[tv] No spanking law

In Zweden is er sinds 1979 een ‘no spanking law’ voor kinderen, de eerste op onze planeet. Deze wet schrijft voor dat kinderen onder geen enkel beding geslagen mogen worden: niet in elkaar geslagen (dat spreekt voor zich), maar ook pedagogische tikken zijn niet meer toegestaan. Zo gaf een buitenlandse toerist zijn kind op straat een draai om zijn oren, waarop enkele getuigen de politie belden en de man voor drie dagen achter de tralies vloog.

Zweden heeft daarom ‘BRIS‘ in het leven geroepen, een organisatie die opkomt voor de rechten van het kind en waar je inbreuken op de wet kan melden. Kinderen vanaf 3 jaar kennen het nummer van de kindertelefoon uit het hoofd en kunnen bij de BRIS-medewerkers terecht voor vragen én meldingen. Bepaalde beroepen, zoals leraars en dokters, hebben een strikte meldingsplicht: als zij vermoeden dat een kind wordt geslagen door een volwassene, moeten zij dit onmiddellijk melden.

In de documentaire van Koppen XL  uit juli 2012 worden zowel voor- als tegenstanders in Zweden aan het woord gelaten.

Eén van de ouders aan de kant der tegenstanders vermeldt hoe frustrerend het voelt om je woede op te kroppen als je je kind niet kan slaan wanneer het je het bloed van onder de nagels haalt. De manier waarop hij zijn kinderen strafte, lijkt schokkend zelfs voor de spanking believers: het kind kreeg een eerste waarschuwing, maar herhaalde het foute gedrag zich, dan zonderde de vader zich met het kind af en sloeg het met een kleerborstel. What the

De voorstanders van de wet vinden dat volwassenen hun fysieke overmacht niet mogen misbruiken om een kind te straffen. Hun straf bestaat uit praten, praten, praten – en omkopen: als een kind zeurt en huilt wanneer er bezoek is, geef je het toch gewoon gauw een laptop zodat het stilletjes in een hoekje kan zitten spelen?

Met andere woorden: kinderen mogen alles.

Of dat is toch hoe de geweldloze manier van opvoeden overkomt in de ogen van de tegenstanders. Zij vinden dat een kind af en toe een tik geven wanneer het stout is, net noodzakelijk is om een kind braaf op te voeden. Wanneer een kind niet geconfronteerd wordt met autoriteit, leert het noch zijn eigen grenzen, noch die van de maatschappij kennen. Praten helpt niet omdat het kind dikwijls niet begrijpt wat het fout heeft gedaan en geen boodschap heeft aan het ‘waarom’ iets slecht of stout is – daarvoor is het nog te jong en als het stout wil zijn, luistert het simpelweg niet.
Andere vormen van straffen worden niet geopperd; blijkbaar bestaan er volgens hen geen effectieve alternatieven.

Het lief is er vierkant tegen dat een kind wordt geslagen, om wat voor reden ook, maar ik weet dat nog zo niet.

Er is een verschil tussen kinderen mishandelen, en ze af en toe een klap geven. Het is uiteraard fout als het slaan voortkomt uit frustraties en je bij het minste wat je verkeerd zegt wanneer je ouders humeurig zijn, moet wegduiken om een klap voor je kop te vermijden.  Het mag ook niet de doorsnee straf worden want op den duur raakt het kind eraan gewend; ikzelf vond achteraf bekeken de psychische terreur erger dan de fysische dreiging van een tik op de billen. Ik leerde door die ‘pedagogische tikken’ mijn grenzen kennen en wist op den duur ook hoe ik die straf kon ontwijken: het stout gedrag niet herhalen… of gewoon slimmer zijn en het stiekem doen.

Uiteindelijk waren zowel Zus als ik erg brave kinderen en tieners, en sloegen onze ouders ons enkel om ons te doen stoppen met ruzie maken, bijvoorbeeld.

Ik vind dan ook niet dat mijn ouders misdadigers zijn – want ouders die hun kinderen een tik geven, worden als criminelen beschouwd én berecht volgens de Zweedse wet – en dat mensen die heel verontwaardigd ingaan tegen het slaan van kinderen, niet moeten overdrijven. Ik begrijp dat de grens tussen een occasionele tik en echte mishandeling soms dun is, en dat een wet om die grens duidelijk te trekken nodig is. Te veel kinderen ondergaan veel ergere dingen dan af en toe een klets op hun billen, veel te veel, en de Belgische wetten mogen dan ook wat strikter worden gemaakt want geen enkel kind zou het slachtoffer mogen zijn van geweld. Maar het hoederecht afnemen, een enkelband moeten dragen of negen maanden gevangenis omdat je je kinderen af en toe een tik geeft? Daar kan ik het niet mee eens zijn.

