Over waarom het zoveel pijn deed om uit Wengen te vertrekken

Wengen is het mooiste dorp van Zwitserland. Ik heb het 8 jaar lang volgehouden om dat tegen iedereen die het horen wilde, te blijven zeggen, maar ik geef toe dat mijn zelfvertrouwen begon te tanen, samen met mijn herinneringen: het is een dorp, verdorie LJ, gewoon een dorp, en die berg, hoe kan je daar nu zo zot van zijn?
Ik deed weer wat ik altijd doe: mijn verwachtingen bijstellen en wel zo laag maken, dat ik niet teleurgesteld kán worden.

Wat in dit geval erg moeilijk was, want mijn verwachtingen waren hoedanook hooggespannen.

007 dorpsstraat met la Jungfrau

Toen we in Lauterbrunnen arriveerden, het dorpje beneden in het dal waar je je auto moet achterlaten en moet overstappen op het bergtreintje naar Wengen, ging alle stress uit naar “waar moeten we parkeren, waar is de trein, waar kopen we een ticket, hoe moet dat met onze bagage” dat ik al blij was dat ik een plaatsje had in de trein.
(Bij de tweede rit had ik mijn vaste plek aan de rechterkant van de trein want daar heb je het mooiste zicht op de Jungfrau en op het Lauterbrunnendal.)

Toen werd het nagelbijten terwijl de trein hoger en hoger klom.

Jammer genoeg zat ze verstopt in de wolken, mijn berg. Pas ’s avonds kwam ze tevoorschijn en ik kon niet anders dan staren. Ze was groter, aanweziger en indrukwekkender dan in mijn herinnering. Ik heb niet overdreven: ze is echt de mooiste berg ter wereld.

PICT6900 la Jungfrau, 2907 18h26

Het lief, die nu op z’n minst kan proberen te begrijpen waarom hij de plek in mijn hart met iemand anders moet delen, voelt allerminst hetzelfde; hij is altijd al meer een stadsmens geweest en ook al kan je hier in de winter fantastisch skiën, hij zou er niet opgesloten willen zitten.

Op het einde van onze week in Wengen vonden we een supergezellige bar annex lekker restaurantje, dat bij een groter hotel hoorde maar waar amper een kat kwam. Het was er dus lekker rustig en de barman, die niet veel om handen had, maakte een praatje met ons.
Hij bleek een Engelsman die 20 jaar eerder naar Wengen was gekomen en er sindsdien niet meer was weggegaan.
Hij vertelde over hoe hij het prachtig vond om de seizoenen te zien veranderen aan de andere kant van zijn raam en ik zag het zo voor me: de bomen die verkleuren, het tennisveld dat een schaatsbaan wordt, het aantal toeristen dat exponentieel toeneemt, de straten vol lichtjes en mensen en overal plezier en kerstsfeer.

2014-08-13 20.01.11

Het was onze laatste avond en ik had veel moeite om niet in tranen uit te barsten. Gelukkig was er mijn GT om me aan vast te klampen.

Het liefst was ik daar gebleven, om de seizoenen te zien veranderen, om met Kerst onder te gaan in het feestgedruis, een Jägermeister te drinken op de après-ski, de spierwitte bergen onder de helblauwe lucht, en altijd, overal om mij heen, bergen voelen, de Jungfrau die over mij waakt, ja hier zou ik vrede en rust kunnen vinden.

Maar het echte leven, in ons platte Belgenlandje, riep en er zat niets anders op dan de volgende dag naar ‘huis’ vertrekken. De leegte in mij – het gemis, het gevoel dat ik niet hier, maar daar thuis hoor – vreet aan mij. Het uitzicht van op de Männlichen als bureaubladachtergrond instellen helpt daar niet aan, integendeel, dan droom ik zo weer weg.

DSC_0842

Vergeten lijkt beter, maar ik kan niet.

Ik hang vast, in België, aan België, en het enige waar ik me aan kan optrekken is dat we misschien, ooit, liefst over maximum twee jaar, een weekje terug naar ginder kunnen. Misschien.
(Want er is nog zoveel van de wereld dat we willen zien.)

En ooit hé, in een verre toekomst, ga ik daar wonen. Zul je zien!

12 thoughts on “Over waarom het zoveel pijn deed om uit Wengen te vertrekken

  1. Als compromis met je lief, kan je ook iets doen zoals wij he: verhuizen naar een stad (of iets erbuiten om de hoge huurprijzen te vermijden 😉 met jouw Jungfrau op max. 2 uurtjes rijden. Je kan er dan wel niet elke dag naar kijken, maar wel véél vaker; elk weekend als je wilt…

  2. Het ziet er echt prachtig uit. Ik heb nog maar één keer verder dan een buurland op reis geweest in mijn leven en dat was op mijn 15e naar Oostenrijk. Ik vond het toen ook prachtig, en hoop er ooit nog eens terug naartoe te trekken.
    Over twee jaar jij terug naar Wengen op huwelijksreis misschien? 😉

Reacties zijn gesloten.