Project healthy, part 2

Dus ik was keigoed bezig met project healthy. Tot ik aan -7kg zat (en zelfs -8kg sinds het begin van dit jaar). Bij dat project had ik mezelf als doel gesteld om onder de 70 kg te raken. Ik had nooit gedacht dat me dat effectief zou lukken, om eerlijk te zijn, maar het ging zelfs vrij vlot.  Zo vlot dat ik geobsedeerd werd door dat BMI-cijfertje dat maar ‘overgewicht!!!!’ bleef gillen. Toen ik ook dat doel had gehaald, van een ‘gezond’ gewicht, viel ik stil.

13996158769_8cffa2cd6c_o

Wat nu?

Stabiliseren, het is onderdeel van het dieet, dat weet u als u zelf ooit uw dieetdoel hebt bereikt. Wat zeg ik: het is het moeilijkste deel. Je mag terug wat ‘meer’ want je bent niet meer op dieet. Maar hoevéél mag je? Waar ligt de grens? Hervallen in je oude patroon mag niet, want dat was duidelijk niet de juiste manier van eten (anders had je immers niet op dieet gemoeten in the first place). Maar overal ‘nee’ tegen blijven zeggen, zeker in de zomer met al zijn ijsjes en cocktails en gin, dat is niet leuk.

Niet leuk!

Het ging langzaam bij mij, dat hervallen. De koekjesvoorraad die sinds de winter was blijven liggen, slonk gestaag. (Vergis u niet: ik heb nog steeds paaseieren. Ik kan het niet over mijn hart krijgen om ze op te eten want dan moet ik zeven of acht maanden wachten tot ik er weer kan eten.)

13896314490_a834659610_o

We kochten terug koekjes en snoep en chips in de winkel. En van één à twee keer per week een keer iets snoepen, ging het naar elke avond Princekoeken, chips, chocolade, snoepjes… Er was gewoon geen grens meer.

Op het werk hield ik me in het begin nog recht, tot ik toegaf aan de honger en tijdens de wekelijkse fruitboodschappen in de Colruyt zwichtte voor een pak snoepjes, of koekjes (waar ik maar zin in had op dat moment), dat dan op twee dagen tijd op was. Ik suste mijn geweten met het gedacht: “och, dan eet ik ’s avonds minder, omdat ik nu al vol zit van het snoepen”. Maar dat was uiteraard niet zo.

Ik denk dat dit echt bewijst dat ik een suikerverslaafde ben. Er is geen tussenweg: het is alles of niks. Net zoals bij een alcoholicus of een verstokte roker. Geef die mensen één glas of één sigaret en ze worden weer meegesleurd. Leven van shot naar shot.

Ik voel nu wel – anders dan vroeger – hoe slecht die suiker voor me is. Na twee Princekoeken bijvoorbeeld voel ik me al helemaal suf worden. Een soort roes die ervoor zorgt dat ik nog meer suiker moet eten.

Vicieuze cirkel, quoi.

14677771432_1645e44e49_o

Ik sport nu wel intensiever dan tijdens het dieet, omdat ik koppig het lopen volhoud en probeer zoveel mogelijk te gaan wandelen (wat niet simpel is want nu eens is het te heet, dan weer regent het pijpenstelen). Waardoor ik heb kunnen voorkomen dat mijn gewicht terug de hoogte inschoot.
Maar toen ik terug 68 (+ 1kg) op de weegschaal zag verschijnen, dacht ik: “Komaan LJ, hebt ge nu twee, drie maanden voor niks zo uw best gedaan, voor niks al uw te grote bloesjes weggegooid, voor niks gaatjes laten bijmaken in uw riemen? Tegen de tijd dat het winter is, weegt ge terug 75. Of méér. Herpakt u!”

Maar de suikerhonger is groot. Allesoverweldigend, soms. Hij schakelt mijn hersens uit.

Ik kom thuis. Begin meteen aan het eten in de hoop de honger te slim af te zijn. Maar dan komt er een moment waarop ik niet meer bezig ben maar moet wachten: tot mijn ovenschotel klaar is, tot de pasta kookt, tot het vlees gebakken is. En zo’n dood moment grijpt de honger aan om me naar de koeken te drijven.

Bij mijn eerste Princekoek denk ik: “Och, eentje, dat kan geen kwaad he.”
Bij nummer twee: “Och, een tweede, hierna stop ik hoor, dan zal het eten wel klaar zijn.”
Bij de derde: “Ai, ik ga nu echt stoppen, anders kan ik sebiet niet meer eten.”
De vierde: “Och, het is nu toch te laat, eentje meer of minder zal wel geen kwaad meer kunnen.”
En zo zijn we algauw een half pak verder en duw ik alsnog mijn avondeten naar binnen. Om dan als dessert nog een koekje of een stuk chocolade binnen te duwen.

