#wijvenweek: The real life

Hoe het leven van LJ er echt uitziet. Zonder masker, zonder zelfcensuur. Wilt u dat echt weten, lieve lezer?

U weet, ik doe mijn best om het positieve uit elke dag te halen, wat me dankzij mijn blog goed lukt sinds ik me meer focus op het schrijven dan op alledaagse beslommeringen, én o.a. door in de praktijk blessings te counten en in theorie meer naar mijn verstand dan naar mijn hart te luisteren want mijn hart, zo leerde ik de afgelopen jaren, dat laat zich maar al te vaak en te graag overschaduwen door hoogsensitieve emoties die me het dagdagelijkse leven zuur maken. Ik ben van nature melancholisch aangelegd en vind het heerlijk om te verdrinken in zwartbewolkte dagdromen en “vroeger was alles beter” mijmeringen. Dus het kost mij veel moeite om positief te denken, aangezien ik een aangeboren negatieve instelling heb.
Dat mag u weten, want dat wist u vast al, zo tussen de lijnen door lezend.

In ’t echte leven, ten huize LJ & Teamo, komt dat als volgt tot uiting.

Op kantoor vind ik zelden de motivatie om acht uur aan een stuk door te werken. Als er één taak op mijn todolijst staat waar ik tegenop kijk, dan vertraagt dat alles.
Ik heb mijn slaap keihard nodig, acht uur per nacht is perfect maar helaas irreëel en niet haalbaar. (Het lief wil dat trouwens niet snappen. Voor hem is vijf uur zelfs voldoende om nergens last van te hebben. Bovendien kan hij vaak uitslapen. Frustrerend!) Op kantoor kan ik me overeind houden, maar eenmaal thuis glijdt die mantel der ‘werkadrenaline’ zoals ik dat noem, van me af en zou ik het liefst in bed kruipen voor een dutje, zeker als ik te weinig heb geslapen. Mijn favoriete avondbezigheid is dan ook voor de tv hangen in de zetel met een haakwerkje en het lief.

Niet dat ik asociaal ben. Ik ben graag onder de mensen die we ‘vrienden’ mogen noemen, maar nooit op zondagavond of later dan 22 uur door de week. Zondagavond is van mij, die heb ik nodig om mijn batterijen voor de komende week op te laden.
Af en toe durf ik, hoe dom ook, mijn eigen regels overtreden en dan laat ik de zetel laat ons zeggen vijf avonden op rij voor wat-ie is. Om dan sociaal volledig leeggezogen met hangende pootjes terug te keren en geen fut meer te hebben voor huishouden, administratie of het verzinnen van verjaardagscadeautjes.

Het lief brengt hiervoor begrip op, zoveel hij kan, en dat is al een pak meer dan vroeger. Vroeger meende hij dat mijn ‘slechte humeur’ als ik thuiskwam volledig op hem was gericht. Ik reageer me dan ook af op hem bij het thuiskomen: zijn aanwezigheid achter zijn bureau in zijn hoekje van de zetel achter z’n laptop is al genoeg om al mijn frustraties eruit te laten stromen, te beginnen met de afwas die slordig is gedaan, vuile was die rondslingert of de salontafel die eruit ziet als een stort (in mijn ogen). Dan voel ik dat hij me beschouwt als zijn meid, waarom laat hij anders “alles altijd overal” rondslingeren? Hij weet immers dat ik het in zijn plaats zal opruimen… net zoals zijn moeder dat vroeger voor hem deed. Zelfs als ik het lang genoeg laat liggen (wat ik op een doordeweekse week effectief heb uitgetest), gebeurt er niets. Dus de bewering dat hij het zelf wel zal doen, is met een grove korrel zout te nemen.

It’s not that I want you to want to do the dishes…

…maar initiatief op huishoudelijk vlak zou zo welgekomen zijn; ik heb al zóveel waaraan ik moet denken, dingen voor het huishouden, dingen voor mezelf, dingen voor hém… De lijstjes in mijn todoschriftje zijn onophoudelijk eindeloos.
Kortom, als ik thuiskom ontbreekt het me aan fut om me in te houden. Zo simpel is dat. Eigenlijk is ’t beste dat hij niet thuis is als ik thuiskom. Dan gebruik ik de energie om hem af te snauwen om effectief op te ruimen. Win-winsituatie voor allebei.

Ruzies? Die zijn er verder zelden. Vroeger wel, dat weet u misschien nog. Niet iets waar ik met plezier aan terugdenk. Vooral omdat ze elke lange, donkere winter terugkeren. Gebaseerd op mijn diepgewortelde depri gevoel van waardeloosheid slaan de twijfels toe, zetten zich om in verwijten, vragen, gepieker, tot het emmertje vol is door een laatste druppel, een op het eerste zicht banale trigger die een storm ontketent en het geschreeuw dat daarop volgt is niet van de lucht, we vliegen elkaar in de haren als twee kemphanen, op leven en dood, en komen elke keer verfromaaid en met geblutste harten uit de strijd tevoorschijn, maar onze liefde voor elkaar is nog intact. (Als dat niet schoon is!)

