Gelezen in 2013

2013 ligt al een hele tijd achter ons – 2013? Was dat niet een halve eeuw geleden? Ah neen, we zijn nog maar 2014. Wat vliegt de tijd! – maar zoals dat gaat aan het einde van het jaar zijn er 586 jaaroverzichten waar ge als blogger aan meedoet en dan vergeet ge altijd wel iets.
Dat ‘iets’ heet in mijn geval mijn leesjaaroverzicht, niet onbelangrijk nochtans in het leven van een boekenwurm. Bovendien brak ik in 2013 mijn leesrecords van al mijn jaren als werkmens (want als tiener durfde ik nog véél meer te lezen) met *tromgeroffel*…

  • 70 boeken ofte 22.446 pagina’s (een gemiddelde van 320,66 pagina’s per boek)
  • waarvan 12 boeken in het Engels, ofte 17% van het totaal gelezen boeken
  • waarvan het dikste boek Stephen Kings ’11/22/63’ was, met 849 pagina’s.

Ter vergelijking de cijfers van 2012:

  • 53 boeken ofte 16.692 pagina’s (314,94 pagina’s per boek)
  • waarvan het dikste boek Salman Rushdie’s ‘Middernachtskinderen’ (647 pagina’s)
(bron: Goodreads)

Ik ben op Goodreads gaan kijken naar welke boeken ik in 2013 de maximumscore van 5 sterren heb gegeven. Dat waren er vier. Zet ze op uw leeslijst!

(De volledige lijst van alle 70  boeken met hun score vindt u op mijn leesblogje.)

Zo God het wil

Cristiano is dertien en behoort tot die groep in de maatschappij die wordt bestempeld als ‘marginaal’. Zijn vader is het grootste deel van de tijd werkloos en dronken maar voedt zijn zoon wel met alle liefde op, een manier van grootbrengen die vele wenkbrauwen zal doen fronsen want honden neerschieten middenin de nacht staat niet meteen omschreven als de ideale vader-zoonactiviteit. Cristiano’s vader en zijn twee vrienden – een alcoholieker en een zot, om kort te gaan – plannen een bankoverval maar een gigantische storm, een verkrachting en een moord slaan hun met geld gevulde toekomstdromen aan diggelen.

Een bizar boek. Een boek dat me met een heel vreemd gevoel achterliet. Een boek waarvan na de laatste bladzijde de tranen in mijn ogen sprongen – maar niet omwille van het verhaal.
Ammaniti is een god. Zoals die man kan schrijven… het zou verboden moeten zijn.
Zijn personages stappen uit de bladzijden van het boek om zich onder je huid te nestelen, ook al heb je geen enkele voeling met ze en zijn het mensen die je irl zou mijden.
De wereld die hij schept, is meestal donker, duister, gruwelijk, angstaanjagend maar net daarom zo vreselijk realistisch. Hij haalt het slechtste uit de mensen naar boven, omdat hij wéét dat er zoveel slecht schuilt in de mens.
Het valt niet uit te leggen hoe me dat de adem ontneemt: weten dat ik in het stof aan zou voeten zou willen neervallen en hem zou volgen tot het eind van de wereld en terug, in ruil voor een paar zinnen van zijn hand – een paar letters zou zelfs al genoeg zijn.

Ik ontsnapte uit Auschwitz

Het vreselijkste boek dat ik ooit heb gelezen, deze getuigenis van één van de weinige gevangen die wisten te otnsnappen uit het zwaarbewaakte en grootste vernietigingskamp van de nazi’s. Ik werd letterlijk ziek van Vrba’s verhaal: ik sliep slecht, ik had woelige dromen, en ik moest tijdens het lezen bijna de hele tijd huilen. Ik wist dat Auschwitz verschrikkelijk was; ik ben er geweest en ik heb er genoeg over gelezen, getuigenissen en feiten, films gezien en foto’s, dus ik dacht dat ik wel wist wat ik van dit boek kon verwachten. Maar op de één of andere manier kwam dit veel harder binnen. Het is niet ‘zomaar’ een verhaal: elk woord ervan is gezegd, elke mishandeling heeft plaatsgevonden, elke onmenselijkheid is echt.