Ik walg van mezelf.

Vooraf, tijdens en achteraf de vreetbui. Als ik ’s avonds in bed kruip denk ik: morgen gaan we het beter doen. Komaan he, ge hebt drie maanden zonder gekund. Ge moet die knop terugvinden, en omdraaien.

Ik wéét niet hoe ik de vorige keer de knop heb gevonden. Hij was gewoon ineens omgedraaid. Dat is zo frustrerend: wéten dat ik het kan, maar me toch laten doen omdat ik niet meer weet hoe.

Nu ben ik echter vastberaden. De laatste Princekoeken zijn op, of heb ik weggegeven aan behoeftiger collega’s. Laat het hongermonster de vetkwabben maar wegeten.

Want blijkbaar is er ook een andere manier: meerdere dingen in uw leven hebben waar ge u slecht over voelt. In dit geval is het bij mij geld. Om precies te zijn: ik vond de code van mijn Visakaart terug en het lief had een halve nieuwe kleerkast nodig (omdat alles hem een maat te groot is sinds zijn dieet) en ik schoenen voor steunzolen. Zoals gewoonlijk kunnen wij geen maat houden en kwam hij thuis met 8 hemden en ik met 4 paar All Stars. En met Visa, waarom niet? Handig en zo konden we onze uitgaves spreiden. ’t Is maar één keer solden nietwaar.
Nu is de maand half en onze bankrekening bijna leeg met een grote Visafactuur on the way, maar daar kan ik nu niks meer aan veranderen.

14506878373_b0e5406a11_o

Vandaar richt ik mijn energie van het piekeren over geld op iets waar ik wél wat aan kan doen: project healthy.

Alleen heb ik een doel nodig. Een haalbaar doel.
Ik wil terug in de te kleine kleren geraken, maar hoeveel moet ik daarvoor nog kwijt? 2 kilo? Vijf misschien?

Ik ga het in stapjes doen, en zorgen voor een beloning bij elk behaald doel. Mijn eerste doel zal 65 kg (-3 kg) zijn, met als beloning een gin night. Er ligt momenteel een bezoek aan de ginbar vast voor eind augustus. Zes weken moet volgens mij haalbaar zijn qua deadline. (Of het haalbaar is om zo lang weg te blijven van de bar, weet ik niet, maar het zou ook beter zijn voor mijn portemonnee, want een deel van de geldproblemen komen door te frequent bezoek aan dit etablissement!)
Als de broeken dan nog niet passen, gaan we verder met stapjes van -2kg.

14628489444_2b8fd8fd7b_o

En intussen kan ik nadenken over het stabilisatieplan. Hoe kan ik leren maat houden met snoepen? Tips welkom!

21 thoughts on “Project healthy, part 2

  1. Hier nog zo’n exemplaar 😉 Momenteel 68.2 en het strakste was 66.6 (en lager moet niet want ik wil toch nog iets tiet houden !) maar na een proteïnedieet wel nog op het goede pad, het is zoals je zegt : vermageren da’s ok, maar dan terug “normaal eten” da’s een ander paar mouwen hé ! Mijn zwakke plek is ook zoetigheid maar ik heb de knop nog steeds omgedraaid, het enige dat ik me permitteer is een stukje donkere chocolade, that’s it ! Ik probeer zoveel mogelijk carbs te vermijden en als ik iets in mijn mond wil (als ik thuis kom van het werk en eten klaar maak bvb.) is dat bvb een blokje salami (want dat is minder erg dan zoet !) Zoet doet altijd verlangen naar meer en zo ne salami ni !!!! Succes ! Gij kunt dat !!!

    1. Ha das een goeie tip, salami! Beter dan dat eeuwige fruit 😉 en over die tiet heb je ook gelijk, ik heb maar een kleine cup en die wordt natuurlijk enkel kleiner…

  2. Carrie is ook aan het stabiliseren :-). En ik krijg van de WW extra 6 punten die ik spendeer aan extra boterham of groter stuk vlees :-), verder hou ik me aan mijn eetpatroon met af en toe een extrake om te genieten,……zoals een bol ijs, of stukje chocolade,……koeken kan ik vrij goed afblijven tot mijn grote verbazing. Alleen zo het aperitiefje met chips mis ik wel,….maar ook dat gun ik me van tijd tot tijd,…..in de eerste week kwam ik al onmiddellijk 500g bij, maar die zijn nu weer verdwenen,……maar ik geef toe, op vakantie gaan gaat een uitdaging zijn,……maar ik ga proberen de regel of/of te hanteren en niet en/en :-). Succes LJ

  3. Ik kan je niets nuttigs mee geven alleen dit : gezond en gelukkig zijn is veel belangrijker dan een cijfertje op een weegschaal. Toch ? Niet dat je nu weer moet overdrijven, hé. 😉

  4. Zorgen dat je niet te veel snoep in huis hebt en nooit met honger gaan winkelen is misschien iets dat kan helpen. En als je zin hebt in een tussendoortje is fruit dan geen optie? Succes ermee en niet overdrijven!