Of ik het bij mijn eigen kinderen zou kunnen doen? Hoe zou ik de opvoeding überhaupt aanpakken? Ik wil geen rotverwend monstertje, dat staat vast, maar hoe doe je dat: een kind opvoeden? Vragen die voor mij gelukkig niet aan de orde zijn.

Tot slot iets dat bij mij bleef hangen.

In de documentaire werd aangegeven dat kinderen die geslagen worden door hun ouders – mishandeld of af en toe een tik, hierbij werd geen verduidelijkt onderscheid gemaakt – hiervan op zowel sociaal, psychologisch en emotioneel vlak gevolgen moeten dragen. Er werd helaas niet dieper op ingegaan. Ik vraag me af of ik een ander mens geworden zou zijn zónder die tikken? Zou ik socialer geweest zijn, niet hoogsensitief, rustiger, minder obsessief bezig met mijn dagdagelijkse agendaplanning?

En u? Zou u het doen/Doet u het met een occasionele, opvoedkundig verantwoorde tik?

20 thoughts on “[tv] No spanking law

  1. Hmmm, moeilijk onderwerp. Als babysit geef ik nooit een tik of klets. Want dat kan je gewoon niet maken. Ik ben ooit 1 keer heel boos geworden op mijn buurjongens omdat ze een stuk gazon hadden uitgetrokken (30 cm op 30 cm). Ik had het niet gezien omdat ik aan het koken was en het er van uit het raam uit zag alsof ze braaf met bekers en potjes aan het spelen waren. Toen ik even tot bij hen ging en zag wat er echt gebeurde, heb ik heel boos gezegd dat dat niet mocht en heb ik hen één voor één opgepakt en elk op een stoel neergezet (de ene binnen en de andere buiten) met hun rug naar elkaar toe. En ik negeerde ze even. Even later ben ik dan naar de ene gegaan en vroeg ik of hij wist waarom ik boos was en even later vroeg ik het ook aan de andere. ’t Was een effectieve straf want ze waren toen wel verschoten, maar ze begrepen wel dat ze fout waren geweest.

    Tegenwoordig kan ik dat niet meer doen met hen want ze komen gewoon van hun stoel. Ik durf ze al eens buiten zetten en even de deur op slot doen (hun ouders doen dat ook als ze het uithangen), maar negeren wil ook al wel eens helpen. Maar dan écht negeren: compleet doen alsof ze er niet zijn zolang ze zich niet gedragen (dus ook als ze schelden, iets op een onbeleefde manier vragen, je fysiek aanraken of zelfs duwen (als ze je echt pijn doen moet je natuurlijk wel reageren en ook als ze een ander pijn doen). Genegeerd worden is echt niet plezant, dus dan draaien ze vaak ook snel bij.

  2. Mijn ouders hebben in heel hun leven nooit een vinger naar mij uitgestoken. Geen tik, geen klets, niks. Zij hadden andere manieren om mij te straffen en die werkte perfect. M en ik zijn niet van plan om ooit te slaan, zelf niet voor pedagogische redenen. Wij zijn allebei opgevoegd zonder kletsen, zowel bij onze ouders als grootouders en dat werkt perfect. Dus wij zijn er ook totaal geen voorstander van. Er zijn echt wel andere manieren om je kind in het gareel te houden.

  3. Een tik heb ik zo ver ik ooit maar één keer gekregen, en dat was toen wel gerechtvaardigd. Maar wat is er gebeurd dan met: “in de hoek zetten”? Mag dat dan wel daar?

  4. Ik ben ook opgegroeid met de opvoedkundige tik. Ik ben er niets slechter van geworden en het kwam ook niet vaak voor maar eerlijk gezegd zou ik er niet voor kiezen om die manier met mijn (toekomstige) kinderen te proberen. Er zijn ook andere manieren om te corrigeren. Mijn ouders gebruikten ook de trap. We moesten dan op de trap zitten en dat vinden mijn broer en ik nog erger dan de tik

  5. Opvoeden heeft in mijn ogen alles te zien met consequent zijn, duidelijk zijn rekening houdend met de leeftijd van het kind, grenzen stellen waar nodig, maar nog genoeg ruimte open houden waarin kinderen zelf kunnen uitzoeken wat goed of slecht is.
    En ja, ik geef hier soms nog een speelse tik op de billen, en ik trek al eens even speels aan een oor of aan haren, waarop de dochters giechelend weten waarop het staat. Ben ik nu een monster ?

