Think positive

Think positive.

Dat is wat ik moet doen. Wat iedereen moet doen eigenlijk.

Pessimisten zijn van nature malcontente of zelfs ongelukkige mensen. Die doen niks anders dan zwartgallig zuchten, hartgrondig klagen en oorverdovend zagen. Je maakt er niet alleen jezelf depressief van, je jaagt ook de mensen om je heen weg, want die geven het op den duur wel op van je onterechte duistere kijk op het leven proberen bij te sturen.

Terwijl je leven best wel mooi is: je hebt een stabiele gezondheid (als je tenminste genoeg slaapt en gezond eet), een dak boven je hoofd en de luxe van elektriciteit, stromend (warm) water, chauffage (hoewel die nauwelijks werkt), mooie kleren, noem maar op, al die dingen die de arme kindertjes in het verre Afrika níet hebben.

Pessimisten maken zichzelf ongelukkig. Ze zien overal het slechte in, in plaats van het goede. Ze draaien elke gebeurtenis zó, dat al het goede plots slecht wordt. Zelfs al is het het beste wat hen ooit overkwam. Ze geloven simpelweg niet dat hen iets goeds, iets moois, iets leuks, iets onvergetelijk positiefs kan overkomen.

Ik ben een geboren pessimist, een zwartkijker, een doemdenker. Ik durf niet vooruitkijken, ik mag niet denken aan de toekomst, ik begin elke dag zonder verwachtingen, want verwachtingen monden zonder uitzondering uit in teleurstellingen. Als ik al iets verwacht, dan zijn het negatieve dingen. Dat gaat zelfs zo ver dat ik mij vóór we op vakantie vertrekken voorstel dat het de hele periode zal regenen, dat ik schrik heb om mijn been te breken net vóór we op het vliegtuig stappen, dat ik me voorbereid op treinstakingen, files, slecht eten, noem maar op: alle factoren die de vakantie kúnnen verpesten, passeren dan de revue in de duisternis van mijn zwartgallige hoofdje. Waardoor elke vakantie tot nu toe al super is uitgevallen!

Om mijn overdreven depri gedoe tegen te gaan, riep ik een aantal hulpmiddeltjes tot leven. Ten eerste is daar het blessings counten. In het begin was dat moeilijk en kwam ik niet verder dan een paar puntjes. Later dwong ik mezelf om in het vel van een niet-optimist te kruipen en zo mezelf te doen inzien dat die bepaalde gebeurtenis echt wel als ‘leuk’ kon worden bestempeld. Zo breidde de lijst blessings zich langzaamaan uit. Het foto’s nemen helpt daar trouwens bij, om dat ik dan ook op het moment zelf verplicht wordt er even bij stil te staan wat een lucky girl ik eigenlijk ben.

Ten tweede moest ik stoppen met zagen en klagen en zuchten. Dit lukt me de laatste weken minder. Dat al beseffen is stap één, het nu een halt toeroepen is stap twee. Alles wat in mijn hoofd als ‘negatief’ zit, moet ik omdraaien naar ‘positief’. Tijd voor een kleine oefening!

Ik ben content dat:

  • Ik werk heb, in tegenstelling tot de duizenden die de voorbije weken in ons land op straat vlogen en de vele duizenden die er nog zullen volgen.
  • Ik een schoonbomma heb die mij gratis mee op vakantie wil nemen en me bij elk feestje wil bij hebben als belangrijk onderdeel van de familie.
  • We zoveel opties hebben voor onze zomervakantie; niet kunnen kiezen is eigenlijk een luxe.
  • Ik zoveel tijd heb om te lezen doordat ik elke dag in totaal minstens 2,5 uur onderweg ben van en naar mijn werk.
  • Ik mijn haar nooit lang kan houden want anders zou het toch maar in de weg hangen.
  • Ik volgens het lief mooier ben zonder make-up, want daardoor heb ik dagelijks een half uur meer tijd voor andere dingen dan de gemiddelde Westerse vrouw.
  • Dat onze wasmachine door de badkamer danst, want dan dansen we toch gewoon mee?
  • Dat we een houten vloer hebben in ons appartement, want dat hoef je niet te vaak te dweilen.
  • We naar Amsterdam moeten voor een housewarming, zodat we er ineens een weekendje weg van kunnen maken.
  • We wel geld hebben voor dat weekendje weg (dat hotel + trein algauw 400 euro zal kosten!) ook al zouden we het beter sparen.
  • Ik een praatgrage collega heb, zodat ik me nooit eenzaam hoef te voelen in onze visbokaal van een bureau.
  • We in een volledig door doorzichtig glas omhulde bureau zitten, zodat het visueel contact met de rest van de groep nog bestaat.
  • Die glaswand wel geluidsdicht is, zodat men onze geheime telefoontjes en roddelgesprekken niet kan horen.
  • Ik een laptop van het werk heb, zodat ik zelf geen nieuwe moet kopen.
  • Dat The Company al mijn persoonlijke documenten kan lezen, want zo leert mijn werkgever mij door en door kennen.

