Langetermijnonzekerheden

Ik hou niet van onzekerheid. Ik moet mijn regelmaat, routine, vooruitzichten hebben, weten wat me te wachten staat, verwachtingen kunnen vormen, me ten allen tijde beschermen tegen onverwachte verrassingen.

Hoe dichterbij de lente komt, hoe meer ik mijn agenda wil volproppen. De zetel is een paar maanden lang mijn veilige haven geweest, maar nu is het tijd om hem vaarwel te zeggen, hem in te ruilen voor slechtzittende barkrukken in cafés, gezellige restauranttafels en terrasjes, véél terrasjes. (Geduld, LJ, zover is ’t nog niet.)
Maar zelfs met de lentekriebels in m’n bloed ga ik nog steigeren als er 24u op voorhand iets wijzigt aan gemaakte plannen. Ik weet graag een week op voorhand wat er mij te wachten staat. Mentale voorbereiding, dat neemt een pak tijd in beslag voor mijn HSP-brein. Weekmenu’s bijvoorbeeld zijn een godsgeschenk voor ongeorganiseerde mensen gelijk Mezelf die nood hebben aan orde en structuur.

Mijn omgeving denkt daar anders over. Dat zijn lastminutemensen, chillax, ik probeer daarin mee te gaan en had dan ook al volmondig “ja!” geroepen toen gisteren werd beslist om vandaag kaasfondue te eten. Bij ons thuis. Foeter, foeter, hoe kwam ik erbij, domme enthousiasteling.
In mijn hoofd begon alles door elkaar te lopen: ingrediënten, recept, supermarkt, knoflook, bakker, Frans brood, kaaswinkel, telefoonnummer, geld, is er wel geld, wijn nog maar één fles, argh! Toen moest ik efkens op bed gaan liggen onder het donsdeken, zen…

Dat gaat dan over de nabije toekomst.

De verre toekomst, daar durf ik gewoon niet aan te denken. Niet. Wordt gewoon uit mijn gedachten gebannen. Onbestaande. Leef vandaag, leef volgende maand, maar kijk niet verder dan dat.
Lukt niet altijd. De doemdenker in mij ligt op de loer en fluistert zijn hete adem langs mijn oorschelpen, recht mijn onrustige hart in. Nog zeven maanden en het lief is afgestudeerd. Dat is niet meer zo lang. Verre toekomst? Nee, korte termijn, fluistert dat hatelijke stemmetje. Zeven maanden, dat is zó voorbij met verjaardagsfeestjes, werkdagen, weekendjes weg, skivakantie, familiebijeenkomsten, hete lentedagen, vier jaar samen, kokereluurtjes, cocktailavondjes, barbecues, noem maar op. Zeven maanden, dan ben ik bijna jarig, weeral een jaar dichter bij de gevreesde 3. Zeven maanden, en we beginnen aan het laatste jaar op mijn huurcontract. Zeven maanden en we weten of het lief een job heeft of nog een jaar bijstudeert. Zeven maanden, en we moeten overeenkomen of we nog drie jaar bij huren en dus kopen, kinderen, de volgende stap, alles uitstellen met nog eens drie jaar. Zeven maanden, en er zullen knopen worden doorgehakt die hun invloed gaan hebben op onze langetermijntoekomst. Zeven maanden, er kan nog zoveel gebeuren, zoveel onzekerheid, zoveel flouheid, mijn hoogsensitief persoontje kan daar niet tegen. Ik blok dus alles zoveel mogelijk af, verminder mijn verwachtingen tot onder het vriespunt, maar soms steekt de dooi zijn irritante kop op en sijpelt er ik-wil-vooruit-met-mijn-leven-wanhoop door de muren naar buiten.

En ja dan durf ik de druk op het lief opvoeren. Dan durf ik zagen over sollicitaties en geld en het huishouden en geld en zei ik al geld en sollicitaties, en geld? Hij zit een beetje in de put, kan net zo min met die langetermijnonzekerheid om als Mezelf, hij is die zetel óók beu, het kriebelt, we moeten er wat vaker op uit, frisse wind door onze toekomstzorgen, alles komt goed, altijd, ja toch?

39 thoughts on “Langetermijnonzekerheden

  1. Ik ben een beetje tussenin van alles. Ik plan graag op voorhand. reizen worden een jaar op voorhand uitgestippeld, weekmenu’s moeten er zijn of ik wordt onrustig.

    Maar ik werk veel beter onder onverwachte druk. Last minute een reis veranderen, die weekmenu overboord gooien, opeens de kans krijgen een totaal andere job te gaan doen, op vrijdagavond beslissen dat we naar het buitenland trekken, de pcs die op het werk uitvallen, een reuzeopdracht die binnenkomst. Dat alles zorgt ervoor dat ik voel dat ik leef. En zo moet dat voor mij. Gepland, maar altijd bereid alles om te gooien en gewoon koppig mijn eigen hart te volgen naar wat op dat moment het juiste lijkt. Op het werk lachen ze er al mee dat ik eigenlijk alleen maar op en top in mijn nopjes ben als ik totaal stijf sta van de stress en dat is waar.

