[Gelezen] Juni 2014

DSC_0028

De volledige boekverslagjes kan u zoals steeds op mijn boekenblogje terugvinden.

In juni las ik welgeteld één boek. Of, om correct te zijn: in juni las ik één boek uit. Dat is een absoluut dieptepunt, want daarmee kwam ik op ‘5 books behind on schedule’ begin juli. Tijd om u te herpakken hé, LJ’ken, als ge nog ‘boekenworm’ genoemd wilt worden! Gelukkig ontdekte ik bij Lilith een lijstje vakantieboeken waarvan er alvast één op mijn favorietenlijstje van 2014 gaat prijken. (Maar dat is voor het juli-overzicht.)

Ik steek, net als bij het overzicht voor mei, de schuld op De elzenkoning, waarop ik mijn tanden kapot gebeten heb, bijna de ganse maand juni. Maar ’t is uit. Het is uit! Ik ben er vanaf! 

Het was nog eens een Blufboek, want die lijst wordt maar niet korter, want onbewust of eigenlijk zeer bewust mijd ik de boeken, Literatuur met een grote L, van de lijst omdat ze stuk voor stuk moeilijk zijn. Weloverdacht in elkaar gevlochten schrijfsels zonder al te veel gevoel, zwaardere thema’s, te veel symboliek, ge moet uw hoofd erbij houden of ge struikelt over zinnen. Het is spartelen om in het verhaal te geraken én te blijven.

Het hoofdpersonage vervulde me met weerzin: zoals hij kickte op kleine kinderen, dat was zum kotsen, het typische voorbeeld van een pedofiel die zelf niet inziet dat hij fout is, er hangt zoveel stilte tussen de alinea’s en hoofdstukken, er is zoveel plaats voor mijn verbeelding om op hol te slaan tussen de strak uitgelijnde gebeurtenissen, tja, dat beeld van hem viel niet meer recht te trekken.
Toen de schrijver ook nog eens besloot de gruwel van Auschwitz in twee zinnen samen te vatten, had ik er genoeg van, maar aangezien ik toen op de laatste bladzijden zat – eindelijk! – ben ik blijven spartelen tot ik het boek kon dichtslaan en opzij leggen. Gooien, bijna.

Het is dit soort boeken dat me naar de duistere diepten van de onder boekenwurmen zo gevreesde leesdip sleurt: het zuigt alle plezier uit de leeservaring, ik keek nog liever naar films dan een boek – eender hetwelk, maar zeker niet dit! – vast te pakken. Zo erg was het dus. 

En zo’n luie lezer ben ik geworden. Moeite doen om een boek te lezen, te begrijpen, tot me door te laten dringen – ik kan het schijnbaar niet meer opbrengen. Daarom durf ik het niet helemaal afschrijven. Zoals dikwijls bij ‘moeilijkere’ boeken ben ik bang dat ik me laat afschrikken door de stijve zinnen, door wat er niet wordt uitgesproken maar wat iedere ‘goeie’ lezer makkelijk van tussen de zinnen uit zou moeten kunnen oppikken. Misschien ben ik gewoon nog te jong voor sommige boeken. Zoals ik De avonden als negentienjarige absolute rommel vond, maar het negen jaar later met plezier verslond, moet ik De Elzenkoning op mijn vijfendertigste misschien nog eens opnieuw oppakken.
Ik laat het alleszins in mijn boekenkast staan, want je weet maar nooit.

Totaal

In juni las ik in totaal 1 boek, wat de Goodreadsteller op [21/52] bracht.

En u? Wat las u zoal de afgelopen maand?

6 thoughts on “[Gelezen] Juni 2014

  1. Ik las het één en ander de afgelopen weken… wel wat luchtigere boeken. Het is zomer, warm weer dan mag dat wel eens een klassieke roman zijn, of een plakkende thriller die je niet aan de kant kan laten liggen.
    Geef mij maar in de winter de serieuze lectuur… gezellig lezen onder een dekentje.
    Leest een boek niet zoals je het zou willen, dan ken ik dat gevoel van… gooien!!!
    Leg die aan de kant en neem een andere eentje dat wel het lezen waard is 🙂

    1. Ik heb ‘Friends like these’ effectief opzij gelegd en bij ‘suikertand’ wou ik hetzelfde doen maar het is me niet gelukt ik wil dat boek afkraken maar dat gaat niet als je het niet hebt uitgelezen! Ik kan gewoon geen boeken beginnen zonder ze te beëindigen…

  2. Ja, de grote schrijvers, ’t is inderdaad niet altijd makkelijk. De verwondering van Claus heb ik nooit uigelezen; ik ben zelfs niet eens halfweg geraakt! Vorige maand heb ik moeite moeten doen om La chute van Camus door te geraken. Achteraf bekeken was het wel absoluut de moeite, maar het Frans was vrij moeilijk en daardoor geraakte ik er heel moeilijk in (terwijl L’étranger dan weer juist leest gelijk niks). Anna Karenina van Tolstoj daarentegen, daar vloog ik door!
    Ik ben nu juist weer herbegonnen in La divina commedia van Dante. Eind vorig jaar was ik er in begonnen en tot het einde van de Hel geraakt, maar dan heb ik opzijgelegd om “even” iets luchtigers te lezen. En ja, euhm, we zijn nu een half jaar en x boeken verder en Dante lag daar nog steeds zielig te wezen. Dus ben ik nu opnieuw begonnen, maar dit keer zonder ook alle voetnoten per se te willen lezen, want dat was toen zo’n beetje de dooddoener: als je elke alinea twee keer naar achteren moet bladeren voor weer een paragraaf uitleg, ja, dan is het echt wel heel moeilijk om vlot te kunnen doorlezen. Nu sla ik de voetnoten gewoon over, beetje jammer, want op zich wel interessant, maar het leest wel veel vlotter. Wie weet lees ik het daarna, als ik het verhaal ken, nog eens mét voetnoten, maar voor nu is het beter zonder.

    1. Ik heb die komedie ook nog liggen, ook ooit in begonnen maar helemaal niet ver geraakt, ik ben geen verhalenlezer, dus mijn plan was om elke dag, week een stukje te lezen, dat is dus niet gelukt!

Reacties zijn gesloten.