Gelezen in mei-juni

De blufboeken

Ik las drie blufboeken: het sarcastische Slachthuis vijf dat een alienontvoering combineert met gruwelen uit WOII, Hokwerda’s kind dat me niet echt kon boeien en Het huis met de geesten, een kroniek in de typische Allende-schrijfstijl, wat de stand op [21/101] brengt.

De leesclubboeken

Op het programma stond het filosofisch geïnspireerde De vriendschap en Het hermetisch zwart. Dat laatste heeft mijn leestalent zwaar op de proef gesteld en me traag of alleszins trager leren lezen. Het gaat over een man in de Middeleeuwen die voor zichzelf durft denken en uiteindelijk dan ook als ketter zal worden berecht.

Niet alles moet snel gaan, toch?

Ik trakteer jullie graag op een fragment uit Marguerite Yourcenars levenswerk. Pas op, het gaat over het einde van Zeno, dus ik waarschuw u voor een spoiler.

Hij zag niet meer, maar de geluiden van buiten drongen nog tot hem door. Evenals destijds in Sint-Cosmas weerklonken haastige voetstappen door de gang: het was de cipier die op de grond een donkere plas had ontdekt. Een ogenblik eerder zou een ontzetting de stervende hebben aangegrepen bij de gedachte dat hij zou worden betrapt en gedwongen nog enkele uren langer te leven en te sterven. Maar alle spanning had opgehouden: hij was vrij; deze man die tot hem kwam kon slechts een vriend zijn. Hij deed een poging, of meende die te doen, om overeind te komen, zonder goed te weten of hij werd geholpen of dat hij het was die hulp bood. Het geknars van de omgedraaide sleutels en de weggeschoven grendels was voor hem niet anders meer dan het schrille geluid van een opengaande deur. En tot zover kan men gaan in het einde van Zeno.
(p318)

Het slechtste boek

Hiervoor twijfel ik tussen twee boeken.

Kinderboek De vloek van de Nevelwezens was een vervlogen herinnering uit mijn kindertijd, vijftien jaar geleden had ik mij erdoor laten meeslepen en onlangs heb ik het dan teruggevonden, heruitgegeven met een nieuwe cover, andere titel en opgesmukt met tekeningen. Het was nogal gekunsteld geschreven en de afloop van het verhaal kwam absoluut niet geloofwaardig over. Teleurstelling over de ganse lijn; alleen leuk om te ontdekken dat de beelden die ik vroeger had bij het lezen, nog dezelfde zijn.

Daarnaast was er het derde deel van The Hunger Games trilogie. Dat las niet als een trein, door de trage opbouw en de focus op het hoofdpersonage dat vooral bezig was met een beetje nogal labiel te zijn, in plaats van op de actie zoals in de andere boeken. Beetje een afknapper.

O en het flinterdunne, bizarre De avonturen van Baron von Münchausen zal ik ook niet direct opnieuw lezen.

Het beste boek

Er was het aangrijpende jeugdboek Raak me dan, als je kan, over twee jongeren met allebei hun eigen problemen, die elkaar vinden aan zee. Heel mooi, bijna poëtisch geschreven.

En Isabel Allende’s Het huis met de geesten dat via de belevenissen van één heel erg conservatieve, brulbeer van een vent en zijn gevolg van bijzondere vrouwen verhaalt over Chili’s rijke geschiedenis vlak voor en vlak na de militaire coup door Pinochet.

Dit brengt het totaal van gelezen boeken op [25/52] voor 2012.

Om te eindigen met een luchtige noot: een stukje uit een avontuur van de Baron van Münchhausen. Het contrast met Zeno’s einde kon niet groter zijn.