Ik heb overwogen het opzij te leggen; het vrat me van binnenuit op, mijn (gevoelige) ziel kon het niet meer aan, maar ik besefte dat het enige wat ik kon doen, voortlezen was. Doorbijten. De tweede helft ging dat niet meer zonder op elke bladzijde in tranen uit te barsten.

Geen makkelijk boek. Maar eentje dat iedereen moet gelezen hebben.

Extremely loud and incredibly close

Maak kennis met Oskar Schell, 9 jaar oud en hoogbegaafd. Zijn vader kwam om bij de aanslagen op de Twin Towers, en zijn grootouders waren joden die alles kwijtraakten en vluchtten uit de verschrikkingen van hun platgebombardeerde thuisstad Dresden.

Het boek greep me meermaals naar de keel. Ik las het in het Engels maar had er dit keer geen enkel probleem mee; de gedachtesprongen van Oskar waren die typisch voor een kind en heerlijk om te volgen; de brieven van de grootouders getuigden van een eerlijke eenvoud die eveneens makkelijk las.

De toevoeging van foto’s en andere visuele trucjes maken dit boek op zich speciaal, maar het is het verhaal en de manier waarop het werd verteld, dat mij volledig omver blies. Ik heb moeite met afscheid nemen van Oskar, die in de dagen dat ik dit boek las zo dicht bij me was. Ik heb hem gevolgd op zijn omzwervingen, ik mocht binnenkijken in zijn hoofd, ik kan hem niet zomaar vergeten.

Eén van de uitdrukkingen die Oskar vaak gebruikte en waarvan ik me afvraag hoe ze in het Nederlands zou vertaald zijn, is “heavy boots”, wat eigenlijk geen uitleg hoeft want in mijn hoofd zag ik dat kleine jongetje dan met héél zware schoenen vooruit strompelen, zo zwaar als al zijn zorgen drukten op zijn gemoed en zijn hart deden overlopen van het gemis…

The fault in our stars

Dit is het verhaal van Hazel, zeventien en voor de eerste keer verliefd. De omstandigheden zijn niet evident: zij is al jaren terminaal en Augustus is zijn been kwijtgeraakt aan kanker. Wat volgt is het hilarische maar hartverscheurende relaas van de harde werkelijkheid die ‘kanker’ heet. Dat de dood bovendien uit een onverwachte hoek kwam, maakte het allemaal nog veel erger…

Ik heb gelachen met de hoogst intellectuele en ongelooflijk grappige conversaties tussen Hazel en Augustus, waar ze zelfs nog me door gingen toen het einde al dichterbij kwam. En nog geen twee bladzijden later barstten de tranen ineens los, tijdens de ‘pre-befrafenis’, om bladzijden lang door te gaan zodat ik de letters amper nog kon lezen. Terwijl ik nog dacht: “Nee, ik ga sterk zijn, ik wéét immers wat er gaat komen…” maar dat hielp dus niks. Tranen met tuiten! Het lief is mij moeten komen troosten en toen pas kon ik verder lezen.

En u? Las u nog een goed boek onlangs?

11 thoughts on “Gelezen in 2013

  1. Mijn pa heeft me met nieuwjaar de volledige Star Trek reeks (de originele serie met Shattner, ‘The Next Generation’ en ‘Voyager’) bezorgd en hierdoor is mijn ‘lezen’ hopeloos verwaarloost eigenlijk. Ik heb tot op heden denk ik nog geen 5 boeken uitgelezen dit jaar 😦 .

      1. De originele serie met Captain Kirk heb ik al bekeken, twee dagen geleden heb ik The Next Generation uitgekeken, en nu ga ik aan 7 seizoenen van Voyager beginnen… Dan pas zal ik terug kunnen lezen vrees ik..

  2. Ik geloof dat ik die 1e net gekocht heb vanmiddag op een boekenverkoop van de bibliotheken van Antwerpen. Of zou ik die toch hebben teruggelegd? Ik weet het al niet meer. Straks de boeken eens uitpakken, hopelijk in de kast leggen en er een blogpostje over schrijven. “Extremely loud…” en “The fault in our stars” heb ik ook allebei en vond ik prachtig.

Reacties zijn gesloten.