Trouwfeest nummer 3

Mijn op-twee-na-jongste-neef langs moederskant trouwde vrijdag. Het lief en ik waren op het diner en het avondfeest-met-dessertenbuffet uitgenodigd. Mommie stond al drie dagen op voorhand stijf van de stress en belde mij op om zich ervan te verzekeren dat ik ervoor zou zorgen dat het kostuum van het lief was gestreken – dat hij dat potdorie zélf eens doet, en hij deed het – en om afkeurend te jammeren bij het horen van mijn afzichtelijk opvallende nagellakkeuze. In zo’n staat kan ze er absoluut niet mee lachen als ik tien minuten voor vertrek een panieksms’je stuur omdat ik niet weet welk vestje te kiezen, laat staan als ze bij vertrek belt en Teamo doodleuk opmerkt dat hij nog moet douchen en scheren. Mwhuaha.

Mijn uiteindelijke outfit bestond uit een LBD met knalgroene schoenen, groene oorbellen en fluoroze nagellak.

Om zes uur werden we verwacht in het op anderhalf uur (inclusief files) rijden van huis Groot-Bijgaarden, nabij Brussel. We waren te vroeg, zijn drie keer rond het gebouw moeten kopen vooraleer iemand zo snugger was om gewoon ergens binnen te stappen, waar we de apetrotste moeder van de bruidegom zagen rondlopen. Het duurde nog een half uur voor bruid en bruidegom arriveerden, zij in een prachtige, lange witte jurk en hij in het zwart met een goudbruine das. Het duurde nog eens een half uur voor men met champagne kwam aandraven en hoewel ons glas nooit leegbleef, was dat goedje op een lege maag toch niet meteen het beste idee van de dag want het steeg direct naar onze kop.

Ik keek nieuwsgierig rond tussen die buren en vrienden van mijn neef, ontdekte zo de drie buurmeisjes die vroeger blond en schattig waren maar nu blond en lang en mooi, en mij niet meer herkenden. Het is dan ook een jaar of tien, vijftien geleden dat wij elkaar tegenkwamen op de verjaardags- en communiefeestjes van mijn neven. Mijn andere neef, de broer van de bruidegom, die in mijn appartementsgebouw woont, heeft me het ganse feest geen blik waardig gekeurd. Ik weet al wie er niet zal worden uitgenodigd op mijn trouw. Phoe.
Van mijn familie was maar de helft uitgenodigd: wijzelf, en mijn nonkel en mijn meter, allemaal gezellig aan een ronde tafel. De andere helft bewust níet. Vind ik wel lef hebben, maar langs de andere kant, sinds Moemoes lichamelijke en geestelijke gesteldheid zo achteruit gegaan zijn, is er geen plichtsbewust jaarlijkse kerstbijeenkomst meer en hoeven we hen eigenlijk niet te zien. En nu is de weg geopend voor de volgende trouwfeesten en hoef ik me niet schuldig te voelen als ik maar een deel van mijn familie uitnodig.
Mijn tante, moeder-van-de-bruidegom, straalde zichtbaar tijdens het hele feest. Alles was dan ook tip top in orde en dat mocht wel voor die prijs: voor het diner alleen al was het tweehonderd euro per persoon, begin maar te tellen als je weet dat er tachtig genodigden waren. Voor het avondfeest liep het aantal op naar honderdvijftig.

Heel leuk als je ouders meebetalen aan je feest, maar voor mij hoeft dat allemaal niet. Ik ken geeneens honderdvijftig mensen.

Pas rond acht uur mochten we aan tafel, waar we nog vóór iedereen zat al op het brood waren aangevallen. Beesten zijn wij, als we honger hebben. Lang hoefden we verder niet te wachten want de ene gang volgde vrij gauw op de volgende. Drie in totaal, en alledrie overheerlijk, dat moest gezegd en we hoefden dan ook niet te liegen of te overdrijven toen mijn tante of mijn neef langs de tafel passeerde om te vragen of alles in orde was. De wijnglazen bleven nooit leeg; zelfs als er nog maar één slok uit was, kwamen ze alweer bijschenken.

Dit werd dus zo’n avond waarop niemand wist hoeveel hij nu juist had gedronken.

Tegen tien uur kwamen de avondfeestgasten binnendruppelen en zag ik plots ook mijn Grote Kalverliefde, de buurjongen van mijn neven, nu mét baard en mét kleine en ook mét vriendin. Na die teleurstelling kruisten onze wegen en blikken even, en glimlachte hij naar me – ha! De op één na knapste man in de zaal glimlachte naar me!

De knapste man was mijn lief. Dat spreekt.

Tegen tien uur werd ook het dessertbuffet toegankelijk. Ik had een half uur eerder al de karren gespot waarmee ze onder andere taarten vervoerden, en mijn verwachtingen waren hooggespannen. Bijna hadden we onszelf – mijn vader is een even grote snoeper als ik – illegaal meegesmokkeld met een passerende tafel omdat het ernaar uitzag dat wij als laatsten naar het buffet mochten, maar toen liet de vriendelijke ober ons toch de trappen afdalen en dat moesten ze mij geen twee keer zeggen.