En u, welke negatieve dingen in uw nabije omgeving kan u omzetten naar positieve dingen?

24 thoughts on “Think positive

  1. Ik probeer ook zelf de negatieve om te plooien naar positieve! Kan er niet direct een voorbeeld voor vinden. Als we bijvoorbeeld ergens niet naartoe kunnen om de een of andere reden, zeg ik steevast, ach dan hebben we lekker geld uitgespaard!
    Je bent goe bezig LJ-ken!

  2. Ik heb een bureau voor mij alleen,…….en dat is een grote luxe, net zoals werken in het paradijs, waar er nooit een baas aanwezig is,……..je moet enkel zijn randdebieliteit erbij nemen :-), net zoals mijn speciale collega’s, ik ben een gelukzak omdat ik een fijne relatie heb en wij in een zalig warm nest wonen. Dat ik gezond ben en heel veel mag meemaken in mijn leven,……en dat ik na 6 jaar mijn zoon weer bijna fulltime bij me ga hebben,……..wie is er hier pesimistisch!!! 🙂

    1. Da’s een luxe, een bureau alleen, maar ik denk dat ik te rap zou vereenzamen, heb toch graag een beetje contact tijdens het werk, maar ook niet te veel, ach ’t is nooit goed natuurlijk.

  3. Ik ben tevreden dat ik een realist ben en geen optimist, zo kom ik minder vlug voor onaangename verrassingen te staan 😉 [Anders gezegd: niet iedere niet-optimist is automatisch een pessimist.]

  4. Ik durf bijna te zeggen dat ik een redelijk positief mens ben (al ga je daar mss dik aan twijfelen). Als er iets tegenslaat denk ik altijd: bij ieder ongeluk komt ook een portie geluk kijken want het kon altijd nog erger, veel erger. Wil je nu geloven dat ik niet meteen op een voorbeeld kom 😦 Toch is het zo, om het even wat er gebeurd, het kon erger.
    Uw kleine oefening laat duidelijk blijken dat je toch wel doorhebt dat een positieve (en tevens grappige) kijk op de dingen ook kan. Geef toe, automatisch ziet alles er dan minder somber uit 😉

  5. Ik weet ondertussen al dat dit typisch HSP is. Jammer genoeg heb ik het ook bijna zo erg als u. Minder en minder dingen vind ik om ‘dankbaar’ te zijn. Elke week zoals jij zou ik sowieso niet kunnen ‘ontdekken’ in mijn leven, dus post ik het om de twee weken. Normaal moet ik volgens mijn schema dan morgen of overmorgen al een nieuwe posten. Maar ik heb nog niks. Nul. Komt het door het minderen van het zonlicht of iets anders, maar ik ben de laatste tijd ook zo weemoedig.

  6. je treft het, want vandaag had ik écht wel een negatieve dag op m’n werk. Maar het positieve is dat ik er enorm veel van geleerd heb…

    Keep smiling, LJ!!!

  7. Ik probeer in alles en iedereen het beste te zien. Zo was ik een tijd geleden zo diep bedroefd omdat mjn mooie Toyah dood was, nu ben ik blij dat ik (daardoor) nu Neelix heb die me zoveel plezier geeft. Niet dat ik Toyah niet meer mis of er geen verdriet meer om heb, natuurlijk.
    Ik laat het leven op me af komen en maak er het beste van … met een glimlach.

