Verdraagzaamheid

Een aantal gebeurtenissen hebben de aanleiding gevormd tot dit blogpostje.

Genderdysforie

Een vriend van het lief (ik zal geen namen noemen) was op bezoek en we waren naar één of ander informatie-tv-programma aan het kijken. Het ging over kinderen en jongeren die al vroeg wisten dat ze niet thuishoorden in het lichaam waarin ze waren gebeuren: een man die vrouw wilde worden, een vrouw die man wilde worden. Het komt voor en het wordt “genderdysforie” genoemd en ook (wat heel fout klinkt!) geslachtsidentiteitsstoornis. Momenteel staat het (volgens Wikipedia) nog geklasseerd onder ‘psychische aandoeningen’ maar het is zeker niet te ‘genezen’ hé zoals ze vroeger ook van homofilie dachten! Vergeet niet dat het enige verschil tussen man en vrouw een simpel chromosoom is; een foutje is rap gebeurd.
Hetzelfde geldt voor androgyne mensen, zij die met iets van man én vrouw worden geboren en zogezegd tussen twee geslachten zweven: als dit bij de geboorte wordt ontdekt, wordt de beslissing tot welk geslacht ze moeten behoren meestal in hun plaats genomen op basis van een checklist waarbij het geslacht met de meeste vinkjes dan de voorkeur krijgt waarna de overbodige lichaamsdelen operatief worden verwijderd of aangepast. Dikwijls gebeurt het dat ze op latere leeftijd beseffen dat ze eigenlijk tot het andere geslacht behoren. (Ook daar heb ik een keer een heel interessante reportage over gezien.)
De vriend in kwestie vond het allemaal bullshit en vooral abnormaal dat er ouders waren die ermee instemden om hun kinderen een hormonenbehandeling te geven en verregaande operaties toe te staan. Terwijl ik mijn kinderen in zo’n geval 100% zou steunen. Je bent wie je bent, en daar heeft niemand anders iets over te zeggen. Heb het maar voor, dat je je man voelt maar gedwongen bent als vrouw te leven… of omgekeerd.

Homohaat

Onlangs waren we op een dubbel verjaardagsfeestje waar de genodigden uit verschillende vriendengroepen van de jarigen kwamen. Er was een homokoppel bij, wat mij niet eens was opgevallen tot iemand anders erover begon. De wederhelft van één van mijn vriendinnen (ik noem opnieuw geen namen) heeft het niet voor homo’s (en ook niet voor buitenlanders) maar dat de haat zó diep was, had ik niet verwacht.
Ik vroeg uiteindelijk: “Wat als één van uw kinderen later homo blijkt te zijn?” Daarop antwoordde hij zonder aarzelen: “Dan is dat mijn kind niet meer.” Zelfs zijn vriendin, die toch ook niet al te veel van homo’s (en buitenlanders) moet hebben, ja ’t is een goeie match, keek toen geschrokken door zijn radicale reactie.
Opnieuw: ik zou mijn kinderen in zo’n geval 100% steunen, of ze nu met een Afrikaan, een Aziaat of iemand van hetzelfde geslacht thuiskomen. Het zijn en blijven uw kinderen, juist?
(Uit respect voor mijn vriendin ben ik geen discussie begonnen, wat met dit soort kortzichtige mensen trouwens toch geen zin heeft, maar als hij er ooit weer over begint, zal ik hem duidelijk maken dat ik niet van zijn mening gediend ben en dat het onderwerp niet meer mag worden aangeroerd in mijn bijzijn. Moest hij een vriend van mij zijn, ik zou hem van mijn leven niet meer willen zien, laat dat duidelijk zijn.)

Rassensegregatie

Wat de uiteindelijke trigger voor het schrijven van dit postje was, was de boekbespreking van The help  of Een keukenmeidenroman afgelopen weekend in de leeskring. Het hoofdthema van dit boek is de rassensegregatie in het zuiden van de Verenigde Staten tijdens de woelige periode van de jaren zestig, toen zwarten aparte toiletten, aparte scholen, aparte ziekenhuizen, aparte buscompartimenten, aparte winkels, aparte wijken hadden. De tijd van Martin Luther King en John F. Kennedy. En ja ik spreek over amper vijftig jaar geleden, enfin, eigenlijk niet eens want het is nog altijd gaande. En niet enkel daar, maar over de hele wereld, tussen alle bevolkingsgroepen. De gemiddelde Belg doet niets anders dan klagen over allochtonen – is daar nu eigenlijk een ander woord voor? – die leven op onze kap, van ons belastinggeld en die profiteren van onze dop, van onze sociale zekerheid, want het zijn toch zeker allemaal nietsnutten, die niet willen integreren, meneer?!

Het is dit soort zinloze haat en diepgaande onverdraagzaamheid die leidt tot gruwelijke genocides en nietsontziende oorlogen.