Eigenlijk zou ik mij in de winter gedurende minstens 3 maanden eenzaam moeten laten opsluiten. Zou beter zijn voor iedereen.
Met internetverbinding welteverstaan.
En een zak paaseieren, mag dat ook?

23 thoughts on “#wijvenweek: The real life

  1. Ik begrijp je helemaal. Door mijn MS moet ik ook 8 uur slaap per dag hebben. Daarom liggen we ook heel vaak al om 21 uur in bed. Uitgaan lukt ook niet, gezien ik echt niet heel laat kan opblijven, want daar weken ziek van ben.
    M begrijpt dit gelukkig en volgt mijn ritme al jaren. 😀

    1. Ik zou ook graag hetzelfde ritme hebben als de man met wie ik 1 bed deel maar opblijven tot 1u30 en er weer uit moeten om 7u dat hou ik nog geen één nacht vol! En hij wil zich niet aanpassan aan mij tja… Als hij binnenkort moet gaan werken zal dat wel beteren.

          1. Lol hoe doet niet alles uit zichzelf hoor en ruzie maken doe ik genoeg.
            Maar ik moet mij niet verdedigen als ik moe ben en geen fut heb zoals anderen. M weet dat moe wil zeggen rusten en als hij mij niet laat rusten wil dat zeggen ziek en ziek gaat dan weer naar verlamming en verlamming gaat uiteindelijk naar een vrouw in een rolstoel en dat gaat dan weer….; nu ja… je weet wel.
            Dus het maakt het makkelijker om hem op tijd mee naar bed te krijgen.

  2. Wel ik begrijp jou wel, bij mij is het niet zo erg, maar minder dan 7 uur slaap is vragen om problemen, 🙂 en als je dan thuiskomt en het is niet opgeruimd zoals jij het wil, vind ik ook frustrerend en die ga ik dan ook uiten!!!

  3. Typisch voor veel vrouwen (denk ik): denken dat hun man/partner/lief “geen werk ziet”, alles laat rondslingeren. Ik weet dat ik niet voor alle mannen mag en kan spreken, maar dat heeft vaak niks te maken met het feit dat ze hun vrouw/vriendin/lief als hun meid zien of zo. Ze zullen vaak heus wel zien dat er dingen rondslingeren, dat er (huishoudelijk) werk gedaan moeet worden, maar het zal hun niet storen dat er rommel ligt, dat er een berg afwas staat. En is het echt zo erg dat er kleren rondslingeren? Zolang je nog overal door kan en de nek niet breekt over van alles, vind ik het niet zo erg … (Maar dat is natuurlijk mijn mening.)

    1. Dus jij beweert dat je die rondslingerende kleren wel op een keer, volledig uit eigen beweging, uiteindelijk, zal opruimen? (om maar iets te noemen)
      Ik wil ook niet veralgemenen maar Teamo doet nooit iets uit eigen beweging omdat hij is opgevoed met de gedachte: iemand anders (vroeger zijn moeder) doet ’t wel in mijn plaats.

  4. Als mijn jongste dochter thuis is , zijn dat als de verwoeste gewesten. Daar komen dan met TV grote en luide commentaren van , en als Ollie niet waakzaam is , dan wordt hij er bij betrokken !:-(
    Mijn bureau ,is ook een puinhoop , maar daar ruimt Ollie op en mag TV daar aan niks raken , want Ollie weet alles liggen !

    prettig weekeinde meiske !

    1. ’t Huishouden is niet eerlijk (verdeeld) he! Trek het je niet aan, je hebt tenminste je eigen kamertje/heerschappij waar zij niet mag komen 😉
      Voor jou ’t zelfde he Ollie!

  5. Ik reageer me ook vaak af wanneer ik thuis kom van ’t werk. Anders zou ik ontploffen, vrees ik. Gelukkig weet mijn schat nu al vanwaar het komt. Ik kan me wel enorm opwinden over zijn verzamelwoede.
    Zolang de liefde blijft, kan die tegen een duw(tje). 😉

  6. Ow zo herkenbaar dit! Zeker dat met je uurtjes slaap die je nodig hebt. Ik ben gelukkig gezegend met een vriendje wat het zelfde probleem heeft dus dat scheelt.

    Ik vind dit een mooie blog omdat het echt jou is 😀

  7. In de winter voel ik mij ook altijd een beetje depri. Ze hebben zo van die zonnelampen, naar ’t schijnt zou dat heel goed helpen in de winter, daar moet je dan elke dag een half uur ofzo voor gaan zitten. Maar ze zijn nogal duur dus kheb nog nooit zo’n lamp gekocht 🙂

Reacties zijn gesloten.