Mijn begrafenis

Bij Fibromindy las ik hoe zij haar begrafenis al volledig heeft geregeld, tot aan de gastenlijst en het budget toe, straf vind ik dat. De dood kan op ieder moment toeslaan, we weten niet hoelang we nog te leven hebben, ’t kan luguber klinken maar evengoed word je morgen overreden door een bus ofwel haal je de honderd, wie zal ’t zeggen?

Als tiener was ik daar meer mee bezig. Ik had al op de lagere school een testament in elkaar geflanst: mijn meubels gingen terug naar mijn ouders, mijn slaapkamer was voor Zus (die op dat moment een kleinere kamer had dan ik), mijn bescheiden bibliotheek  mocht worden weggegeven aan vriendinnen die ook graag lazen, mijn dagboeken mochten eerst door mijn ouders worden gelezen en dan doorgegeven aan andere mensen die erin voorkwamen (stel je voor, dat de wasverzachterjongen zou lezen wat ik voor hem had gevoeld! Ik hoopte dat ik zijn reactie op mijn schrijven zou kunnen volgen vanuit de hemel), en  mijn uitgebreide stenencollectie (inclusief mijn favorietsten de slakkenfosiel en het zeehondje) zou mijn graf gaan versieren.
Later kwam daar nog een liedjeslijst bij ook, maar ik ben vergeten wat daar allemaal opstond; waarschijnlijk veel Queen en Linkin Park en andere muziek die mij emotioneel het diepst wist te raken. Wilde ik begraven worden, of verast? Uitgestrooid of in een urne op de kachel in het Ouderlijk Huis? Alleszins gaan de organen die nog oké zijn voor tweedehands gebruik eruit, ik kan er maar een ander mee gelukkig maken hé.

Al die dingen gelden nu niet meer.
Mommie heeft van mijn oude slaapkamer haar hobbykamer gemaakt. Mijn stenenverzameling is tien jaar geleden al in de Dijle begraven. Mijn dagboeken komen nu eerst in Teamo’s handen, en wat hij ermee doet is dan zijn zaak, al zou ik nog altijd graag weten hoe sommige mensen zouden reageren op wat ik heb geschreven – hoewel veel passages beter niet openbaar worden gemaakt. De link naar mijn blog mag wel aan iedereen worden doorgegeven, als ik dood ben dan is die anonimiteit niet meer zo belangrijk. (“LJ” op mijn grafsteen, het lijkt me anders wel wat.) Mijn ‘bibliotheek’ gaat naar mensen die graag lezen al zijn die in mijn directe omgeving moeilijk te vinden. Mijn kleren naar een goed doel, mijn meubels naar het lief of Zus of… wie er iets mee kan doen. Muziek, dat wordt een harde dobber want zoveel ben ik daar niet meer mee bezig en een favoriet nummer heb ik niet meer; misschien kies ik er wel een paar die de mensen zeker in huilen zullen doen uitbarsten, gnagna.
Ik wil worden verbrand. Stel je voor dat je schijndood bent, dan lig je langzaam te sterven in je kist. Nee dan liever de gruwelijke verbrandingspijn en dan eeuwige rust. (Mijn organen mogen ze er nog steeds uithalen. Dan ben ik hopelijk sowieso dood voor ze me in de oven stoppen.)
Mijn assen, die worden uitgestrooid boven de Aletschgletsjer, vanop de Jungfraujoch. Of dat nu legaal is of niet. Dat is voor het lief, of voor Mommie en Deddie. Dat zij maar zorgen dat ’t lukt of ik blijf tot in de eeuwigheid bij hen rondspoken.

Ook heb ik al zitten bedenken, eigenlijk al vanaf het eerste moment dat ik begon met bloggen:

Hoe komen júllie te weten dat ik dood ben, als het onverwacht gebeurd?

