Een hond

Ik heb het tot nu toe moeilijk gevonden om hierover te schrijven. Ik heb namelijk altijd aangenomen, vanaf het moment dat Loen de hond in ons leven kwam, dat ik “later als ik groot ben” ook een hond zou hebben, een hond om liefde en geluk, miserie en ziekte mee te delen, een hond om mee te gaan wandelen elke dag, een hond om achterna te rennen op het strand, een hond om mee te stoeien in de tuin, een hond om trektochten in Dardennen mee te maken, een hond om braaf aan mijn voeten te liggen op een terrasje, een hond om mee te nemen op reis en de gletsjers en smalle bergpaadjes en de schoon Alpenbloementjens aan te tonen…

Ik wist dat het lief allergisch was. Hij heeft als kind een kat gehad, en die hebben ze moeten wegdoen omdat zowel hij als Maa er allergisch op reageerden. Op bezoek bij zijn bomma, in een huis dat doordrongen is van een hondengeur – zetels, gordijnen, tapijten, het zit gewoon overal – duurt het nooit lang voor hij gaat snotteren. Zelfs ik vind die geur niet te harden.

Het is niet altijd even erg, dat snotteren; het manifesteert zich vooral in periodes dat er ook vanalle hooitoestanden in de lucht hangen (want hij is ook allergisch aan alles wat er maar in de lucht kan hangen). Zo heeft hij toch zonder problemen een week in het huis van mijn tante kunnen doorbrengen toen we op hond Fiene moesten passen, twee jaar geleden.

Onlangs heeft hij zich op alles laten testen bij de dokter. Katten zijn dodelijk, en honden vallen in de ‘best te vermijden’ categorie. Mijn huisarts raadt het dan ook af een hond te nemen, later, als we groot zijn. Wat best realistisch is gezien onze levensstijl de zorg voor een hond niet toelaat momenteel.

Ik weet dat het lief allergisch is. Maar dan zie ik hem rondrennen in de tuin met hond Kaatje, en dan vind ik het weer enorm rot dat wij zoiets nooit zullen hebben. Dat we altijd enkel kunnen hopen dat er iemand in onze buurt een hond neemt, op wie wij dan kunnen passen, waar we mee kunnen spelen, die we kunnen knuffelen als was hij van ons.

Het zal niet hetzelfde zijn.

Er bestaat naar het schijnt een antiallergisch ras, een kruising van een poedel en een labrador, een labradoodle, de Amerikaanse president Obama heeft er zo-eentje want zijn dochters zijn allergisch. Het ziet er nog wel schattig uit. Misschien moeten we alvast beginnen sparen voor een tuin die groot genoeg is voor een hondenren…

21 thoughts on “Een hond

  1. Ge moogt van mij altijd op mijne Sam letten. Nen brave, niet blaffende, naar hondeschool geweest en dus niet trekkende lieve schattige Cane Corso. 🙂 Binnenkort vertrekken we op vakantie. Kandidaat? 🙂

  2. Lastig heel lastig. Ik heb er heel lang schrik voor gehad omdat mijn ventje ook allergisch is aan honden en katten. Maar niet zo erg. Ja zijn ogen worden wat puffy en hij heeft wat last met ademenen, maar kennelijk alleen bij langharige honden. Ik gelukkig want geen hond ik wil er gewoonweg niet over nadenken. Ik geef wel toe dat het bij ons vooral te maken heeft met het feit dat onze hond eigenlijk onze vorm van een kind is. Maar anders een naakthond, heel lelijk maar daarom niet minder leuk?

    1. We zien wel als het zover is, eerst een huis, en dan kunnen we eens een hond ‘uittesten’, misschien dat het bij kortharige honden ook al te doen is… wie weet.

  3. mijn lief is ook allergisch aan katten, zolang marbel niet in zijn buurt komt valt het mee. Ofwel moet je zo’n naaktkat nemen hé…die vind ik eigenlijk wel iets hebben 🙂

  4. Hoewel ik eerder een katten- dan hondenmens ben (want katten moet je niet zo uitvoerig verzorgen en kunnen best een dagje alleen doorbrengen), zou ik toch ook graag een hond hebben. Of allee, het Lief wil een hond. En liefst een van pony formaat.

    Ik vind het wel jammer dat je vriend zo allergisch is, misschien moet je inderdaad eens beginnen zoeken naar dat speciaal ras. Als je dat echt wilt, dan moet je er samen voor gaan 🙂
    Als je groot bent he 😉

    1. Een ponyformaat hoeft niet 😀 Iets tussenin is prima, zoals een labrador of een retriever, zoiets. Waar ge niet over valt omdat het zo klein is dat ge het niet ziet lopen.
      Ik tel wel een beetje af naar dat groot zijn!

  5. een hond is een echte huisvriend, en ik zou het niet over m’n hart kunnen krijgen om ‘m altijd buiten te laten zitten. Je hebt er veel vriendschap en plezier van, méér dan van een kat (die van ons verwens ik af en toe!)
    Maar in dit geval een lastige beslissing, LJ

  6. Ja, mijn buurvrouw had zo’n labradoodle. Het werkt echt want mijn moeder was ook zo allergisch voor honden dat dat dodelijk zou kunnen zijn, maar bij deze had ze nergens last van 🙂

    P.s. Ik zeg mijn moeder wás allergisch, omdat ze volledig van haar allergie is afgekomen door een therapie die NAET heet.

  7. Dat lijkt me echt ontzettend moeilijk zeg. Ik zou me niet voor kunnen stellen een huis zonder dieren te hebben en zo te lezen ben jij daar ook behoorlijk aan gehecht…… Ik zou zeggen anti allergische hond is de beste optie… mochten jullie beiden de hond willen uiteraard

  8. Ik heb altijd een kat gehad, vroeger was er Minoe en nu Kasper. Als ik ooit zou samenwonen, kan ik mij niet voorstellen dat er geen kat zou mogen zijn omwille van een allergie, ik zou dat zo jammer vinden. Maar ja, langs de andere kant: een allergisch/ziek lief is ook wel heel sneu. Bah, lastige beslissing LJ.

  9. Mijn schat kan niet goed tegen kattenharen maar toch hebben we er 2. Kwestie van veel kammen en stofzuigen …
    Eerst julie huisje-met-tuin en dan kont het wel … later wanneer je groot bent. 😉

    1. Elke dag stofzuigen is één van de vele taken die erbij komen als je een huisdier hebt, zeker als dat dier in de rui is… Jammer genoeg he 😀

Reacties zijn gesloten.