Oudjaar in Amsterdam

Dus we waren met de ganse groep uitgenodigd bij onze noorderburen, nu ja de ‘halve Hollanders’ zoals we ze liefkozend noemen, vrienden Odys en Penelope die nu toch al anderhalf jaar in de buurt van Amsterdam wonen. We wisselen elk jaar af bij wie oudjaar wordt gevierd; zo is het volgend jaar normaal aan ons dus er is een deadline voor de afwasmachine-installatie. Er was ook besloten om nu eens niet thuis te eten omdat we wisten dat het dan moeilijk zou worden om naar de stad te gaan om te feesten, want uit eerdere ervaringen valt af te leiden dat wij nogal gemakkelijk gezellig binnen blijven zitten tot aan het aftellen en het vuurwerk op straat en dat er dan van uitgaan niets meer in huis komt. Bovendien lag het Nederlandse OV al vrij vroeg op de avond plat – iets wat ik pas begreep toen ik de middernachtelijke chaos in de straten zag – wat ons dwong op tijd naar Amsterdam af te zakken. 

Toen we onze logeerspullen hadden ingepakt, konden we in de auto stappen en off we went, voor een rit van twee uur die het lief perfect gechauffeurd heeft, tegenwoordig durf ik zelfs te lezen naast hem in de auto (want sinds ik zelf rij, geef ik anders te veel commentaar op zijn rijstijl), en zo waren we snel ter plaatse: een wijk vol bizarre appartementsblokken met parking voor de deur.
Eerst werd er uitgebreid geaperitiefd in hun gezellig ingerichte salon, tot we rond 18:00 besloten de tram te nemen naar de stad, om daar het aperitieven voort te zetten op de kerstmarkt. Vorig jaar waren we kort voor Kerst nog op weekend in deze stad, heel jammer dat de kerstmarkt toen niet in het centrum werd gehouden, want al die lichtjes en vrolijkheid en Hollandse schlagers, dat geeft wel een beetje extra. Ook al bestond de kerstmarkt dan voornamelijk uit eten en drank. Ik hield het bij een chocomelk-met-slagroom-en-Baileys en een Jägermeister (bij gebrek aan een uitgebreid jeneverassortiment).
Bij een boogschietkraam waren twee van de mannen, waaronder het lief die zich in een vorig leven ongetwijfeld Robin Hood waande, niet te houden; helaas werd er geen prijs geschoten maar eigenlijk goed ook want de nacht doorbrengen met zo’n gigantische knuffel was niet erg handig geweest.

Om 20:00 werden we verwacht in De Kroon, een caférestaurant op het Rembrandtplein. Voor 79 euro per persoon kregen we een viergangendiner (exclusief drank) en toegang tot het oudejaarsfeest. Voor dat geld was het eten niet spectaculair lekker (en volgens de mannen ook niet genoeg qua portie) want bovendien ben ik geen fan van champignonsoep en at ik van het ‘koffiedessert’ enkel de vallende ster in witte chocolade. Het hoofdgerecht, een zeer malse steak met een soeplepel pastinaakpuree die je moest gaan zoeken, heeft me dan weer wél gesmaakt. De bediening was perfect; we hebben nooit zonder drank gezeten en de timing van de gerechten zat goed; zo hadden we tegen 23:00 pas gedaan met tafelen en konden we ons mentaal beginnen voorbereiden op de jaarovergang.

Tien minuten voor het zover was, gingen we naar buiten, het plein op. Het was intussen beginnen regenen maar dat hield het enthousiaste volk niet tegen. Overal om ons heen, ja gewoon tussen de mensen in, werd vuurwerk afgestoken, de ene pijl na de andere, zodat het plein vol met rook hing en het klonk of we midden in een oorlogszone zaten. Ik heb de eerste minuten met open mond staan toekijken, naar die gekke Hollanders, niet moeilijk dat er jaarlijks zoveel slachtoffers vallen. Wat een schouwspel!

(Heb een filmpje gemaakt om u een vage indruk te kunnen geven, het duurt maar 30 seconden. Sorry dat het op z’n kant staat, ik heb geen idee hoe ik het recht kan krijgen, misschien kunt u uw computerscherm draaien voor een betere ervaring.)

Daarna hebben we nog een uurtje of twee ‘gefeest’. Ik was terug zo goed als nuchter, ondanks de bijna volledige fles wijn die ik naar binnen moest hebben gekapt tijdens het eten, maar mijn maag zei overduidelijk “nee” tegen nog meer alcohol dus hield ik het bij plat water (of “Spa blauw” zoals de Nederlanders zeggen, ook al was het geen Spa) en dat in combinatie met de saaie muziek – er werd geen enkel bekend nummer gedraaid, eigenlijk was het gewoon een beat zonder zang, en zo de hele tijd door, af en toe gemixt met een deuntje dat wel radiobekend was – zorgde ervoor dat het voor mij wel genoeg was geweest. Of misschien word ik gewoon oud?
Het lief was op zijn best, ook al was hij verplicht Heineken te drinken, het ene pintje na het andere want “dat is toch maar water!”, met een heleboel liefdesverklaringen als gevolg, was hij maar altijd zo open over zijn gevoelens 🙂