Ik heb hier nog wel een aantal postjes ingepland staan dus eer jullie door hebben dat ik er niet meer ben, lig ik al lang en breed onder de grond te verrotten door de Alpenlucht te zweven. Sommigen van jullie zitten op mijn Facebook en zo zal the word ook wel verspreid geraken, maar toch.
Wat is er gebeurd met al die blogs die plotseling zijn gestopt, zonder boe of ba van de blogger in kwestie? Dat zijn vragen waar ik dus ’s nachts van kan wakker liggen hé. Kan niet iedere blogger worden verplicht om een ik-ben-dood-postje in te plannen, dat dan telkens wordt opgeschoven zolang je in leven blijft?  Just in case?

Lijkt me een strak plan, wat u?

Hoe ziet uw begrafenis eruit? Wordt u verbrand of begraven of geschonken aan de wetenschap? Ligt uw testament al vast? En hebt u een postje klaar voor uw blognabestaanden?

31 thoughts on “Mijn begrafenis

  1. Hoe komen júllie te weten dat ik dood ben, als het onverwacht gebeurd?….dat was lachen (sorry hoor, maar ik vond dat een beregoeie) 🙂
    Mijn organen (als ze bruikbaar zijn) gaan gerecycleerd worden, de rest van de body gaat in de oven en wat daarna nog over is zal worden uitgestrooid. Eventueel mag er een feestje gegeven worden ter ere van het mooie leven dat ik had maar ik vrees dat mijn nabestaanden daarvoor gaan passen want die gaan veel te verdrietig zijn (zonde eigenlijk, maar zo zal het zijn). Mijn blognabestaanden gaan er het raden naar hebben, er wordt geen postje voorzien door mezelf. Mss dat mijn nabestaanden jullie wel iets laten weten, wie weet 🙂

  2. Wij hebben wel een verzekering om onze uitvaart te regelen. Maar verder ligt er niet heel veel vast. We hebben het er wel samen over gehad en M weet welke liedjes ik leuk vind en graag op mijn begrafenis wil. Wie er komt interesseert mij simpelweg geen bal. Dus een gastenlijst maak ik niet op.
    Een testament hoeft niet. M en ik zijn getrouwd en alles gaat naar hem. Als hij vind dat hij iets aan iemand moet geven moet hij dat vooral doen zoals hij het goed vind. En ik zou het liefst verbrand worden, de helft van mij in een schoon potteke bij M en zijn nieuwe vrouw op de kast. En de rest mag hij uitstrooien in een lavendelveld in de provence. (Ons vader wil een wijnveld en we zijn verplicht de jaren daarna de wijn van dat huis te kopen.)
    En dat postje voor blognabestaanden. De hubby heeft mijn paswoorden en weet hoe het werkt. Ik ben zeker dat hij jullie op de hoogte gaat brengen.

  3. Hewel, ik heb gewoon gevraagd aan mijn venteken, om een blogske te placeren in mijn naam. Ik heb al twee blogs zien verdwijnen van mensen die gestorven zijn, maar daar had ook de echtgenoot het overlijden gemeld . Zo zal het hier ook gebeuren, als ik tegen diene tijd nog blog uiteraard! Hopelijk leef ik nog heel lang uiteraard!
    groetjes

  4. Heel simpel , heb het al getoond (via Monty Python ) Veel lachen dus , gebruiken voor de wetenschap en de rest opbranden en met de wind mee laten waaien !
    Geeen gejank en gebleir want in korte tijd zijt ge toch vergeten !

  5. wat mijn testament betreft kan ik kort zijn: ik heb weinig waardevolle spullen, en maak er mij dan ook geen zorgen over. En wat ze met m’n lichaam aanvatten interesseert me ook niet echt, want als ik dood ben besef ik het toch niet meer… 😉

    Maar wat je laatst schreef houdt me ook al een hele tijd bezig. Stel dat ik plots niets meer van me laat horen, geen reacties meer geef, geen logjes meer schrijf. Zou er dan wel iémand zijn die zich zorgen maakt?
    Mijn log is in mijn kennissenkring en familie niet bekend, dus van die kant uit hoef je geen bericht te verwachten. Misschien moet ik toch maar vrouwlief en eventueel m’n kinderen op de hoogte brengen van wat er moet gebeuren als ik plots in het ziekenhuis, of in het ergste geval…overleden ben, moet gebeuren op m’n logje…

  6. Ik heb daar ook eens aan gedacht, wat als een blogger onverwacht komt te overlijden? Bij mij leest mijn beste vriendin op mijn blog en ik heb een aantal bloggers op facebook, dus het nieuws zal zich wel verspreiden.

