouten te maken. De inspiratie kwam van onze reis in Marokko toen we zo’n gastjes ontmoetten en die er met volle overgave over vertelden.

  5. Luiigheid, faalangst en perfectionisme. Meer heb ik niet nodig om me tegen te houden om dat ene manuscript dat ik eigenlijk héél graag uitgegeven zie worden naar een uitgever te sturen. Het is af mits wat bijschaving, is die NaNo toch ergens goed voor geweest 😉

  6. Een boek heb ik nooit uitgebracht, maar ik heb in mijn jeugd wel drie
    (trance) nummers in elkaar geflanst, hedendaags ongelofelijk fout, maar ik ben er wel stiekem fier op. En een mix van twee populaire top 10-nummers dat een hit was in het lokale uitgaans -en radiomilieu. Good times 😉

    1. Ik ben heel eventjes into trance geweest, maar het was eigenlijk vooral 1 nummer, dat ik me nog zelfs amper kan herinneren. tja 🙂
      Muziek daar heb ik vroeger ook iets mee willen doen. Wie weet heb ik je wel op de radio gehoord… you never know.

  7. Wel, alle begin is moeilijk maar als je dit echt wil moet je er voor gaan en starten.
    Koop een mooi schrift en een leuke pen of start een worddocument op met een je favoriete lettertype en begin er mee. Waarom niet?
    Kleine stapjes die steeds groter worden …

  8. Damn LJ prachtige blog dit, zo onwijs recht uit je hart geschreven en je geeft zelf het antwoord; er is niets wat je tegen houdt meis enkel jezelf 🙂 En mijn droom? Ik ben er druk mee deze werkelijkheid te laten worden, een succesvol kyokushin vechtster te worden. Denk dat na 1.5 jaar trainen een Nederlands kampioenschap te mogen vechten een super eerste stap is 🙂 Al verlies ik, want ow ja ik ken je angst geen talent te hebben als geen ander, dit is echt al een prestatie waar ik trots op ben 😀

  9. Ik vond het boek iets hebben, het is zeker heel absurd, maar toch… Ik ben ooit eens in een ander boek van Irving begonnen, maar na een bladzijde of 5 gaf ik het op!

  10. Weet je wat mij heeft geholpen? Netwerken. ’t Is een ‘vies’ woord hé, maar mensen moeten weten wat je kan zodat ze je kunnen inschakelen. Ik doe dat ook nog te weinig hoor, ik zou bijvoorbeeld dringend mijn website met mijn portfolio moeten afwerken.
    En je droom najagen kost bij sommige mensen tijd. Niet iedereen krijgt dat op een presenteerblaadje aangeboden. Misschien pikt een uitgever je boek meteen op, misschien moet je jaren leuren. Maar als het dan lukt: knal!

Reacties zijn gesloten.