Een dagje Ardennen

Vroeger, toen ik nog thuis woonde en mijn ouders nog geen fietsgekken (ofte wielerterroristen) waren, gingen we ’s zomers een paar keer op dagtocht naar Dardennen. Mijn vader liet zich dan de weg wijzen door geverfde tekens op bomen en rotsen en leidde ons met de kaart in de hand zelfzeker door de dichtste bossen en kleinste beekjes (maar soms ook door brede rivieren met geen enkele brug in de wijde omgeving, geen wonder dat Loen de hond een heilige schrik voor stromend water opliep); ook door brandnetels dichtbegroeide bermen schuwde hij niet. 

DSC_0350

In het kader van onze Zwitserlandtraining wilde ik graag naar de Ardennen omdat je daar toch wel wat meer hoogtemeters kan afleggen dan in Vlaanderen. Anders dan mijn vader heb ik geen boekenplank vol GR-boekjes en andere wandelingen, dus surfte ik wat rond op het www tot ik deze wandelbrochure vond.
16 km op 5.5u, dat moest toch wel de moeite zijn – aangenomen dat we deze afstand in de Vlaams-Brabantse heuvels op drie uur tijd kunnen afleggen, zouden er wel wat hellinkjes te beklimmen zijn. 

Dus zondagochtend ging het hop naar Maissin, een gehucht van een zakdoek groot. 

Het was geen bijster mooie wandeling – door bossen en langs rivieren of beekjes, dat wel, maar eerlijk ik heb liever weidse uitzichten over glooiende landschappen, zoals we die tijdens de autorit erheen volop te zien kregen.

DSC_0352

Ons eerste doel was Redu, le village du livre ofte het boekendorp, waar we al om 11u binnenwandelden. Het ene boekenwinkeltje naast het andere, wat een paradijs. Helaas bevatte enkel het eerste winkeltje een afdeling (wat zeg ik, een etage) Nederlandstalige en Engelstalige boeken; bij de andere was de voertaal Frans en daar voel ik me toch niet belezen genoeg voor 🙂

DSC_0360

We lunchten op het terras van een taverne, soep met wat brood, en zetten daarna onze tocht voort, terug richting Maissin.
De steilste en zwaarste klim hadden we al gehad, en een snelle berekening leerde ons dat deze wandeling over het algemeen echt niet zwaarder was dan eentje van dezelfde afstand in onze provincie.

DSC_0363

Teleurstelling!  Dus besloten we ze zelf wat zwaarder te makend door 6km/u te gaan wandelen, ah ja. Een serieuze inspanning die ons allebei veel deugd deed (en zorgde voor spierpijn de volgende dag, vooral in de billen)!

DSC_0370

Zo waren we na 4.5u (waarvan we 3u wandelden) terug bij de auto, en nog op een schoon uur thuis om nog wat van de zondagavond te genieten.

DSC_0371

Note voor de volgende keer: een dagtocht van 20 à 25 km uitstippelen. Ik kijk er al naar uit!

10 thoughts on “Een dagje Ardennen

  1. Wat die dagtocht betreft: zeker doen! Maar ook in de Ardennen moet je soms wat geluk hebben als je gaat wandelen, zij het minder dan in het noorden van het land. Tip: op de website “Originele Wandelingen” (http://www.originelewandelingen.be/) vind je interessante wandelingen in heel België (ook Ardense routes dus) van diverse moeilijkheidsgraad, met vrij veel onverharde wegen (zo is mijn ervaring toch).

  2. ik vind het jammer dat mijn vrouw niet zo ver meer kan wandelen, en het daarom ook niet zo vaak meer doen.
    Het lijkt me een heerlijke wandeling, zo aan de foto’s te zien!

  3. Ik ben met Big nog nooit naar dardennen geweest :-),….moet daar mss eens verandering in brengen, maar ik geloof nooit dat die gaat willen wandelen en onze kids helemaal niet 🙂

  4. Die website die Corvus al doorgaf (http://www.originelewandelingen.be/) is inderdaad echt wel de moeite. Wij deden vorig jaar als voorbereiding op een reis naar Canada met o.a. een meerdaagse trekking een paar wandelingen ervan en die waren allemaal én uitdagend én plezant.
    Van de drie zwarte wandelingen deed ik er zelf al twee, namelijk “Oude steengroeven langs de Amblève” (20km) en “Le Grand Site de la Boucle de l’Ourthe” (19km) en die waren allebei zeker de moeite. Wij hebben geen GPS, dus gingen puur op de beschrijving af, maar dat vind ik persoonlijker des te leuker omdat je dan ook nog wat moet zoeken soms.
    Mijn vriend deed een tijdje geleden met vrienden nog de zwarte wandeling “Het graf van de Reus” (20km) en vond die ook heel plezant: soms steil klimmen, ook twee keer moeten waden door de Semois (waarbij ze tot aan hun achterwerk in het water zaten).

    1. Ik ben blij dat wij een gps op onze gsm hadden toen de beschrijving ineens niet meer bleek te kloppen. Wel die site ga ik zeker bekijken bij een volgende gelegenheid!

Reacties zijn gesloten.