    1. Alles heeft z’n positieve kantjes… in sommige gevallen is het jammer dat er eerst iets negatiefs gebeurt vooraleer er iets positiefs volgt!

  8. Als je wasmachine door de badkamer danst, is dat gewoon geen teken dat ze te vol zit? 🙂
    Veel mensen zouden wat vaker moeten nadenken over hun leven, en inderdaad, proberen tevreden te zijn met wat je wel allemaal hebt. Eigenlijk zijn wij echt goed af hier in België, maar wij beseffen dat te weinig (ik ook, hoor). Zo positief blijven voort denken, LJ!

    1. Inderdaad, maar dat is het hem net, ik stop er steeds minder in… het wordt elke keer erger. Als we een huis kopen is het eerste wat we daarna kopen een nieuwe, een slimme, zo-eentje die voelt hoeveel was erin zit en dan ook de hoeveelheid water aanpast.

  9. Gelukkig ben ik bestwel optimistisch van mezelf. Er zijn twee dingen die ik regelmatig als uiterst negatief ervaar:

    – Vertraging met de trein als het ’s avonds laat is en ik wil slapen, óf een trein die, op welk tijdstip dan ook, voor mijn neus wegrijdt omdat de aansluiting te krap is;
    – Mensen die irritante geluiden maken terwijl ik me probeer te concentreren. Dat is bij mij het HSP-gedeelte.

    In het eerste geval probeer ik het positieve ervan in te zien en niet kwaad te zijn, maar meestal word ik ziedend. (Terwijl ik bij een vertraging overdag in staat ben tot opmerkingen als: ach, op de fiets had het nog véél langer geduurd! Raar contrast.)
    In het tweede geval probeer ik vaak om juist de lol in te zien van het betreffende geluidje. Maar jee, dat is echt heel heel moeilijk. Als je je eenmaal zit te ergeren… Stom eigenlijk hè, dat het zo moeilijk is om de controle te houden over je eigen emoties? Maar ik blijf er in geloven dat het helpt om jezelf terecht te wijzen en te trainen!

    P.s. Tof die sneeuwvlokjes! 😀

    1. Bij vertragingen denk ik steevast: joepie meer leestijd 😀 nuja da’s ook enkel als ik me daar op voorhand op voorbereid heb natuurlijk, en niet als ik dringend ergens moet zijn…
      Training is the key!

  10. Je “blessings counten” is een hele krachtige methode, daar kom ik nu zelf ook achter. Bijna de hele week zie ik dingen die ik zou kunnen delen in zo een lijstje. Nu ook nog op het moment zelf noteren dat ik niet meer aan het einde van de week zit te peinzen wat die leuke momenten ook al weer waren hahahaha. Iets wat mij ook intens happy kan maken is het aan gooien van vrolijke muziek 😀

  11. Goh, op dit vlak ben ik een oneindige optimist. Iets moet al enorm negatief zijn voor ik het zo bezie, en zelfs dan nog. Het enige waar ik het nu nog ‘moeilijk’ mee heb is heel de zever ivm Cruella, ik wil alles kunnen loslaten, maar ik merk nog dat ik dat nog niet kan. Maar ik besef wel dat het een proces is waar ik uiteindelijk nog veel van zal leren en nog veel zal uit groeien 🙂

  12. Ik moet zeggen dat ik niet zo’n pessimist ben. Ik probeer altijd het goede te zien en als er iets tegenvalt lach ik er om en denk ik ach, wat is dit nu op wereldniveau? er zijn zoveel mensen die het slechter hebben.

    Soms zie ik op twitter weleens mensen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat klagen en dan denk ik, is je leven zo vreselijk? Of maak jij het vreselijk.

    1. Wel ik moet daar echt moeite voor doen. En ja als ik klaag, voel ik mij schuldig tegenover de ontelbare mensen die het oprecht moeilijk hebben… Firstworldproblems, nietwaar?

Reacties zijn gesloten.