[Done] Doel leeft

Het weer is guur en onze bestemming ver, naar het bijna-uiterste noorden van ons landje: het spookdorp Doel, leeggehaald ten voordele van de uitbreiding van de haven, jaren geleden al, maar het is er nog steeds.
De meeste dorpelingen hebben het gevecht opgegeven en zijn vertrokken, maar huurders wordt nog steeds aangemoedigd om hier te komen wonen, om de huizen ‘levend’ te houden zolang het dorp niet wordt platgegooid.

De bareel bij de ingang staat open, er druppelen toeristen binnen, ramptoeristen, mensen die zoals wij van de speciale sfeer komen nippen.

De steenweg, eens zo druk, is nu volledig verlaten, verwilderde voortuinen, loshangende luiken in de ijskoude wind.

De ramen dichtgetimmerd met houten platen, hier en daar heeft een afgesloten deuropening een gat op klinkhoogte, die huizen zijn na het verkopen nog bewoond geweest, krakers.

Een nieuwe speeltuin, omgeven door een plein met afgesloten, kleurrijk bespoten huizen.

Een verlaten bushokje, maar de enige bus die passeert is er eentje met toeristen: iedereen uitstappen, en na tien minuten alweer all on board.

Gesneuvelde ramen, glasscherven van gebroken overkappingen, ingestorte daken, de resten van afgebroken huizen, compleet met roos, geel, blauw behangpapier en open haarden tot drie hoog.

De lege school, gesloten toen er nog maar 8 inschrijvingen waren, nooit zullen hier nog kinderen spelen en leren.

Zaagsel van omgelegde bomen, gesnoeide takken, er is nog leven.

Een auto voor de deur, een waarschuwingsboodschap op een raam: hier wonen mensen.

Kodak rond de nek, met verkleumde vingers plaatjes schieten van de ingewikkelde grafiti in prachtige kleuren, op afbladderende gevels, verweerde baksteen en voor eeuwig gesloten rolluiken, van lege straten, opvallend aanwezige bloembakken en een netjes onderhouden herenhuis-met-tuin.

De vreemde verlatenheid, de stilte, het lijkt wel oorlogsgebied, de inwoners verjaagd door de dreiging van de oprukkende industrie, een vuiligheid die van op de dijk goed waarneembaar is.

Dan luiden de kerkklokken, ook de begraafplaats is proper, de doden en de levenden worden niet vergeten, Doel is er nog steeds.

Twee koeltorens met hun witte rookwolkje, onschuldig en tegelijk machtig, ze beheersen de directe omgeving.

De grote haven, de grootste die ik ooit heb gezien en nog van zo ver, de kranen die wel reuzen lijken, gigantische vrachtschepen en torenhoog opgestapelde containers, de wegenwerken, de aanleg van nieuwe dokken, koning mens bepaalt hier de omgeving, duidelijker dan waar dan ook.

Afschuwelijk lelijk en tegelijk trekt die afstotelijke beschaving mij net aan.

Op de lijn tussen het leeggelopen dorp en de vieze industrie staat een kleine windmolen, een oase van rust voor de verkilde toerist. De laatste halte voor we weer door het volledig door mensenhanden bewerkte landschap naar de normale wereld terugkeren.

Een onvergetelijke ervaring.

(Klik op een foto om de hele reportage full screen te bekijken.)

21 thoughts on “[Done] Doel leeft

  1. Ik ga er supergraag wandelen met de hond. Heerlijk rustig, prachtige wandelpaden en adembenemende uitzichten.
    Het is trouwens niet zo verlaten als op het eerste zicht lijkt.
    Hebben al enkele keren het geluk gehad door dorpsbewoners uitgenodigd te worden op een echt “dorpsfeest” in de zomer en dan zie je pas wie er nog allemaal woont. Ik geef toe het zijn alternatieve gezinnen. Maar er is nog een actieve kern aanwezig.

  2. Ik vond doel ook iets hebben! En ik ben al helemaal gek op graffiti, dus ik heb me daar net als de andere toeristen goed geamuseerd! En het enige restaurant-tearoom die er is draait op volle toeren!

  3. Ik ga er ook zowat maandelijks naartoe met Sam en het fototoestel.
    Soms is er geen ziel en soms loopt het er vol van het volk (hoewel vol, lichtjes overdreven is)
    Ik zou eens heel graag de binnenkant zien van het gesticht recht van het kerkhof.
    heb je trouwens het kerkhof al eens opgewandeld. Dat is ook de moeite.

  4. Goh, nooit van dat dorp gehoord maar in Vlaanderen zal dat wel meer op het nieuws zijn geweest dan in Nederland zeker? Gek dat dat zo kan gaan zeg.

    Je hebt het over voortuinen maar al die huizen staan pal aan de straat? Dat is wel een Belgisch iets volgens mij, huizen tegen elkaar gebouwd, dicht aan de straat en dan die kleurtjes. In Nederland zou je dat zo niet zien. Grappig hoe buurlanden in sommig opzicht kunnen verschillen 😉

    1. Het ligt nochtans niet ver van de grens. Bij ons is het ook niet meer in het nieuws, of nu ja ik kijk gewoon geen nieuws 🙂
      Nu je het zegt op de foto’s inderdaad, maar er waren er ook met een voortuin. Langs steenwegen en in steden zijn er geen voortuintjes nee, of toch zelden, er moet immers zoveel mogelijk volgebouwd worden.

  5. Mijn ouderlijke thuis is daar niet zo ver vandaan, en een nonkel van me heeft tot aan zijn pensioen ,enkele jaren geleden, daar altijd gewerkt. Elke dag met de fiets er naartoe (auto heeft hij niet). En met de ouders gingen we er vaak wandelen op de dijk en bewonderden we de ‘jachten’ die in de haven daar lagen.
    Het is weer even geleden dat ik er geweest ben. Vroeger aan de jachthaven stond een monument ter ere van de bevrijding van Doel in ’44 door de SAS. Elk jaar gingen we er naartoe op de dag van de bevrijding zelf met de leger-club waar Pa in zit. Als oud paracommando stond hij dan voor het monument in tenue en met muts en met de tranen in de ogen.
    Dat is nu verleden tijd want het monument staat er niet meer… uit schrik voor vandalisme.

  6. Waanzinnig! Echt kan niet anders zeggen, zou daar ook wel eens een dagje los willen gaan met mijn spiegelreflex kan je leuke plaatjes schieten zo te zien 😀

Reacties zijn gesloten.