  6. Ik vind dit een heel moeilijke maar interressante discussie! Ik heb veel slagen gekregen en ik prijs het slaan dus zeker niet aan, maar ik heb mijn kinderen pas een paar keer een pedagogische tik verkocht, maar deed ik het daarom beter dan mijn ouders??? Ik zou daar mijn hand nog niet het vuur door willen steken, want nu zeggen mijn kinderen zelf, dat zij veel strenger zouden zijn! Raar hé!

  7. Gelukkig heb ik geen kinderen (en die wil ik ook niet) en erover oordelen kan ik ook niet. Maar toch vind ik (en ik vrees dat ik hier een minderheidsstandpunt inneem) dat ze in Zweden groot gelijk hebben. Een tik, allemaal goed en wel, maar waar ligt de grens tussen “een tik” en echt geweld? En als je een tik geeft, hoe leg je je kind dan uit dat het niemand pijn mag doen?
    Maar goed, ik kan me voorstellen dat opvoeden niet gemakkelijk is. Daarom is het voor mij ook des te verwonderlijk dat er zoveel mensen aan kinderen beginnen, vaak schijnbaar zonder er echt over nagedacht te hebben. Bovendien mogen zelfs mensen die er echt niet geschikt voor zijn ook kinderen op de wereld zetten.

  8. Ik vind slaan een uiting van zwakte, dus ik doe het niet, hoewel ik er vaak zin in heb,……heb ooit een keer Chattheo geslagen, toen hij nog heel klein was en hij met zijn hoofd heel hard tegen mijn neus bonkte, maar dat was eerder uit schrikreactie, voelde me achteraf VERSCHRIKKELIJK,…….

  9. Zelf heb ik geen kinderen maar vind wel dat een ‘opvoedende’ tik moet kunnen. Al is het maar om ze te leren dat IK de baas ben !
    Als kind kregen we ook een slag als het nodig was. Ik vind niet dat we er iets verkeerd aan over gehouden hebben.

  10. Ik ben eigenlijk wat van jouw mening. Ook ik kreeg in héééél uitzonderlijke gevallen eens een tik, ik denk dat ik ze op één hand kan tellen, en sorry, maar ik ben daar helemaal niet getraumatiseerd van of niets (was trouwens meestal ook in het geval van ruzie met de zussen). ’t Is natuurlijk zoals je zegt, als je constant schrik moet hebben als je ouders in een slecht humeur zijn dat je een mep gaat krijgen, dat kan niet. Maar als je echt het beest uithangt, en de tik is de enige oplossing… en’t moet natuurlijk een tikje zijn, een mep waarvan je kaak drie dagen rood zit, dat is weer wat anders he….

  11. Ooit zag ik eens op straat een vrouw met een huilend kind, waarschijnlijk (vermoed ik) omdat het niet kreeg wat het wou. Plots schoot de vrouw in een franse colere en gaf het kind een pets op zijn gezicht, ik was er niet goed van! Een tik op de poep kan, een pets in het gezicht…dat is mishandeling.

  12. Inderdaad niet gemakkelijk om daar nu al iets over te zeggen, zeker omdat ik nog geen kinderen heb, maar ik denk wel dat ik het zou doen hoor. Een pedagogische tik op de poep of op een handje zodat het kind toch weet dat het niet mag wat hij/zij aan het doen is.

  13. Ik kan me meer in jouw standpunt vinden dan in die van je lief. Ik denk dat ouders best mogen laten merken wie de baas is. Maar dan wel in uiterste noodzaak. Uit mijn jeugd kan ik me 1 moment herinneren dat mijn vader uithaalde; mijn vader die altijd ijzig kalm bleef en rustig zei dat we moesten stoppen. Mijn broertje kon een echte nar zijn en ging dus eindeloos door die bewuste avond. Uiteindelijk knapte mijn vader en gaf hem een fikse klap op zijn kont. Maakte op ons beiden indruk, met papa moest je niet spotten. Mijn moeder daarentegen was ontiegelijk driftig en explodeerde om het minste geringste, uiteindelijk heeft ze me een keer een klappen salvo gegeven toen ik 1 was. En dat moment had nog altijd niet zoveel impact als die ene klap van mijn vader bij mijn broer. Dus praten ja, maar wanneer de kids echt te ver gaan even goed laten merken wie de baas is!