    Maar dat van dat solliciteren snap ik hoor. Ik had 8 maanden voordat ik afstudeerde mijn contract al getekend. Dat was nu echt eens een ding waar ik absolute zekerheid over wilde. En het is niet omdat je bijtekent voor drie jaar dat je er niet onderuit kan hoor. Wegen genoeg! Dus het zou jullie koopwens zeker niet moeten tegenhouden als je toch tekent.

    1. Ik ken eigenlijk niet veel niks over de huurwetgeving en zeker niet wat je als huurder mag en niet mag. Voor we verlengen ga ik wel eens zoeken naar de mogelijkheden 🙂

  2. Oh, zo herkenbaar! Gelukkig heb ik nu genoeg aan mijn hoofd (net verhuisd, gaat de huur wel goed, vind Lief het wel leuk op zijn werk, krijg hij het contract wel, vergeet niet het examen te plannen) en zijn de toekomst zorgen daardoor wat minder 😀

  3. Whoehahahahahahahahahahahaha, LJ,………dit is zo herkenbaar!!!!!!!! Ik kan soms ontzettend slecht gezind worden als ik mijn plannen op de laatste nipper moet wijzigen, ik maak ook voor alles lijstjes en elke dat ook een to do, zowel hier op het werk als thuis, alle afspraken worden keurig genoteerd in een klassieke schrijfagenda dat ik een mooi overzicht heb :-),……overzicht het is zo belangrijk, en zeker op gebied van geld, het huishouden en je planning,…….dat mensen dat niet begrijpen 🙂 🙂

  4. Ja, ik vind het soms ook lastig om zonder doemdenken naar de toekomst te kijken, maar wat je vooral moet doen, is er realistisch naar kijken! (of gewoon even niet en genieten van het weer)

  5. Je kan toch gewoon verder huren en als je uiteindelijk toch beslist ergens een appartementje / huisje te kopen zelf zoeken naar een nieuwe huurder? Of snap ik dat 369-contract nog niet zo goed?

    1. Wel ik zou begot niet weten hoe dat in mekaar zit eigenlijk 🙂 Ik zal me daar als de moment daar is eens goed over laten informeren!

        1. Ik denk dat het ook afhangt van je huisbaas, in dat geval. Die van mij heb ik niet voor niets ‘Mrs. Picky’ genoemd. Ze is nl nogal picky. Ik denk niet dat ze mij zomaar een andere huurder gaat laten zoeken. Ik zal het haar ne keer vragen bij gelegenheid 🙂

  6. Weet niet waar ik moet beginnen ; over HSP dus . Ik wist niet wat dat specifiek was , maar toen ik deze puntjes las over de kenmerken ;

    ze voelen stemmingen en emoties van anderen sterk aan
    ze dromen en fantaseren veel
    ze zijn snel ontroerd door bijvoorbeeld : natuur of muziek
    ze houden van stilte en rust
    ze werken graag in hun eigen tempo
    ze denken veel na en bekijken de dingen van alle kanten.

    Hé dat lijk ik wel dacht ik. Dromen en fantaseren , emotioneel , de rust en stilte , eigen tempo …Vreemd hé.
    Ook mijn vooruitzichten dit jaar zijn overhoop gehaald , door het plotse geboren van mijn kleinkind en de trouw van mijn dochter. En daar heb ik het even moeilijk mee.
    Maar alles komt goed daar ben ik heel zeker van … Maar die HSP punten , vreemd.

  7. Ik laat komen wat komt en doe wat moet. Ik heb korte- en lange-termijn plannen maar blijf daar rustig onder. Ik zie wel wat er zal gerealiseerd worden en zo niet, ook goed. Geen druk.
    De onverwachte dingen zijn vaak de leukste.

  8. Ik plan graag dingen, zoals ik jaarlijks doe voor ons vriendenweekend in oktober bvb.
    Maar als het even kan, geef dan maar de dagen en weekends waarop niks gepland staat. Zoals komend weekend trouwens…
    Dan kunnen we gewoon doen waar we op het moment zelf zin in hebben, de weersomstandigheden afwachten…enz
    Vooral die “verplichte” bezoekjes en feestjes, die elk jaar opnieuw terugkeren, zou ik graag zien verdwijnen…

  9. Mens….zo herkenbaar. Ver vooruit maak ik geen plannen, vroeger deed ik dat wel maar dat draaide dan uiteindelijk toch anders uit. Weekplannen is ver genoeg en liefst komt er dan geen verandering tussen want dan is het chaos voor mij. Ik hou van structuur….noem me saai.

  10. Ik ben een immense controlfreak maar wat jij hier omschrijft herken ik dan weer totaal niet 😉 Ben zelf van mening dat het leven echt komt zoals het komt… Joh echt, ja echt. Het niet willen denken aan de toekomst is eigenlijk een combinatie van leven in het nu (super goed dus eigenlijk) en het vluchten van de realiteit. Ik denk dat je zelf te veel waarde hecht aan het moment wat nu dichterbij komt, maar eigenlijk is het stiekem een dag als alle anderen. Ja er zijn beslissingen die gemaakt moeten worden, maar is dat niet iedere dag zo? Probeer het als een gewone periode te zien en je zal merken dat de druk afneemt.