Ik ben het ook niet eens over de manier waarop mannen in Brussel vrouwen vieze dingen naroepen als ze een stuk bloot vel durven tonen. Of met hoe sommige culturen hun vrouwen onderdrukken of primitieve doods- en martelstraffen hanteren. Ik respecteer ieders godsdienst en cultuur, wat maakt het mij uit of zij rondlopen in boerka’s, rare krulletjes langs hun oren hebben hangen, schapen slachten,  het interesseert me niet zolang ze niet van mij verwachten dat ik hetzelfde doe. Ik respecteer ieders mening en levenswijze, zolang alle betrokken partijen daar content mee zijn.

Mijn mening is simpel:

Zijt allemaal ne keer verdraagzamer,
en respecteert mekaar!

De wereld zou er een pak mooier uitzien.

24 thoughts on “Verdraagzaamheid

  1. Ik ben akkoord met u! Mensen zijn mensen, om het even hoe of wat. Homohaat is erg, heel erg net zoals ik het erg vind dat sommigen uit andere landen kritiek hebben op onze levenswijze of klederdracht. Niet alleen respect en verdraagzaamheid maar ook de moeite doen om aan te passen aan het land waar ze willen wonen. ’t Zou al zo schoon kunnen zijn, pies en vré…. 😉

  2. Ik ben het volledig eens met wat je schrijft over genderdysforie en homofilie,…….wat onze allochtone medemens betreft, moet ik genuanceerder zijn,……en heb ik het toch moeilijk met de gebruiken die de krulletjes toepassen,……..

    1. Ik ga helemaal akkoord met ons Carrie. En wat onze allochtone medemens betreft kan ik niet zeggen dat ik toch wat bedenkingen heb bij jou stelling. Maar dat komt volgens mij omdat ik in het middelpunt van de “crisis” zit en al te vaak in aanraking ben gekomen met enkele “probleemgevallen”. En dan heb ik het niet enkel over onze Arabische medemens voor het geval dat mensen dat soms mogen denken.
      Ik ben jammer genoeg getrouwd met een exemplaar dat nog al “extreem” is opgevoed met betrekking tot homohaat en rascisme…. ik vrees de dag dat onze zoon komt vertellen dat hij een vriend heeft in plaats van een vriendin. Laat ons hopen dat ik tegen dan genoeg impact heb gehad op mijn echtgenoot.

  3. Ik denk dat ik letterlijk nog geen minuut zou moeten slikken als mijn kind later homo zou blijken te zijn. So what! Onder onze collega’s ben je eerder uitzondering dan regel als je hetero bent en ik weiger er eigenlijk veel over te zeggen, want dan zou het precies zijn alsof je sommige mensen wel als anders beschouwt dan andere.
    Stiekem hoop ik dat die homohaters later wél een kind hebben dat homo is. Niet voor dat kind natuurlijk.

  4. Wow! Ik ben dat soort haat jegens andersdenkenden niet gewend in mijn vriendenkring. Ik ken diverse homostellen en kan me hen niet als hetero voorstellen, dat klopt gewoon in mijn geest dan niet. Ik denk altijd, als de mensen zelf maar gelukkig zijn. Je bent mij om je anders denken, ook met transsexualiteit, homosexialiteit of anders er niks minder om

  5. Keiveel vrienden van mij zijn homo en ik vind dat raar dat mensen daar de dag van vandaag nog problemen mee hebben. Moest ik ooit een kind hebben (staat absoluut niet op de planning) en dat blijkt holebi te zijn zou ik dat eerder grappig vinden dan erg.
    Die mensen die in Parijs op straat zijn gekomen tegen het homohuwelijk ik kan daar echt niet bij.
    Allochtonen, geen probleem mee zolang ze mij respecteren, dan krijgen ze respect terug.
    En ik heb 10 jaar in Antwerpen Noord gewoond…heb wel wat gezien…believe joe mie!

  6. 100% eens met deze post. Iemand in mijn familie is trouwens getrouwd met iemand van Noord-Afrikaanse afkomst en al zeggen ze het niet openlijk, ik merk dat sommige familieleden het daar toch moeilijk mee hebben. En homohaat, daar kan ik niet bij: er heeft toch niemand last van als iemand “valt” op personen van hetzelfde geslacht? Trouwens, hoe meer homoseksuele mannen, hoe minder concurrentie voor de hetero’s 🙂

  7. Nog iets vergeten … Die “rare gewoontes” die sommige mensen van buitenlandse afkomst hebben, vind je soms ook bij mensen “van hier”. Ik denk dan aan de houding tegenover vrouwen, aan sommige autochtonen (meer dan je zou denken, vrees ik) is de emancipatie van de vrouw ook grotendeels voorbijgegaan.

