#104 Orgaandonatie

Ik weet niet hoe dat in andere landen zit, maar elke Belg is vanaf zijn/haar geboorte impliciet orgaandonor. Impliciet, meaning: uw nabestaanden kunnen orgaandonatie van uw op overlijden staande ingewanden, ooglenzen, ellebogen, longkwabben,  darmkanalen e.d. weigeren ook al kan het u, lijk zijnde, niet meer schelen wat er met uw stoffelijk overschot gebeurt. In de hemel krijgt u immers het lichaam van een god(in), en als u dat niet gelooft, dan maak ik u wel wijs dat we allemaal geestige schimmen worden zonder vetrolletjes, laat staan nuttige ingewanden. U kan zonder uw lichaam leven, eh, zijn, afterlifegewijs.

Om kort te gaan: wilt u dat de ER-gewijs in groene pyjama’s geklede maar supersexy chirurgen zich kunnen uitleven op uw vitale onderdelen terwijl u daar eindeloos breindood ligt te wezen én wilt u uzelve door deze ontegensprekelijke goede daad (of daden, afhankelijk van hoevele nog levenden u met uw vege lijf kan redden) tot onsterfelijke held laten verklaren, dan moet u dit expliciet op papier laten zetten.
Ik weet niet hoe dat in andere landen zit, maar in België is iets op papier laten zetten nooit zo simpel als het zou kunnen of moeten zijn.

Maar! O stoïcijnse, pessimistische Belg! Laat u eens verrassen!

Ik begin bij het begin.

Donderdag moest ik naar de bibliotheek en die bevindt zich in hetzelfde gebouw als het gemeentehuis.
(En het politiekantoor. En de bemiddelingsdienst. En een muziekschool. En nog wat verenigingen. ’t Is nochtans geen erg groot gebouw, eigenlijk.)
En een plaatselijk piepklein gemeentehuis als dat van ons is enkel open op donderdagavond voor de gewone werkmens.

En kijk, ’t was donderdagavond.

En ik zou de volgende dag nachtbusgewijs naar de Franse Alpen vertrekken, ’t kon maar van pas komen dacht ik zo.

En ik had ergens gehoord dat ’t maar vijf minuten duurt.
(De wachttijd niet ingecalculeerd, dat spreekt.)

Wat meteen bovenaan mijn ‘ik ga u ervan overtuigen u te laten registreren als orgaandonor’ lijst plak:

  1. Het duurt vijf minuten. Echt waar. I kid you not. Dit moet het record van formuliergewijze bureacratische formaliteiten op een Belgisch gemeentehuis zijn.
  2. U doet er een goede daad mee. Postmortem, that is, dus u hebt er zelf geen geniet van, maar toch.
  3. U kan er andermans leven mee redden (maar dat impliceert puntje 2 al).
  4. U kunt uw nabestaanden er een loer mee lappen. Nabestaanden zijn namelijk nogal geneigd om orgaandonatie van hun geliefde overledene te weigeren, maar helaas, eens de overledene dat (antemortem, voor alle duidelijkheid) expliciet op papier heeft laten zetten, is er geen weg terug. Byebye bloed, organen, weefsels en cellen. (Dat staat er letterlijk, ik verzin dit niet. Ongeveer.)
  5. Er zal nog wel iets overblijven om de kist/urne mee te vullen, zodat uw nabestaanden nog wat hebben om naar terug te keren, bloemen op te planten, uit te strooien over de Alpen of op de schouw/naast de televisie te zetten.

Verdorie, waar wacht u nog op?

Indien u echt te lui bent om naar het gemeentehuis te gaan, kan u ook gewoon een formulier downloaden op de website van uw gemeente. Enfin, in sommige gemeentes zijn ze al zover. In het verder geweldig schone en charismatische Leuven vind ik er op hun fancy (ahum) website enkel dit over terug. En dan heb ik nog expliciet ‘orgaandonatie’ moeten intypen in het zoekschermpje, want ‘orgaandonor’ leverde geen resultaten op. Er is nog werk aan de winkel.

Hierbij trouwens het bewijs, voor mocht u mij niet geloven:

Met dank aan Matthias, die mij er weer deed aan denken dat je sommige dingen gewoon echt MOET doen in je leven.

39 thoughts on “#104 Orgaandonatie

  1. Ik ben van plan om dit ook te laten doen , als ik in het stadhuis moet zijn om mijn internationale paspoort aan te vragen. Ik wil er ondertussen nog wat over nadenken. Ik weet niet of er nog veel goeds te rapen zal vallen in dit versleten lijf van mij. Ik wil niet dat iemand met slechte onderdelen wordt opgezadelt, of dat ze me helemaal moeten doorploeteren om maar iets bruikbaars te vinden. Maar ik sta wel heel erg achter je beslissing!