Het was alsof we afdaalden in de hemel.

Overal tafels, tafels vol vers fruit, appeltaart, bananentaart, aardbeitaart, rijsttaart, frambozentaart, perentaart, frangipanetaart, gateau, stronken, chocomousse, crème brûlée, soesjes, pannenkoeken, vanille-ijs, rijstpap-met-bruine suiker, bavarois met chocolade, bavarois met bosvruchten, tiramisu, meringues, … 

Het passeerde allemaal in een roes en met een vol bord keerde ik terug naar onze tafel waar mijn ouders, tante en nonkel keihard lachten omdat ik zoveel had durven nemen. Tja, ik heb een naam hoog te houden en aan mijn dieet dacht ik niet meer. Bovendien gaf ik een aantal stukken weg omdat het niet zo lekker bleek als het eruit zag dus het viel uiteindelijk nog wel mee (zei ook de weegschaal de volgende ochtend).

De DJ zette zijn boxen open en het feest kon beginnen. Ik zou het anders aanpakken wat betreft afspeellijst, want hij werkte echt in blokken: eerst een uur de ‘moderne’ muziek waarbij het lief en ik regelmatig ons beste beentje voorzetten en de ‘oudjes’ grumpy aan tafel bleven zitten want het volume stond echt wel Te Hoog, daarna een blok nineties meteen gevolgd door eighties en toen stond zelfs Deddie op de dansvloer, en Mommie ook toen haar Dafalgan begon te werken.
Het lief lachte mij nog uit toen ik verzuchtte dat ik op Mijn Trouw de In Zaïre wil want wie draait dat nu op een trouwfeest, maar niet veel later speelde de DJ het en ik heb de benen uit mijn lijf gedanst!

Rond half drie, toen de ganse zaal in een rookwolk hing, besloot Bob alias Deddie dat het tijd was om naar huis te gaan.

It was one hell of a wedding party.

De kater de dag nadien namen we erbij, al was het geen ideale combinatie met het chocoladebarbezoek.

25 thoughts on “Trouwfeest nummer 3

  1. Lol dat zal de weegschaal zeker gezegd hebben de volgende morgen. Het duurt 48 uur voor je eten effect heeft op je gewicht 🙂

    En schattie, mss eventjes je postje herlezen. Bovenaan staat er iets wat je mss niet wil gepubliceerd hebben. 😉

  2. Je hebt je blijkbaar geamuseerd, maar voor mij zijn dergelijke feesten de hel. Ik ben uitgenodigd voor het trouwfeest van een neef (die ik al jaren niet meer gezien heb), maar die kelk zal ik zeker aan mij voorbij laten gaan. Ik heb al het perfecte excuus, ik moet ’s anderendaags werken …

    1. Ik ga selectiever worden. Dat avondje fun us immers ook niet gratis… En dan ben je bijna “verplicht” van hen ook op jouw feest uit te nodigen, als het ooit zover komt.

  3. Wowies, wat heb je nu aan zo’n groot toetjesbuffet, ik zou doodongelukkig worden van 10 keer meer lekkers dan wat je redelijkerwijs kunt proeven…

  4. Ik blijf me verbazen hoe familie vetes toch altijd weer een schaduw kunnen werpen over zoiets moois als een bruiloft. Jer en ik hebben niet bijster veel met trouwen maar als we het dan toch ooit zouden doen dan doen we het op een wit strand, onder de palmbomen met ondergaande zon. Ja echt samen op een tropische locatie 😀

    Moet zeggen dat de rest van het feest wel super (en vooral lekker) klinkt 🙂

    1. Zo wil ik het ook!!! Geen gedoe met wie we “moeten” uitnodigen; ons niet hoeven bekommeren om de lange tenen van die of die; gewoon wij tweetjes en een handjevol getuigen!

  5. je hoeft helemaal geen 200 mensen uitnodigen op je trouwfeest vind ik
    je hebt zelfs genoeg aan je beste vrienden en dichtste familie om er een reuze gezellig feest van te maken

    Maar je hebt je ondanks alles toch best vermaakt blijkbaar.. 😉

    Groetjes!

  6. Alweer een verhaal waar ik honger van krijg 😉
    Ik ben ook niet van plan – als ik trouw- om heel de familie uit te nodigen. Ik ben zélf niet uitgenodigd op een van mijn nonkels zijn trouw en de andere zie of hoor ik nooit. Zeker 2 jaar geleden dat ik hem nog gezien heb. Waarom geld aan die mensen hangen?

  7. Trouwfeesten, ik vind dat eigenlijk allemaal zo leuk niet. Moet er zelf ook absoluut geen hebben. Zoals je zegt, zoveel geld daar kan je al wel eens iets anders mee doen!
    Maar binnen twee weken moet ik naar een trouw van een vriendin, en dat is de eerste keer, dus ben er wel benieuwd naar! En van’t weekend haar vrijgezellenfeest, ook een eerste is dat 🙂

    1. Ik moet binnen drie weken naar een trouw van een vriendin, is de eerste in ons groepje die trouwt, en over twee weken de vrijgezellen! Spannend he!

Reacties zijn gesloten.