  8. Heel goed gezegd! Ik ben het helemaal met jou eens!
    Als mijn kind later zou zeggen dat hij homo is, weet ik nog niet precies hoe ik ga reageren. Ik zal niet boos zijn maar misschien eerder wat geschrokken. Ik heb helemaal niets tegen homo’s hoor maar ik blijf het toch een beetje raar vinden.

  9. Dat is nu eens goed gezegd en geschreven !
    Leven en laten leven, zeg ik steeds. Zolang ik mag doen wat ik graag doe, mogen ‘zij’ dat ook.
    Er zitten ook profiteurs onder ‘onze’ mensen.

  10. Onverdraagzaamheid is idd een groot probleem. En spijtig genoeg vrees ik dat dat iets van alle tijden zal zijn :s

    Van zo’n mensen die zo tegen homo’s enzo zijn moet ik ook niets hebben. Ik ben er wel eerlijk in dat er hier in belgie bepaalde dingen mij enorm hard storen, en dat die opvallend veel binnen bepaalde bevolkingsgroepen voorkomen, maar ik ga daardoor wel niet iedereen over dezelfde kam scheren, zou niet eerlijk zijn tegenover mensen die zich hier wel aanpassen en die wel werken en zich integreren.

    Ik heb vrienden van allemaal verschillende culturen en religies :-). Maar ergens begrijp ik dat gezaag op allochtonen wel, maar de grote schuldige daarvoor is vind ik wel eerder de regering dan de allochtonen in kwestie zelf.

    En het is vooral dat generaliseren dat voor problemen zorgt. Mensen zien de allochtonen die profiteren, de taal niet willen leren, radicale ideeën opdringen, criminele dingen doen enzovoort en meteen is elke allochtoon slecht… En die frustraties blijven maar opstapelen omdat de regering het kaf niet van het koren scheidt (het te open migratiebeleid, gepamper en straffeloosheid). Maar zo is er evengoed ook blank krapuul.

    Ik weet niet hoe het in Leuven is, maar in bv antwerpen zijn er veel problemen met bepaalde bevolkingsgroepen. En ergens begrijp ik wel dat mensen die in het dagelijks leven met bepaalde dingen geconfronteerd blijen worden onverdraagzamer worden dan mensen die buiten de steden wonen waar deze problemen zich voordoen.

    Plus iets waar ik mij eigenlijk ook aan stoor is dat de verdraagzaamheid soms te extreem door je strot wort geduwd waardoor je als blanke Belg nu al gediscrimineerd wordt op verschillende vlakken tov de allochtoon.

    Maar dat betekent natuurlijk niet dat hele groepen over dezelfde kam gescheerd moeten worden.

  11. Amai, ik wist niet dat er tegenwoordig nog zo’n mensen bestonden. Eén van mijn kotgenoten is homo, hij heeft een vaste vriend, en bij ons is dat de normaalste zaak ter wereld. Er heeft nog nooit iemand iets verkeerds van gezegd of gedacht (behalve ik misschien, dat het zonde is dat zo’n knappe jongens niet op vrouwen vallen 😉 ). Dat is een heel normaal koppel, het enige verschil is dat het twee mannen zijn, maar het zijn niet eens uitgesproken homo’s of zo.
    Ik heb altijd gezegd: ik zou liever hebben dat mijn kinderen homo zijn en een vaste relatie hebben dan dat ze hetero zijn en van de ene op de andere springen. Ik wil mijn eventuele kinderen later ook zo opvoeden: dat er mannen zijn die op vrouwen vallen, en mannen die op mannen vallen, en dat dat allemaal juist hetzelfde is. Ik vind het veel belangrijker dat mijn kinderen in staat zijn om andere mensen lief te hebben, welk geslacht ook.

    Ik merk wel dat mijn moeder eigenlijk ook vrij homofoob is. Elke homoseksuele BV vindt ze “toevallig” degoutant. En mijn zus is drie jaar samen met haar vriendje en woont ermee samen, maar mijn moeder is nog altijd bezorgd omdat ze een aantal holebi’s in haar vriendenkring heeft (letterlijk, zowel ho als le als bi :p), ze denkt dat ze haar vriend bedriegt met een biseksuele vriendin… Hoe achterdochtig kan je zijn als moeder?

  12. respect hebben voor ieders mening, ongeacht religieuze overtuiging, politieke opvatting, huidskleur of seksuele voorkeur…het is iets wat ik hoog in het vaandel hou!
    Mocht iedereen daar zo over denken zou de wereld een stuk mooier zijn…

  13. Ik zeg altijd dat die mensen net iets minder verder ontwikkeld zijn dan de rest. Een beetje wat niet in mijn straatje past is fout.

    Net zo onnozel als mensen die in het buitenland zijn en dan gewoon alleen nederlandse kost eten want de rest dat kennen ze niet en ziet er eng uit. Ach ze weten niet beter.