Eindelijk, zo moe als een hond, steeg ik van mijn paard. Ik bond het dier vast aan iets, dat als een spits toelopende boomstomp boven de sneeuw uitstak. (…) Groot was mijn verbazing, toen ik midden in een dorp en wel op een kerkhof bleek te liggen. Mijn paard was nergens te bekennen, maar al spoedig hoorde ik het ergens boven mijn hoofd hinniken. Ik sloeg de blik omhoog en zie, daar zag ik het hangen aan het haantje van de toren! De toedracht werd mij al spoedig duidelijk: gisteren had de sneeuw het dorp toegedekt en in de nacht was het plotseling gaan dooien. In mijn slaap was ik geleidelijk en onmerkbaar naar omlaag gezonken, tot ik op het kerkhof lag. Naarmate de sneeuw smolt, was ook de kerktoren tevoorschijn gekomen: en wat ik voor de stomp van een boom had aangezien bleek het weerhaantje op de spits te zijn. Ik bedacht me niet lang maar greep een van mijn pistolen en schoot het halster los. En zo kwam het paard naar beneden en vervolgde ik mijn weg.
(p12-13)

24 thoughts on “Gelezen in mei-juni

      1. wauw, Langley? de CIA?
        sorry, te veel films en te veel fantasie 🙂

        en knappe lijst,
        leuk ook dat je van die twee toch wel heel verschillende genres kan genieten!

        1. Mwhuahaha, daar had ik nog niet bij stilgestaan maar nee, The Company verwijst niet naar CIA of andere politietoestanden 😉

  1. Bij mij staat het lezen de laatste 2 weken op een laag pitje. Peter Buwalda’s “Bonita Avenue” kon me eerst niet voldoende meeslepen. Ondertussen kan hij dat wel, maar word ik ook meegesleept door een opruimwoede van jewelste! Dus gaat daar mijn aandacht momenteel meer naar toe. But hey, ik heb wel al 30 boeken gelezen in 2012 dus ik kan me wel wat getreuzel permitteren. 😉

      1. Ja zenne ze is vriendjes met mij 🙂

        Ik zit op het ogenblik aan 31 boeken dit jaar. Heb echt al pareltjes gelezen dit jaar, maar ook gigantische draken van boeken. Ik moet nu nog 10 boeken om aan mijn challenge te geraken. Maar dat gaat zeker lukken denk ik.

        Vind het wel altijd grappig om te zien hoe wij totaal verschillende dingen lezen en goed vinden.

        1. Ahja, ze staat ook tussen mijn vriendjes. Niet veel activiteit ginds!!! 😉
          Ja we hebben echt een totaal verschillende smaak, dat was mij ook al duidelijk hihi.

        1. Vind Goodreads handig om tips en gelezen boeken van andere mensen te bekijken en door te kunnen klikken. Ik schrijf er ook zelf reviews die ik kopieer van mijn blog. Maar iedereen heeft z’n eigen systeem he.

  2. Nu weet ik ook wat blufboeken zijn 🙂 Maar naar waar gaat eigenlijk je echte voorsmaak naar ? Voor mij gaat die naar geschiedkundige detectieve of crime verhalen , maar geen SF , alles moet wetenschappelijk of geschiedkundig verantwoord zijn !

  3. Ik vond het derde deel van De Hongerspelen ook zo ontzettend… teleurstellend. Momenteel zit ik in een chicklit en jeugdboeken-periode. Ken je de Edelsteentrilogie (van Kerstin Gier) al? Richt zit op een wat jonger publiek dan De Hongerspelen, maar is wel amusant. En de covers zijn leuk. 🙂

    1. Ik heb ook van die periodes dat ik voor iets lichter te verteren lectuur ga. Van die reeks heb ik nog niet gehoord, ziet er wel iets uit voor mij 😀 Ik zet ze op mijn ‘to read’ lijst bij deze…

  4. Jij leest inderdaad veel! Geen een van de hierboven vermelde boeken heb ik ooit al gelezen of van gehoord dus ik kan hier wel nog wat inspiratie uithalen. Bedankt om dit met ons te delen!

  5. Mijn god dat eerste stukje tekst….. dat je die verhalen helemaal doorgelezen hebt zeg… pfff bij mij was het hierna over geweest een boek moet mij wel raken 😉

Reacties zijn gesloten.