  2. Dit is al heel lang geregeld LJ ! En de rest mogen ze de as voor mijn park naar het stort voeren ! Wil niet te pronken staan op een schouw !

  3. Ik heb hier eerlijk gezegd een dubbel gevoel bij. Wil ik graag andere mensen helpen met mijn dood, ja maar ik ben nog niet klaar omdat op papier te laten zetten. Ik ben er nog niet helemaal aan uit wat ik van de dood vind en wat daarna misschien nog komt. Waarschijnlijk helemaal niets maar… Ik vind het ongelofelijk dat jij dit gedaan hebt maar zelf ben ik er nog niet klaar voor.
    Straf, hoor!

    1. Mja ik kan mij niet voorstellen dat we ons lichaam hierna nog gaan nodig hebben. En ik denk daar verder ook niet bij na. Mocht ik toch ooit van gedacht veranderen, kan ik het altijd herroepen.

  4. In Nederland ben je niet automatisch donor, maar moet je het aangeven. Volgens mij kunnen wij het zelfs online doen.

    Ik ben ook orgaandonor en inderdaad: wat mijn familieleden ook willen (ze willen het niet haha), het gaat gebeuren!

  5. Good job! Ik snap niet dat ze dat niet expliciteren in onze wet, want volgens mij WEET de helft van de Belgische bevolking nog niet eens dat het systeem in ons land zo werkt.

  6. Mijn organen mogen ze hebben, zeker weten. Spijtig dat het op papier moet staan om zeker te zijn dat ze na overlijden mogen weggenomen worden, alhoewel ik kan begrijpen dat familie het moeilijk heeft om toe te stemmen als iemand hersendood is. Ze zien nog ‘leven’, het moet heel pijnlijk zijn als ze die beslissing moeten nemen. Alleen daarom is dat papiertje zo noodzakelijk. Goed LJke!!

    1. Ik weet niet wat ik zou doen als ik aan de ‘andere’ kant stond maw als iemand van mijn familie op sterven na dood was en wij moeten beslissen wat er met diens organen gebeurt. Hoop dat die dag nog ver weg is!

  7. Op het web is ook een registratieformulier te vinden: http://www.health.belgium.be/internet2Prd/groups/public/@public/@dg1/@acutecare/documents/ie2form/9246423.pdf (via via gevonden, met name via de geweldig overzichtelijke en gebruiksvriendelijke (niet dus) website van Mijn Gemeente (officieel stad, maar ja …). Ik denk wel (of ik ben er eigenlijk zeker van) dat je er wel nog mee naar het gemeentebestuur moet gaan om er een stempel en zo op te laten zetten. Lang leve de bureaucratie!

  8. In Nederland ben je geen orgaandonor, tenzij je het zelf aanvraagt. Je krijgt dan een pasje waarop je uit vier opties kan kiezen: wel donor, niet donor, laat keuze over aan nabestaanden, laat keuze over aan specifiek persoon.

    Het is het eerste dat ik gedaan heb toen ik 18 werd, zo’n pasje aanvragen. Hij zit nu al ruim vier jaar in mijn portemonnee: ik ben dus wel orgaandonor. Nadeel is dat er maar erg weinig mensen zijn die de moeite nemen om zo’n verklaring aan te vragen.

    Zo’n pasje is sowieso handig, ook als je geen orgaandonor wil zijn. Mocht er iets gebeuren terwijl je op de fiets/in de auto zit en direct morsdood zijn, dan kunnen hulpverleners direct zien in je portemonnee bij ID-kaart en de rest of ze je mogen leeghalen of niet.

    1. Awel Marah dat heb ik mij zitten afvragen. Als men op het punt komt waarop men moet gaan beslissen wat er met je organen gaat gebeuren, hoe komen ze dan te weten dat je donor bent? Hebben ze een lijst – want ik geloof niet dat de Belgische bureaucratie al zover is gevorderd dat er aan elkaar gelinkte databanken zijn. Zo’n pasje lijkt me dus wel handig!

  9. Ik kopieerde mijn formulier op A6. Het zit nu netjes opgevouwen in mijn portefeuille – in mijn rijbewijs.

    Trouwens, slechts één op vijf families weigert donatie van een overleden familielid. Akkoord, dat is nog genoeg, maar het gaat hierbij vooral om mensen uit een besloten gemeenschap, zoals orthodoxe Joden en getuigen van Jehovah. Of mensen met hele kleine kinderen.