    Op blogs van mensen die tegen de kanker lezen kom je het spijtig genoeg ook regelmatig tegen dat ze de strijd hebben verloren.. Maar ik denk dat als je kanker hebt en je blogt, dat je iemand je inloggegevens geeft zodat die zelf de melding kan plaatsen eens het zover is..

    Op zich vind ik het nog niet zo’n luguber idee om zelf aan te geven hoe je je begrafenis graag hebt. Mijn nonkel heeft zijn eigen begrafenis samengesteld (hij had een hersentumor), en het was een mooie samenkomst.

    Ik heb geen testament, en wat ik zou willen dat er met mijn lichaam gebeurt als ik sterf weet ik eigenlijk niet. Daar heb ik eigenlijk nog niet zo bij stil gestaan.

  7. Ik heb er wel al over nagedacht, over mijn begrafenis (muziek speelt er zeker een rol in – misschien dat ik eens een spotify-afspeellijst “begrafenis moet maken …), wat er met mijn nalatenschap moet gebeuren, enz. Ik heb er zelfs al enkele dingen over geschreven, gewist, herschreven, enz., maar ik ben er nog niet echt uit. Ik heb dus ook geen postje klaar voor op mijn blogs, maar als ik er zelf voor zou kiezen om er uit te stappen, zal dat zeker wel komen (vrees niet, daarvoor heb ik geen concrete plannen).
    Wegens mijn angst om levend begraven te worden en ook omdat het beter voor het milieu is, lijkt mij crematie de beste oplossing en mijn nog bruikbare organen mogen hergebruikt worden …

  8. Pfff heftige post voor mij om te lezen. Je raakt mijn grootste angst en ik besef me door jouw post dat ik er enorm voor weg vlucht. Om heel eerlijk te zijn wil ik er gewoon niet te veel over nadenken, het gevoel is dan direct dat ik het over mijzelf afroep (onzin I know..)

    Het enige waar ik echt over nadenk is mijn muziek keuze. Het eerste liedje op mijn begrafenis (geen vuur in mij ;)) wil ik gelijk hebben aan het liedje bij mijn vaders begrafenis: In a lifetime van Clannad en Bono (zo mooi en zo rakend!) Uiteraard een nummer van Darren Hayes…

    En hoe komen mijn mede bloggers te weten (dit vind ik pas echt luguber…) De mensen die in mijn facebook staan kunnen wel voor doorgeef luik spelen….
    Zo en nu vind ik het wel weer genoeg geweest. 😉

  9. Ik vraag me dat ook wel eens af; als ik dood ben, hoe komen mijn lezers dat dan te weten? Maar ik had er nooit aan gedacht dat mensen die hun blog niet meer bijhouden, ook iets anders kunnen zijn dan uitgekeken op het schrijven… Bah, lugubere gedachte eigenlijk ;).

    Ik wil begraven worden, omdat ik het niet natuurlijk vindt om mijn lichaam te laten verbranden. Ik ben dan toch al echt dood, want ze mogen eerst al mijn organen eruit hakken. En verder maakt het me niet zo uit hoe mijn begrafenis eruit ziet. Ik vind het vooral belangrijk dat het voor mijn nabestaanden een goed afscheid is, dus mogen zij het inplannen zoals zij mij willen herinneren.

