[50books] Een halve boekenworm

Via Voetje kwam ik bij Petepel’s #50books vragen terecht, hét stokje voor de boekenwormen onder ons!

17. Hoe behandel jij je boeken?

Ik ben geen echte boekenworm. Ik bedoel, ik lees veel, daar niet van, ik verslind mijn boeken en lezen is een ware verslaving, niet meer zomaar een hobby, neen ’t is iets waar ik niet zonder zou kunnen, maar lezen is niet de enige eigenschap van een boekenworm. Een boekenworm dient zijn boeken, of eigenlijk alle boeken te behandelen als fragiele kunstwerken van grote waarde.

Waarom ik dus maar een halve boekenworm ben…

! Niet voor gevoelige lezers !

  • Ik prop mijn boeken in mijn laptoprugzak of in mijn sjakosh. Dat wil zeggen dat de hoeken wel eens omkreuken of dat er krassen komen op de kaft of vuile lijnen op de zijkanten. Ooit, toen de koeien nog spraken en ik nog zeeën van tijd had, plastificeerde ik netjes mijn boeken alvorens ze te lezen, om ze zo toch een minimale bescherming te bieden, maar dat komt er tegenwoordig nog zelden van.
  • Ik kraak de rug. Komaan, wie doet dat niet? Hoe kan je anders comfortabel lezen, als je de hele tijd extra druk moet uitvoeren om het boek open te houden?
  • Ik maak ezelsoren en ook nog eens expres. Je kan dan mooi bijhouden hoeveel je gelezen hebt sinds de laatste kreuk in de hoek, best wel handig. (Ik zei toch dat het niet voor gevoelige lezers was he?)
    Boekenwijzers zijn namelijk niet aan mij besteed, want ik raak die gegarandeerd kwijt. Ik probeer het regelmatig opnieuw, onlangs nog met een magnetische, maar van zodra ik ze van tussen de bladzijden haal, leg ik ze ergens opzij en raak ik ze vervolgens kwijt. Dus ja. En ezelsoren zijn nog altijd beter dan dit bijvoorbeeld:
  • Ik maak niet alleen ezelsoren om aan te duiden waar ik zit, maar ook om een bladzijde te markeren waarop iets belangrijks staat, of een mooie passage. Dit gebeurt enkel als ik niet direct een potlood en een postit bij de hand heb. Wat, eh, dat moet ik toegeven, inderdaad dikwijls is want eer ik iets terugvind in de chaos van mijn tas. Enfin. Nog meer ezelsoren dus.
  • Ik schrijf in boeken. Of eerder schreef: als kind runde ik mijn bibliotheek die ik de ‘Eekhoorntjesbib’ noemde en waar Zus ‘om te spelen’ boeken kwam ontlenen. Ook nu nog vind ik soms in een boek de sticker terug die ik voor de bib had gemaakt, en de stempel met mijn naam en adres op de titelpagina. Dat adres is intussen al twee of drie keer veranderd. Nadien schreef ik enkel mijn naam en het jaar waarin ik het boek had gekocht op de titelpagina. Een zonde waarvoor ik in de hel moet belanden, daar ben ik me van bewust, en ook de enige waar ik echtentechtig enorm veel spijt van heb want krijg zo maar eens een boek verkocht. Ik was als tiener te egoïstisch; die boeken waren nu en voor altijd van mij, en als ik dan ooit een keer moest sterven, dan nam ik ze toch gewoon mee naar het hiernamaals zeker.
    Tegenwoordig, als ik de drang voel opkomen om iets te schrijven of aan te duiden, dan doe ik dat met uitgombaar potlood. Veel netter ook.
  • Ik eet boven mijn boeken. Ik heb hetzelfde probleem met mijn toetsenbord en dat is nog 500 keer vuiler. Dus chocoladevlekken of vettige chipsvingerafdrukken, dat komt al eens voor. Kruimels minder, omdat ik die meteen afschud. Ik heb één boek dat ik tijdens een strandvakantie heb gelezen en dat bijgevolg vol zand zit, wat ik niet eens zo erg vind want het is een leuke herinnering. Wat ik dan weer níet doe, en andere mensen blijkbaar wel is mij al dikwijls opgevallen, is insecten doodkloppen met een boek. Dan springt er ineens zo’n geplette vlieg of erger tevoorschijn als je een blad omdraait. Not done!