  14. Een oom van mij was er zo een die het niet op homo’s had. Wat denk je, op een dag komt zijn dochter met een vriendin thuis. Sindsdien heeft hij zijn mening toch maar bijgesteld. Tis uiteindelijk de kwaaiste niet 🙂

  15. Hé! Zie ik het nu goed? Je hebt je lay-out veranderd! Ik vind het heel beschamend, maar ik kan me niet herinneren hoe de oude eruit zag. Ik weet alleen dat ik deze me niet herinner. En dat terwijl ik toch redelijk wat blogjes heb gelezen hier. =P

    Ik kwam zo via mijn stats hier terecht en dacht: Ho, ik moet hier weer eens blogs lezen! Dus ik scrollde over iets wat mijn aandacht trok en je deed het met deze post. So here I am. *Gaat lekker in kleermakerszit zitten en trekt de laptop op schoot.*

    Vetgedrukt woord. Erboven een witregel, eronder eveneens; Homohaat, hmm? Dat is het woord waar ik als eerst op stootte toen ik zo over je pagina scrolde. Wel, wat ik zo ook ga lezen. Ik kan het omtrent dit onderwerp zelden laten om een reactie achter te laten. Dus ja. Bereid je maar voor. xD

    O wacht es! Genderdysforie! Daarover heb ik laatst nog een boek gelezen! Dus ik weet nu wat het is. (Dat was trouwens “Meisje van Mars” en is geschreven door Anna Woltz en Vicky Janssen.) En androgyne mensen? Van die term had ik nog nooit gehoord, maar ik heb weleens gehoord over zo’n meisje dat werd geboren met een piemeltje. Dat was dan ook het enige mannelijke kenmerk qua uiterlijk wat ze destijds bij de geboorte ontdekten, dacht ik. Ik weet al niet eens meer van wie ik het heb gehoord. xD In elk geval wel interessant! Zouden die mensen dan ook sneller genderdysforie hebben?

    Dat mensen niet willen dat hun kind omgebouwd wordt om het cru te zeggen, dat snap ik. Al ben ik het ook roerend met je eens. Het lijkt me al vreselijk genoeg om in een lichaam te zitten waarin je je niet thuis voelt. Wat voor rotleven wil je je kind dan bezorgen als je er niet eens mee kunt leven dat het zich voelt zoals het zich voelt? Ik snap niet dat mensen in vrede met zichzelf kunnen hebben als ze anderen bewust tegenhouden te laten zijn wie ze zijn. Neem het kind zoals het is. Want wat aan de binnenkant niet valt te ontkennen, valt in veel gevallen aan de buitenkant evenmin te ontkennen. Dat soort dingen moet je niet proberen tegen te houden, want het vindt toch wel een weg naar buiten.

    Wat betreft het kopje van de homoseksualiteit. Wat een eikel, die kerel! Hij kan dat dan wel onmenselijk vinden, maar ik vind zo’n reactie onmenselijk. Het is jammer voor hem dat hij zo kortzichtig is. Ik weet sinds mijn veertiende dat ik sowieso op meisjes val en tot nu toe heb ik nooit ondervonden dat ik zo gek kan worden op een jongen zoals op een meisje. Gelukkig heb ik nog nooit te maken gehad met een vervelende reactie. Verbaasde mensen? Ja, dat wel. En ook wel mensen die even moesten wennen aan het idee. Maar nog altijd nemen mensen mij zoals ik ben. De overstap van de middelbare school naar het MBO heeft mij in elk geval wel goed gedaan, want sindsdien ben ik er een stuk opener over. Ongetwijfeld heeft het een hoop geholpen dat ik in een klas terechtkwam waar zowel een mannelijke als vrouwelijke gay zaten, waarvan geen van beiden doekjes wond om hun geaardheid. Dus heb ik dat ook niet gedaan. En sindsdien vraag ik me weleens af waar ik me eigenlijk zo druk om heb gemaakt destijds. Het wordt zelfs leuk om het mensen te vertellen. Eén of andere kick of iets geeft het wel, ghèhè. Dus bij deze!

    1. Bedankt voor je uitgebreide reactie!
      Ik ben alleszins blij dat vele bloggers een pak verdraagzamer zijn dan ik dacht 😉 alle hoop is nog niet verloren!

      1. Haha, gelukkig niet. 😉 Al denk ik ook niet dat er mensen zijn die je gaan tegenspreken op dit vlak omdat ze bijvoorbeeld vinden dat die persoon in de tekst gelijk had. Die van “dan is het mijn zoon niet meer”. =P

  16. Weinig aan toe te voegen, heb zo een hekel aan kortzichtigheid waar echt te veel mensen te veel last van hebben. Vraag me soms af of het niet alleen angst voor het onbekende is ofzo…..

Reacties zijn gesloten.