  10. Ik heb ook ergens zo een zelfgeschreven testament liggen. Gemaakt in mijn pubertijd. Ook doordringt met Linkin Park en muziek uit LOTR. Don’t ask.
    Maar liefst van al zou ik willen dat ze een diamantje van mijn stoffen maken. Ik ben dat ook van plan met mijn ouders. Willen of niet 😉

        1. Ik weet niet of ik dat zou willen eigenlijk, zo’n restje overleden dierbare aan mijn oor, rond mijn nek of aan mijn vinger…

      1. Je as wordt daarin verwerkt. Dat kan ook in een glasreliek. En in een soort 3D-beeldje. En in nog heel wat andere zaken! (Ik werk in een uitvaartcentrum, vandaar ;))

  11. Mijn testament is (al lang) gemaakt. Mijn dierbaren weten dat ik, na het uitdelen van de nog bruikbare delen, verbrand en gestrooid moet worden gevolgd door een grote fuif en weinig tranen. Een soort van wake zou ik het liefst hebben.
    Er bloggen enkele mensen dicht bij me in de buurt en die zullen wel melden dat ik het tijdelijke voor het eeuwige heb ingewisseld … veronderstel ik.

  12. Haha, heb mij ook al afgevraagd of ik ergens een omslag moet leggen met paswoorden die pas na mijn dood mag opengemaakt worden ofzo. Zot waarover een mens soms nadenkt 🙂

  13. ’t hoh…mijn ventje zou wel weten welke muziek ik wil….maar ik denk niet dat ik in de kerkgemeenschap zou willen begraven worden….ik weet het eigenlijk niet.

  14. Poeh. Nee, hier denk ik eigenlijk nooit over na. Een testament ga ik sowieso niet maken, mijn familie is wijs genoeg om geen ruzie te gaan lopen maken over mijn spulletjes.
    Cremeren of begraven laat ik ook aan mijn nabestaanden over, zij zijn tenslotte degenen die er daarna mee zitten haha. Zo’n diamantje is wel gaaf trouwens. Maar ik vraag me wel af hoe groot dat dan wordt, want je moet ’t spul flink samenpersen wil je er kristal van kunnen maken…
    Mijn blog is niet anoniem en mijn familie weet ervan. Weer een zorg minder.

    Detail wat ik even kwijt moet: als je je laat cremeren heb je daarna wel die as, maar het grootste gedeelte van je gaat gewoon door de schoorsteen van het crematorium naar buiten. Broeikasgassen enzo.

  15. Je raakt met dit onderwerp precies hetgene wat de laatste tijd door mijn hoofd ronddraait. Ik heb 2 maanden geleden een ongeluk gehad en toen dacht ik bij mijzelf, hoe zouden mijn lezers er achter komen. En toen besefte ik mij, gewoon niet. Ik heb geen facebook waar andere bloggers ook op zitten, eigenlijk niks wat mij met mijn bloglinkt. Ik heb ook geen vrienden die van mijn blog afweten dus mocht ik ooit abrupt stoppen dan ben ik misschien wel dood.

  16. Het ziet er triestig uit, Hier in Belgie denk ik normaal dat we onze doden moet ook regelen anders is het een probleem voor mensen die wij verlaten. Ik vind begrafenis dat regelen voor je dood bent heel fatsoenlijk is. Vorige kertsmis was een vriend van mij dood en voor al de processie en receptie na de ceremonie in de kerk, alles costs fijv duizend euro. Dus zeg ik ook aan mijnzelf, als ik dood ga, tenminste moet ik ook zo’n begrag staat in mijn rekening. Het is toch logisch! Mijn ouders hebben uitvaart verzekering, and hebben testament geschreven. Ik vind het fijn.

  17. Ik stel voor dat iedereen zijn login en paswoord doorstuurt naar mij. Ik maak daarvan een excel bestandje en zal dagelijks op jullie blog komen piepen. Indien iemand een week niet heeft geblogd, verklaar ik hem/haar voor dood, schrijf een passend berichtje, regel de koffietafel en ga er met het grootste deel van zijn/haar geld vandoor. Gelieve jullie gegevens door te sturen naar: ikregelalles@zwans.be

Reacties zijn gesloten.