    1. Fruit bahh!!!! Nee ben geen fruiteter en zal het nooit zijn. Ik eet al fruit als ontbijt, tussendoor eet ik gewoon niks (maar dat is ook niet alles, merkte ik vandaag door een serieuze appelflauwte).

  5. Toen ik nog in mijn dieet-fase zat (is gelukkig nu niet meer nodig!) schreef ik alles op wat ik at, met rode kaken als gevolg (een mens kan nogal wat snoep/koek/chips en andere calorierijke ‘lekkernijen’ opeten en dit op 1 dag!!). Door het op te schrijven ben ik geleidelijk aan minder gaan snoepen, tot op vandaag zelfs. Ik zal enkel ’s avonds eens iets snoepen (de ene keer al wat meer dan de andere keer 😉 ) maar overdag kan ik van al die zoetigheid afblijven.
    Af en toe trakteer ik mezelf eens op iets lekkers, maar aangezien dit maar af en toe is, kan dit zeker geen kwaad! 🙂
    Succes!!! 🙂

      1. Oeps! 🙂
        Tja, even denken… probeer van die snoep te blijven!!! Ookal is het moeilijk!
        Als je het niet in huis hebt, kan je het ook niet opeten 🙂

  6. sommige dingen eet ik gewoonweg niet: koeken zonder chocolade want dat vind ik het niet waard. Alleen is het dan ook het omgekeerde…als er koeken mèt chocolade zijn dan eet ik er teveel van. Ik heb ook geen interne grenswachter die roept “hey! 5e koekje, beetje teveel hé”, neen, mijn binnenwerk halmt: “mmmmmmmmmm”.

    1. Hahahhahahahahahahaha ja herkenbaar, bon ik denk wel ff kom, is het nu niet genoeg maar bij mij overheerst de gedachte “dat pak moet op, die 2 koekjes kunt ge nu niet meer laten liggen he”

  7. Oei confronterend dit stukje, want ik herken mijzelf er heel erg in…… te erg. Je vraag heeft me aan het denken gezet, wat is een doelstelling? Ik denk dat je je af moet vragen wat voor jou belangrijk is. Wat drijft jou? Gezond lijf? Kleinere maat met kleding? Of gewoon betere algehele conditie? Ik denk dat we allemaal veels te veel met de getallen bezig zijn en dat die getallen geen doelstelling opzich zijn…

    1. Ik ben wel vrij tevreden met mijn huidige omvang. Een maatje minder zou fijn zijn maar dan wordt de boezem ook nog kleiner en euhm die is al zo klein 🙂

  8. Dit is inderdaad zo herkenbaar. Zeker van die eerste, naar die 2de , naar die 3de enz ….. en ook, ik werk niet in halfjes, geen graankoek, wat heb ik daar aan, het moest dan ineens goed zijn. Veel chocolade eraan.
    Als ik in de spiegel kijk, dan word ik niet goed van mezelf. Ik was zo trots op mijn 64kilogram, met mijn strakke buik en toch blijkt het niet voldoende motivatie te zijn. 😦

  9. Ook hier herkenbaarheid: begin maart woog ik 75kg, dan door ziekte 3,5kg kwijtgeraakt op een maand tijd. I had ook bijna niet gesnoept, want ja, bij een maagdarmontsteking heb je er geen goesting in en in het ziekenhuis had ik nu eenmaal geen kast voor snoep vlakbij, waardoor de goesting in zoetigheid wat weg was. Daardoor is dan de “klik” gekomen en zat ik half augustus aan 66kg of dus 9kg eraf. Véél meer dan ik ooit had gedacht. Alleen heb ik vorige week én weer veel gesnoept (plots was die drang er weer en ja, zwakkeling die ik ben kon ik er dus niet aan weerstaan) én weinig gesport (weerslag na die twee dagen intensief fietsen in Frankrijk denk ik) en hup, er is weer een kilo bij. En ja, 1kg is geen ramp, maar ik het weet zit ik weer waar ik vertrokken ben :s Boehoe voor mijn hoofd soms!
    Hopelijk lukt het bij jou ondertussen om niet teveel te snoepen en die kilo’s die je er af wil, kwijt te raken.

    1. Geloof mij ik snoep veel!! Enfin niet meer zoveel als vroeger maar nog steeds genoeg om suikerverslaafd genoemd te worden! Het is elke week de adem inhouden als ik op de weegschaal stap. Maar zolang ik ook beweeg of sport, blijft het stabiel. Maar inderdaad ge moet vaak Nee kunnen zeggen…

Reacties zijn gesloten.