  14. Ik heb ook vaak slaag gekregen vroeger, en ik duik nog altijd ineen als mijn vader kwaad is. En toch vond ik de bedreigingen, verwijten, beledigingen, vernederingen… veel erger dan die slagen. Een klets voel je vijf minuten later niet meer, maar de kwetsende woorden, die weet je tien jaar later nog perfect…

  15. ik heb af en toe ook wel onze kinderen met harde hand tot de orde moeten roepen,
    en ik had op die momenten wel eens zo’n Zweedse anti-spanker willen vragen hoe zij het dan hadden opgelost…
    Onze kids zijn uiteindelijk toch zonder schade tot volwassenen opgegroeid…

  16. Ik ben in eerste instantie voor een kind in de hoek zetten, of op een strafmatje of wat dan ook, zoals je ziet in nanny 911 of hoe die programma’s noemen. Als je kind stout is het meteen even afzonderen.

    Maar als een kind echt hardleers is, dan kan een tik misschien wel het juiste effect hebben, afhankelijk van hoe je kind daar natuurlijk op reageert. Maar dan bedoel ik ook een tik hé, geen pak rammel. Mijn moeder heeft mij vaak geduwd of volop in mijn gezicht geslagen, dat vind ik absoluut not done. Maar als peuter bijvoorbeeld haalde ik altijd de kasten leeg waardoor mijn ouders mij op den duur een tik op mijn handen gaven als ik dat nog eens deed. Maar veel effect had dat niet want op den duur stak ik mijn handjes al uit om de tik te krijgen en ging ik dan gewoon verder met de kasten leeghalen :p.

    Want denk ik gewoon het beste helpt is je kind als het stout is stevig bij de bovenarm vastpakken, duidelijk begeleiden naar zijn strafplekje en men zegt dat een kind een minuut per jaar moet blijven. Dus 2 minuten in de hoek voor een kind van 2 jaar, 6 minuten voor een kind van 6 jaar. In de hoek zetten helpt natuurlijk pas op een bepaalde leeftijd

    Bij tieners denk ik dat je zowiezo al meer moet praten en als dat niet helpt huisarest geven ofzo. Ik zie dat later allemaal wel :p.

  17. Vroeger als wij stout waren, werden we altijd in de kelder gezet. Oei, dat komt misschien verkeerd over, maar gewoon op de trap naar de kelder toe om daar even tot bedaren te komen. Zelf heb ik mijn zoon 1x een tik verkocht aan tafel waarbij hij met zijn hoofd in zijn bord terecht kwam. Daar waren we toen alle 4 van verschoten, ikzelf ook hoor. Voor de rest zijn het hele brave kinderen, eigenlijk zoals hun vader. 🙂

  18. Mmmmm, goede vraag.
    Ikzelf kreeg vroeg elke dag een pak rammel. Mijn moeder is een alcoholiste en haalde naar mij uit in haar frustraties. Toen ik er niet meer op weende, dan was ik ene jaar of 8, begon ze met houten lepels en gaf me andere gemene straffen. Als er bezoek was, vroeg ze me of ik het voor of na de soep wou hebben. En het was op de blote billen, die vernedering mocht ik ook ondergaan. Nu op mijn 13 heb ik haar zelf eens tegen de muur geplakt en het is niet meer voorgevallen.

    Of ik er zelf op tegen ben, neen absoluut niet, een verantwoorde tik moet zeker en vast kunnen, maar ik denk dat het vooral het gevoel van onmacht is waardoor het voorvalt.
    Ik als tante van een 8-jarige en een klein beetje stiefmoeder van een 5-jarige pak het anders aan.
    Wat vinden ze het leukst? Dat neem ik af, voor een dag, voor een weekend, … .
    Ze mogen in de plaats wel me mij een gezelschapsspelletje spelen waardoor ze hun Ipad, tv of Wii ook snel vergeten.
    Het is redelijk effectief en ik ben rechtlijnig. Mijn petekind en nicht noemen me heel streng, maar ik ben wel hun favoriete bezoek.

Reacties zijn gesloten.