[50books] Een angstaanjagend boek

Via Voetje kwam ik bij Petepel’s #50books vragen terecht, hét stokje voor de boekenwormen onder ons!

16. Welk boek kreeg je bijna niet uitgelezen omdat het je de stuipen op het lijf joeg?

Ik was vroeger een horrorfanaat. Kinderen hebben een dikker schild en zijn minder rap bang, denk ik, want vroeger ging ik dolgraag in de Weerwolf, een achtbaan in Walibi die niet overkop gaat, want zelfs toen had ik het niet voor overkop gaan, maar tegenwoordig doe ik het bijna in mijn broek en stel ik me voor dat de hele constructie zal instorten, ofdat de beveiliging niet werkt en ik in een scherpe bocht uit het karretje zal gekatapulteerd worden. Gelukkig moogt ge dan gillen, in zo’n situatie, want dat helpt wel.

Maar dus, horror. Mijn vader de filmfanaat zorgde al eens voor griezelige films. Er is een periode geweest dat die heel erg in waren, met SawThe ring, The Grudge en ga zo maar door. Ik moest die allemaal gezien hebben. Gelukkig bestond er toen nog geen 3D of ik zou gestorven zijn van schrik toen die vrouw uit de waterput kwam kruipen, en vervolgens uit de televisie. Ik piste nu al bijkanst in mijn broek. Vraag me dus niet wat ik zo leuk vond aan die films want ik zou het niet weten; tegenwoordig loop ik er heel hard van weg. Ik heb nogal de neiging om te gillen als ik van iets verschiet, tot ongetwijfeld grote ergernis van de buren, dus het is feitelijk voor iedereen goed dat ik geen verschietachtige films kijk.

Hetzelfde met boeken (maar dan zonder het gillen): als kind was ik grote fan van het GG (ofte het Griezelgenootschap, voor de niet-ingewijden), een groepje Nederlandse griezelschrijvers met o.a. Paul Van Loon (de Griezelbus!) en Eddy C. Bertin (Valentina!).

Griezelen, dat klinkt wel gezellig en dat was het ook. Vampiers, zombies, weerwolven, het kon niet op voor mij. (Maar wel van het soort dat niet verzilvert bij zonlicht en kortom niet vermenselijkt werd, maar door en door slechte wezens die met houten staken, zout of zilveren kogels moesten worden uitgeroeid.)

  

Twee boeken uit die tijd herinner ik mij nog heel goed omdat ze niet meer lekker griezelig, maar afschuwelijk waren. Als eerste een kinderboek met de nochtans duidelijk waarschuwende titel “Boosaardig!”, het tweede het jeugdboek “De openbaring” van Tom De Cock. Van beide weet ik niet meer waarover de verhalen gingen – mijn geheugen heeft de therapeutische gewoonte om traumatische herinneringen te wissen – maar wel dat ik daar dagenlang niet goed van geweest ben.

Ik spreek over vijftien jaar geleden. Beide boeken staan in mijn boekenkast dus ooit, als ik eens tijd heb, ga ik ze opnieuw lezen en dan zal ik u weten vertellen of het allemaal echt zo erg is als ik me herinner.

Tegenwoordig beperk ik me tot literaire thrillers als ik iets spannends wil lezen, en bij voorkeur (valt me nu pas op) de meest gruwelijke namelijk Karin Slaughter en Jo Nesbo (met zo’n schuin streepje door de o). Ergens zoekt een mens toch graag die kick op he, van afschuwelijke dingen die je zouden kunnen overkomen maar nu met de nietsvermoedende personages gebeuren terwijl je zelf veilig en wel en warm onder een dekentje in de zetel zit (of op het puntje van de stoel).

En u? Wat voor griezeligs leest u zoal?

4 thoughts on “[50books] Een angstaanjagend boek

  1. Awel de openbaring is jarenlang mijn lievelingsboek geweest. Ik kan je zo nog vertellen waar het over gaat, gewoon omdat ik het aan flarden heb gelezen. 🙂

  2. Ik was vroeger zo een immens grote fan van Anne Rice, de schrijfster van interview with the vampire. Ik hou van dat type verhalen die nog altijd 1000x beter zijn als de films (je moet enkel bijv. Brad Pitt in je hoofd prenten haha)

Reacties zijn gesloten.