    1. Ik vlucht zeker niet uit de realiteit, ik besef wat er op ons af aan het komen is en ik vind het tegelijk positief als negatief spannend, langs de ene kant kijk ik ernaar uit maar langs de andere kant ben ik bang dat Teamo geen job zal vinden en verder gaat studeren, nog een jaar zo op m’n geld letten en niet uitgebreid op reis kunnen gaan pfffff daar kijk ik tegenop! Vandaar dat ik er liever niet te veel aan denk…

      1. Oké dat snap ik volledig. Maar wanneer dat je angst is dan kan je dat toch bespreekbaar maken bij Teamo? Praat er eens goed over en maak afspraken, misschien denkt hij er wel hetzelfde als jij over 😉

        1. Hij wil ook het liefst gaan werken, maar als hij geen job vindt die hem aanstaat, studeert hij verder…. Punt. Jammer voor mij dan! Hij wil zich niet gaan ‘verlagen’ door in een supermarkt te gaan werken bv voor een tijdje, tot hij wél een goeie job vindt. Nee dan nog maar een jaartje leven op de kap van z’n mammie en Mezelf…. Langs de andere kant begrijp ik hem daarin, ’t is nu dat hij moet verderstuderen, later komt’t er wsl niet meer van maar hij is bijna 25, al z’n vrienden zijn afgestudeerd in september, hoog tijd dat hij ook de stap naar ‘volwassenheid’ zet… Ik wil vooruit, maar hij ziet dat anders. Als ik erover begin voel ik dat ik de druk op hem te zeer vergroot dus ik probeer hem de vrijheid te geven om z’n eigen keuzes te maken. Alles zal uiteindelijk wel op z’n pootjes terechtkomen.

          1. pfoe lastig hoor, vind zijn beredeneren wel behoorlijk zwart wit. Er is ook een gebied tussen een supermarktbaan en niet direct je droombaan vinden. Klinkt een beetje alsof hij bang is om die stap te zetten; studeren kent hij en is veilig, werken onbekend en dus ‘eng’ Maar zoals je zegt het zal allemaal wel goed komen 😀

            1. Ja dat heb ik hem ook rechtstreeks gevraagd, maar hij zegt dat hij dolgraag wil beginnen met werken. Ik denk er eerlijk gezegd het mijne over: hij is immers al 24jaar gewend om naar school te gaan en nu afstuderen is een enorme stap voorwaarts, een heel nieuw hoofdstuk in zijn leven. Ik denk dat hij op sommige vlakken net zo’n piekeraar is als ik.

  11. Ik hou niet van onzekerheid, enz., maar ik hou evenmin van te veel routine. (Moeilijk? Ik?) Lastminuteveranderingen kunnen heel vervelend zijn, maar kunnen je ook redden van vervelende taken of zo. Heel ver vooruitkijken dat durf ik evenmin te doen, uit angst, maar ook wel omdat er zoveel kleine oorzaken met (mogelijk) grote gevolgen zijn dat het haast onmogelijk is om echt vooruit te zien, te plannen.

  12. Ik zou met niet te veel zorgen maken. Dat soort dingen klaart zichzelf wel uit. Aan de andere kant, zou het echt zo erg zijn als je vriend nog een jaar extra studeert? In deze economische situatie is een bijkomend diploma een extra troef achter de hand. En dat huurcontract, tja, het hangt er een beetje vanaf hoe flexibel de verhuurder in deze is. En een jaar, dat vliegt ook zo voorbij, hoor.

  13. Daar verschillen we dan in, want ik houd best van verrassingen en last-minute dingen 🙂 (Maar meestal mislukt het omdat anderen niet meewerken…)

  14. Snap dit stukje maar al te goed, alé vooral het deel over “erop vooruit willen met het leven”. Het plannengedeelte begin ik eindelijk een beetje achter mij te laten, vroeger moest ook alles gepland zijn, maar nu zie ik er wel de charme van in om de avond ervoor naar een vriendin te smsen of ze morgen goesting heeft om frieten te gaan eten. de dag zelf vind ik er zelf nog over :p

  15. En het erge is: ge kunt zoveel plannen als ge wilt, maar er zal altijd die ene fractie van een seconde zijn waarop alles, van het avondeten tot het zo goed als gekochte huis ineens niet doorgaat en er iets anders op de proppen komt 🙂

  16. Ow, ik ben net als u, ook direct onrustig bij de minste wijziging! Vroeger was ik “live the day”-mens”. Ik kon veel makkelijker om bij een ommezwaai, maar nu o wee, ik ben direct in paniek! Ik loop al weken ongemakkellijk dat die vliegtuigtickets gecanceld zijn en er nog geen nieuwe zijn. Ik heb geen geduld tot de prijzen terug gaan dalen, zekerheid voor alles, ook al is het 100 euro duurder, raar trekje nietwaar! Mja,maar jij hebt tenminste zelfkennis, en dat is al heel wat! Je werkt enorm aan jezelf , alleen al door je zo bloot te geven. Daar is veel moed voor nodig!
    Groetjes

Reacties zijn gesloten.