Gemis

Neen, verstaat u mij niet verkeerd: ik ben héél content met ons nieuwe stekje, dat een pak ruimer is dan het oude appartement, maar dat oude appartement had zo zijn charmes…

  • De absolute stilte. Op vijf hoog in een rustige zijstraat is het enige wat je hoort de vogeltjes die fluiten, de ijskar die passeert of een hond die blaft bij de buren. Zalig.
  • De keukenkastjes en de tegels uit de jaren 70. Er zijn mensen die daar veel geld voor zouden geven, en ik behoor zeker en vast tot die groep. De lage pompbak gaat onze rug dan weer niet missen. Om nog maar te zwijgen van de houten vloer.

Capture7

  • Daarop aanvullend het seventies behang van het toilet. Ik wil niet weten hoeveel vieze geurtjes daarin opgeslagen zaten maar ’t was wel leuk om naar te kijken ondertussen.

Capture10

  • De slechte isolatie: geen verwarming nodig tenzij het dagen aan een stuk stenen uit de grond vroor. En dan werkte de chauffage niet zodat we gezellig onder een dekentje moesten kruipen en het lief zijn vingers bijna afvroren omdat hij hele dagen moest stilzitten om te blokken. Heerlijke tijden.
  • De afvalverwerking: zomaar blauw en bruin en groen en papier in de kelder kunnen dumpen. Nu moeten we daar 200m mee over straat sleuren. Om nog maar te zwijgen waar we het moeten opbergen tussen twee ophaalbeurten door?
  • De grote ramen, waardoor er veel binnenvallend daglicht was. Love, love, love. (Het kuisen van die ramen was dan weer een nachtmerrie en gebeurde maximum één keer per jaar. Het is nu zelfs al langer geleden en ik ben eigenlijk niet van plan ze nog te poetsen, da’s een toffe job voor de volgende huurder, denk ik zo.)

Capture2

  • Het lange balkon, met plaats voor zoveel plantjes als ik wou. (Het was nogal proppen op het nieuwe terras om er 2 courgettes, 3 tomaten, 1 paprika, 1 peper en 3 geraniums, plus een vuilniston, een tafel en 2 stoelen op te krijgen.) Ik durf niet denken aan de planten die ik onbarmhartig moest achterlaten en ongetwijfeld zullen sterven van dorst en verwaarlozing.

Capture4

  • Het uitzicht. Met stip op 1. Dat zorgde ervoor dat ik 3 jaar geleden halsoverkop verliefd werd op het appartement. En dat mis ik verschrikkelijk.

Het laatste cadeau van mijn oude appartementje was dit. ’s Morgens om half zeven toen ik al even op was, vol stress voor de nakende verhuis. (En nog geen vier uur later stormde het zo hevig dat ik dacht dat de boom voor het gebouw met wortels en al zou worden uitgerukt.)

2013-07-27 06.37.22

Vaarwel…

De foto’s werden alle gemaakt door het immokantoor in juni jl. – behalve de laatste, van het uitzicht, die is van mijn hand, gemaakt op 27 juli 2013.

9 thoughts on “Gemis

    1. Hehe, dat zal nog even duren, ik kan wel al die van de lege kamers tonen maar dat zegt niet veel, ik wil eerst alle rommel weg hebben…

  1. Wel LJ, ook al gingen wij naar een luxeappartement, toch had ik 3 weken nodig om mijn draai te vinden en nu wil ik hier niet meer weg,………eens je je er je thuis hebt van gemaakt komt het allemaal goed!!!

  2. Ik denk na zoveel jaar ergens te wonen dat het idd wel een beetje raar doet om te verhuizen. Maar wss kan je binnenkort niet meer zonder je nieuw appartement 😀

  3. Weet je dit is alleen een teken dat het appartement een juiste plek voor een periode in je leven geweest is. Ja natuurlijk is het dan raar ergens anders te wonen. Het uitzicht zou ik ook missen, heerlijk zo vrij als wat! Maar zoals anderen al zeggen, geef het een maandje en je wil niet meer terug 😀

  4. Zo je mooie herinneringen hebt over de langs ene kant embarmelijke koude in je oude stek, zo ook zal je nu ook fijne momenten en herinneringen maken samen met je vriend in jullie nieuwe stek.

Reacties zijn gesloten.