Familieweekend editie 2013

Het was zoals altijd niet zeker dat het weekend zou doorgaan; pas een paar maanden op voorhand hadden mijn ouders een huisje geboekt in een klein gehuchtje dat bij La Roche-en-Ardenne hoort. Ik had er niet zoveel zin omdat ik plotseling zwaar verkouden was en zo’n weekend standaard uit de ene wandeling na de andere bestaat. Alleszins was het een groot contrast met het chillvriendenweekend van de week voordien, aangezien ‘uitslapen’ ook niet in mijn vaders woordenboek voorkomt.

Vrijdag werkte ik van thuis en was het nog haasten om alles af en ingepakt te krijgen toen mijn vader om kwart voor vijf voor de deur stond. Hij was zoals gewoonlijk zo gestresst als iets, en dan dat gezaag over onze te grote bagage, dat komt elk jaar terug, maar we hebben alles meegekregen en waren ook op tijd op de afspraakplaats waar we mama nog oppikten.

Op naar het zuiden!

Beetje file in Luik en het was uiteraard al donker toen we in het huisje arriveerden. De chauffage was snel opgezet en alles uitgepakt; een lade vol snoepgoed hadden we mee! Ons avondeten bestond uit een uitgebreide kaasschotel met vooral voor mijn vader rode wijn. Er werd nog een avondwandeling georganiseerd maar het lief en ik gingen lasagne maken zodat die morgen enkel nog in de oven geschoven moest worden.
We keken nog wat Van Eigens maar we waren allemaal moe en kropen nog voor middernacht in bed.

Zaterdag al voor negen uur op – negen uur is echt een limiet voor mijn vader – voor het ontbijt. We gingen wandelen in Nadrin naar een steile rots aan de Ourthe, genaamd Le Hérou, een zeer leuke ‘klefferwandeling’ op een smal paadje over gladde rotsen naar beneden wat ons aanzienlijk vertraagde want mijn tante vertrouwt niet zo op haar twee benen op dat soort paadjes. Hond Kaatje vond alles even leuk! De terugweg ging vlak langs de Ourthe, die enorm breed en snel was door de vele regen, en op het einde bergop, een bergop die me letterlijk de adem afsneed, ik kwam niet meer bij van het hoesten, het kwam van zo diep dat ik ervan overtuigd was dat ik ging sterven aan een acute longontsteking.

Geen bergop meer voor mij dus.

In de namiddag gingen we naar Samrée waar de anderen een grote wandeling maakten en wij een klein toertje op onze dooie gemakken, waarna we de plaatselijke chocolaterie bezochten voor een kleine demonstratie & degustatie. Niet slecht zeg ik zo 🙂

In het paradijs.

’s Avonds aten we mijn iets te pikante pompoensoep en daarna onze lasagne, er was méér dan genoeg en iedereen moest heel hard proppen maar de schotels raakten leeg, mooi zo! Daarna nog een tijdje Van Eigens maar ik viel bijna in slaap in de zetel! Ook Hond Kaatje had niet veel aanmoediging nodig…

We zijn moe...

Zondag ontbijt met koffiekoeken, geen beter begin van de dag! In de plaatselijke kerk zou de zegening van de jachtpaarden en honden plaatsvinden voor het feest van Sint Hubertus en toen de kerkklokken begonnen te luiden, haastten we ons met hond Kaatje naar buiten. Het was intussen beginnen regenen, enfin gieten, maar de pastoor stond dapper onder zijn paraplu om de aanwezige paarden en het handjevol honden te wijden.
Daarna ging iedereen de kerk binnen; mijn vader en Zus gingen wandelen en wij zouden weer naar huis gaan maar ons mama had het idee dat de jachthoornspelers in de kerk nog een concertje gingen geven dus voor we het wisten werden we verwelkomd door de pastoor en zaten we op de houten kerkbankjes. Met hond Kaatje humeurig tussen ons in, je moest haar zien kijken; WAT DOEN WE HIER??? maar ze heeft zich heel braaf stil gehouden. Een uur lang. Of drie uur, ik was op den duur alle besef van tijd kwijt. Moet wel zeggen dat meneer pastoor het heel interessant hield; zijn preken klonken niet afgerammeld saai en ik verstond er nog vrij veel van, ook grappig hoe de teksten echt letterlijk vertaald worden, en dus in alle talen hetzelfde zijn.