Een boek mag er gerust ‘gelezen’ uitzien…

Het moet wel gezegd, al is dit zeker geen excuus, dat ik dit alles met liefde doe. En bibliotheek- en andere geleende boeken behandel ik met iets meer vriendelijkheid. Het is me tijdens mijn opvoeding immers meermaals ingepeperd dat je respect moet hebben voor andermans spullen. En dus zeker voor boeken. (En vooral voor je eigen spullen maar dat doet hier niet ter zake.)

En o ja, bovenstaand lijstje is trouwens de grootste reden waarom ik mijn boeken, mijn schatten, niet graag uitleen: ik kan er absoluut niet tegen als andere mensen mijn boeken op die manier maltraiteren.

En u? Hoe behandelt u een boek?

11 thoughts on “[50books] Een halve boekenworm

  1. Eum, ik laat ze meestal in het rek staan! Ik moet echt dringend een boek gaan lezen! Maar ik vrees dat ik , als ik dan toch aan het lezen ben, ze op de zelfde manier als jij gaat behandelen, Mea Culpa.

  2. Hmm, hierin gelijken we toch niet op elkaar. Ik kreuk onze boeken niet, ezelsoren is “totally not acceptable” en schrijven helemaal niet. Alleen schrijven we onze naam voorin en de reden (indien die er is) en datum aankoop. Niet dat een boek er ongelezen mag uitzien, dat niet. En bladwijzers, ik vind dat onderdeel van het boeklezen. De max is het als we een boek hebben met een lint.. Zalig gewoon om dat lint ertussen te steken..

    1. Ik vind dat alle boeken een lint moeten hebben! Als dat er is, gebruik ik het namelijk wél. Heb me in de Standaard een schone boekenwijzer in kalligrafie laten maken… maar nu heb ik schrik om dat te gebruiken want als ik het kwijtraak!

  3. Ik behandel de weinige boeken die ik heb op een soortgelijke manier. (Ik geloof dat ik trouwens een dt-fout gevonden heb in dit blogbericht (of hoe heet zoiets), maar nu vind ik die niet zo direct meer terug …)

    1. Neeee kan niet waar zijn!!!!
      Nu ik moet zeggen dat ik mezelf de laatste tijd vaker betrap op spelfouten… Ofwel omdat ik er vroeger gewoon niet op lette (terwijl ik altijd dacht van wel) ofwel omdat ik lakser geworden ben.
      Heb ze gevonden… en verbeterd. Shame on me!

  4. Als ik een boek lees dan kaft ik deze eerst met mat papier zodat ik geen vettige vingers of vuil/krassen maak op de cover (als ze uitgelezen is gaat het kaft er af hoor). Een rug van een boek kraken heb ik nog nooit gedaan en ik denk ook niet dat ik dat ooit zal doen ook. Wat barbaars! =)

    1. Ik heb dat ook een paar keer gedaan, maar ik voel me dan altijd alsof ik iets te verbergen heb, omdat mijn medependelaars niet “mogen” zien wat ik lees…

  5. Ik behandel mijn boeken gelijkaardig. Minus de ezelsoren, dat kan ik niet over mijn hart krijgen.
    En ik doe het met liefde, de boeken die er het minst goed uitzien, heb ik meestal het vaakste gelezen.

  6. Ezelsoren maken? Afschuwelijk! Doet pijn aan mijn hart. Ik steek er altijd een bladwijzer tussen, ik vind die meestal wel terug en anders steek ik er wel iets anders tussen. En ruggen kraken heb ik nog nooit gedaan, nog nooit nodig gehad ook.

Reacties zijn gesloten.