Ik was alleszins blij toen onze gastheer en gastvrouw naar huis wilden gaan met de bus van drie uur. De mannen wilden eerst nog wat te eten halen bij een frietkraam, één van de vele die ‘Vlaamse frites’ adverteerden, en daarna bleek de bus zo vol te zitten dat de chauffeur zelfs niet de moeite nam om aan onze halte te stoppen. We besloten terug richting Centraal Station te lopen, de vertrekhalte van de bus, en onderweg slaagden we er zo in op de juiste bus te raken. Ik stond helemaal voorin en dat is volgens mij mijn geluk geweest want ik werd hoe langer hoe misselijker van de bochten en het op en neer gaan van de bus. Het was dus een opluchting toen we in de frisse buitenlucht stonden en nog een twintigtal minuten te voet moesten tot bij Odys en Penelope thuis, over stoepen en straten die vol lagen met vuurwerkafval.
Stiekem een Motilium genomen, onze matras gedekt en na nog wat geharrewar met de matrassen tussen het lief, Dio en Theso waardoor ook ik op de grond terechtkwam, konden we eindelijk gaan slapen – het was intussen bijna vijf uur.

Om half tien werd ik een eerste keer wakker, door de warmte en het licht. Om elf uur moesten we opstaan als we op tijd bij de oma van het lief wilden zijn in His Hometown voor de nieuwjaarslunch. We lieten de rest slapen en probeerden zo stil mogelijk in te pakken, en even later waren we weer op weg naar het zuiden.

Ik heb die dag geen druppel alcohol meer aangeraakt, het hoogstnodige gegeten tijdens de lunch en we waren maar wat blij toen we ons rond een uur of vijf in onze zetel konden laten ploffen… Home sweet home…

Mijn allerbeste wensen voor 2014!!

19 thoughts on “Oudjaar in Amsterdam

  1. Toch een leuke afwisseling op het traditionele nieuwjaarsfeest dat jullie gewoon zijn. En ik heb heel even meegenoten met het kleine filmpje! Fijn jaar gewenst Lj-ken!

  2. Ik heb echt smakelijk gelachen om je blog over de ‘halve hollanders’ het is allemaal zo herkenbaar 😉 Ja dat we gewoon in een groot publiek vuurwerk afsteken is iets wat mij ook nog altijd een beetje doet fronsen want mensen zijn dronken en letten echt niet meer op wat ze doen…. En spa blauw….. tja wat kan ik zeggen, een chaudfotaine blauw klinkt toch minder 😉 Jij ook een heel fijn jaar toegewenst LJ 😀

  3. Voila, alles gelezen…wel in de verkeerde volgorde, van boven naar beneden. Wat me opviel was dat er nogal geploft wordt in die zetel 🙂 Jeezes, dat vuurwerk! Precies of je in oorlogsgebied stond, echt niet mijn ding, hatelijk 😦
    Oh ja: Gelukkig nieuwjaar!! 🙂

  4. Nederland is een heel mooi land, maar ik begrijp het soms niet. Zo kan ik bijvoorbeeld maar niet begrijpen dat zelfs sommige Nederlanders die overduidelijk smaak hebben, toch kunnen houden van die afschuwelijke, verschrikkelijke, afzichtelijke, slijmerige, hersenbeschadigende, (nog 500 adjectieven geschrapt) … schlagers. En dat vuurwerk is echt wel erg.

  5. Jij ook de beste wensen voor 2014. Leuk dat je dit in Nederland hebt gevierd.

    Ik moest ook wel lachen om het stuk over plat water. Als je dat tegen mij zou zeggen zou ik ook eerst moeten nadenken wat je nu bedoel. .. 😛

  6. Vuurwerk afschieten tussen het volk. Voor een HSP’er één van de grootste nachtmerries denk ik, al dat lawaai zo dicht bij je. Ik ben er totaal niet voor: vuurwerk. Op middernacht ben ik dan ook niet gaan kijken buiten of niks..

  7. Buiten het feit dat ik nu met een nekhernia zit vanwege het “scheef” bekijken van het filmpje 😉 een geslaagd verslagje. En vuurwerk zie ik graag afsteken, door anderen welteverstaan. Zal mijn hollandse gierigheid wel zijn die dan denkt: al dat geld letterlijk en figuurlijk de lucht in 😉

  8. Ik heb oudjaar ook met “spa blauw” doorgebracht aangezien ik Bob was en ik kreeg dezelfde liefdesverklaringen als jij en ik heb ervan genoten :-), jammer dat het een beetje tegensloeg hé, want het kost toch allemaal enorm veel geld,…..

  9. Dat je daar tussen durfde te staan, ik kreeg al rillingen omdat ik oud op nieuw voor het eerst in Nijmegen zou gaan vieren. Gelukkig viel het op de plek waar ik was mee met het grof geschut. Maar overal heb je sukkels die ineens een pijl op het overige publiek richten, al dan niet met opzet, het is hoe dan ook oerstom. En dus inderdaad geen wonder dat er zo veel ongelukken gebeuren.

Reacties zijn gesloten.