En toen zaten we ineens in een kerk.

’s Namiddags gaan wandelen in Achouffe, waar de groep opnieuw opsplitste want mijn vader en Zus gingen een extreem modderige wandeling maken en als we achteraf nog iets wilden gaan drinken op café dan moest de hond wel een béétje proper blijven. Dus kozen wij voor een door papa uitgestippelde route “over asfalt” die echter voor de helft bestond uit een beek, letterlijk een beek, waar we net genoeg plek hadden om onze voeten naast te zetten, of er gewoon doorheen moesten. Zeer avontuurlijk 🙂

Daarna langs de Chouffe shop gegaan, die bij de brouwerij hoort, en iets gaan drinken in een café dat op een tropische serre leek qua luchtvochtigheid en aanwezige planten. Voor mij een warme chocomelk met slagroom….en daarna een Gini maar frisdrankglazen hadden ze blijkbaar niet!
Verdiend!

In het huisje aten we een enorme berg preipuree met spekjes in de oven, overheerlijk weer, en we sloten de avond af met Frits en Freddy, een hilarische Vlaamse film over twee broers die besluiten een vrouw te ontvoeren en van het ene in het andere rollen.

Maandag was onze laatste dag en dat wilde mijn vader natuurlijk ten volle benutten met een wandeling van 10km (wat er uiteindelijk 13 werden; hij is nooit goed geweest in het schatten van afstanden) die heel mooi was, langs de Ourthe en een stuwmeer en over kleine paadjes tot op het einde een brede weg door de velden, zucht, zo mooi!

We lunchten in de stralende zon op het terras van de plaatselijke frituur. Daarna naar het huisje en alles inpakken, om rond 15u naar huis te vertrekken.

Het weekend afgesloten met een heet bad – man dat deed deugd!

14 thoughts on “Familieweekend editie 2013

  1. Ok, nu is het goed geweest! Ik hoor van iedereen rondom me dat ze op weekend geweest zijn! Dus het eerstevolgende weekend dat mijn vriend thuis is (hij werkt nl altijd op zaterdag) boek ik iets!! Haha!!
    En La Chouffe, ik ben fan van dat bier! 🙂

  2. Hey, wat fijn dat jullie het goed naar jullie zin hadden tijdens het familieweekend. Da’s nu het enige waar ik jaloers op ben, op families die het nog leuk vinden om samen te komen. Bij ons ontbreekt elke band van familie met mijn broers, jammer, maar we kunnen er mee leven!

  3. binnenkort hebben we ook een familieweekend, het allereerste sinds we als kind samen op reis gingen…En de dierenzegening dat hebben we hier in een kerk dichtbij ook. Iedereen lijkt het ook heel erg te menen op zo’n zegening, de laatste keer zaten er ook koeien en paarden en er was een lawaai van jewelste in die kerk met al die verschillende dieren door elkaar

  4. Ik ga de familieweekends met plezier uit de weg,…….ik doe dat ECHT niet graag,….een avondje vind ik meer dan voldoende en gaan wandelen met onze kids, dat is pas een echte straf,…….ik mag er niet aan denken,…..

  5. Dat is een prachtige streek, de “Ourthe Supérieure”. Ik ben er onlangs ook nog gaan wandelen (in Engreux en omgeving), met ook een wat avontuurlijker pad en veel knaagsporen van bevers. Rond Achouffe en Wibrin “krioelt” het in de kleinere beken van beverdammen. Maar om het nu met de hele familie te doen … Al moet ik zeggen dat het een tijd geleden toen wij dat met een deel van de familie gedaan hebben (voor het eerst) het toch wel meeviel.

  6. Klinkt toch stiekem wel als een fijn weekend weg, ok of het ideaal is met de familie kan je over twisten. Ik vind het trouwens een bijzonder stukje over die kerk. Daar kan ik me dus echt niets bij voorstellen dat je met een hond de kerk in gaat 😉

  7. Er heeft lang zo’n kaboutertje van Achouffe op mijn tv gestaan, maar ik vermoed dat L1 dat mee heeft genomen met onze breuk want ik vind het nergens meer. De brouwerij daarvan heb ik trouwens bezocht tijdens de laatste vakantie die ik met mijn ouders gehad heb (en L1). Nu een jaar of zes geleden vermoed ik.

Reacties zijn gesloten.