  10. Ik loop al een hele tijd rond met dat donor probleem.
    Mijn verstand zegt me om direct zo’n papiertje te gaan invullen.
    Maar iets houdt me tegen, ik kan niet goed zeggen waarom maar het lijkt me zo erg om dat te moeten invullen om te beslissen wat er moet gebeuren na mijn dood, precies of ik me niet wil neerleggen bij het feit dat ik uiteindelijk wel eens moet doodgaan.

    1. Daar denk ik allemaal niet te veel bij na. De dood beangstigt mij soms maar het is onvermijdelijk, uiteindelijk. Je kan je er beter al wat op voorbereiden.

  11. Het is sociaal verantwoord deze keuze maken (sorry weet even het minder sjieke woord niet meer) maar ik vind het echt zo een naar idee dat mensen in mijn lichaam zullen snijden na mijn dood. En ja deze mening heb ik nog altijd, ook al heb ik mijn opa verloren omdat een donor hart te lang op zich liet wachten. Heel erg krom….

    1. Ik begrijp wat je bedoelt, Joyce, en uiteraard is het JOUW keuze he, het is tenslotte ook JOUW lichaam, en JOUW organen etc! Dus daar hoef je je niet slecht over te voelen, ieder zijn keus!

  12. In Nederland krijg je een brief met registratieformulier als je 18 wordt. Ik heb hem toen gelijk ingevuld en teruggestuurd. Ze mogen alles van mij hebben 😉

  13. Heb ik jaren geleden laten doen, er zijn mensen die ze veel beter kunnen gebruiken dan je eigen lijk. maar dat papiertje ziet er intussen niet meer uit. Ik vrees dat tegen de tijd dat mijn tijd gekomen is alle lettertjes zullen weggevaagd zijn…

    1. Normaal staat ’t op je identiteitskaart ook he! En ze zullen dat wel kunnen zien in één of andere databank… Niet? Of is dat efficiënt?

      1. Volgens mij ook, in NL is het in ieder geval zo dat je je donorcodicil bij je mag dragen, maar dat hoeft niet, want je staat gewoon geregistreerd.

      2. Ja, dat zal waarschijnlijk wel, ’t is te hopen 🙂 Ik heb daar in feite nooit bij stilgestaan hoe ze dat precies registeren, ik vond alleen dat papiertje vrij idioot :p

  14. waarom zou je daar in godsnaam over twijfelen. Als je dood bent ben je voer voor de wormen, dus beter de wetenschap helpen! Ik doe mee! Moet nog achter een kids-ID (oooh de naam!) voor mijn kleintje, dan kan dat allemaal in een keer!

  15. Ik heb me een tijdje geleden al aangemeld via jaofnee.nl. Met een zus met een chronische leverziekte weet ik hoeveel behoefte er is aan gezonde organen… En als ik dood ben, doe ik er toch niets meer mee.

  16. Ik zou het ook willen doen als het niet te lang duurt. Het is iets anders dan je lichaam aan de ‘wetenschap’ schenken, hé. Ik weet dat het dan een jaar kan duren eer het lichaam terug ‘vrij’ komt voor begrafenis.
    Als ze nog iets goed aan me vinden, mogen ze het hebben. 😉

    1. Da’s waar. Ik mag er niet aan denken dat mensen aan/in je leuk zitten te peuteren, en de nabestaanden intussen maar wachten… Dat wil ik hen nu ook weer niet aandoen :p

  17. Ik ben nog geen orgaandonor, ik sta wel geregistreerd als stamceldonor, moest iemand met leukemie of een gelijkaardige ziekte ergens ter wereld overeenkomen met mijn profiel, dan kan ik die mijn stamcellen geven (doen ze tegenwoordig ipv beenmergtransplantatie). Over orgaandonatie twijfel ik nog. Ik vind het supergoed dat ge daar levens mee kunt redden hé. Maar soms heb ik dan schrik dat ge schijndood bent, of mss in een toestand dat ge mss toch nog plots tot leven zou kunnen komen, maar dat ze dan al met u organen gaan lopen…

    1. Ewel Stephanie eigenlijk heb ik daar ook schrik voor. Maar dan vooral om schijndood onder de grond of in een verbrandingsoven terecht te komen. Dan nog liever dat ze eerst m’n organen weghalen zodat ik zeker dood ben 😀

Reacties zijn gesloten.