Bekentenis: ik lees de Flair

Ooit was ik een Boekenwurm, uweetwel zo iemand die boeken leest voor z’n plezier, ja ze bestáán.
Tegenwoordig heb ik geen tijd meer om me urenlang in een tentje in de tuin op te sluiten met Loen de hond en een stapel boeken, en moet ik genoegen nemen met gestolen minuutjes hier en daar waarbij ik regen en wind en lawaaiierige kinderen trotseer om toch maar een paar pagina’s te kunnen lezen.
 
Soms hebben mijn overwerkte hersens nood aan nullectuur. Makkelijke, korte zinnen waarin het moeilijkste woord ‘plastisch’ in combinatie met ‘chirurg’ is. Zonder na te denken. Verstand op nul.
Het begon dan ook allemaal onschuldig, toen ik nog regelmatig naar Antwerpen spoorde en iets nodig had als licht entertainment op de trein. De Flair bood mij net die hersenloze nullectuur die ik nodig had na een intensief zenuwslopende werkweek: de inhoud gaat niet te diep, er wordt je niet gevraagd om een mening te vormen want hoever moet je gaan zoeken voor je snapt dat zo’n feloranje broek onder dat safarihemd dan wel schoon staat op een model, maar dat je er op de werkvloer vastenzeker mee uitgelachen wordt? Je zou je hoogstens kunnen gaan afvragen wat voor soort mensen dan wél die rode regenlaarsjes-met-bolletjes onder een strakke groene jurk met een knalgele trenchcoat draagt, maar dat is te veel denkwerk en te ver gezocht; dat wordt niet van een simpele Flairlezer verwacht.
 
Want zulke artikels zijn ‘t. Als er al artikels instaan. ‘Artikel’, meaning: minstens één bladzijde samenhangend verhaal. Meestal zijn het er vier of vijf, als u goed zoekt misschien zelfs zes. Verder zijn er de 586 vaste rubrieken over dingen waar ge als vrouw van op de hoogte móet zijn, of die ge in uw bezit moet hebben en rap of ge zijt niet meer méé, of waar ge stante pede een minderwaardigheidscomplex van krijgt want een platte buik, slanke dijen en een C-cup zijn op papier met schoon foto’s dan wel schering en inslag, ten huize LJ zijn ze ver te zoeken.
 
Ik haalde best wel veel plezier, ontspanning en nuttige tips uit deze wekelijkse treinmomenten dus toen ik een aanbod kreeg waarmee ik mijn Flair goedkoper én ook nog eens gewoon thuis in de bus kon krijgen, heb ik niet lang geaarzeld.
Intussen werd het aantal treinritten aanzienlijk teruggeschroefd en werd de Flair gedegradeerd tot toiletlectuur. Want weet u, net als op de trein na een zware werkweek, kom ik ook op het toilet graag tot rust. Daar wil ik niet zitten piekeren of me afjagen omdat ik nog 586 andere dingen te doen heb want dat is niet goed voor de ‘bowel movement’ weetu. Daarvoor moet ge relaxed zijn. Dus waarom niet… op mijn gemak een bladzijde in de Flair lezen? Met hun rubrieken is dat heel makkelijk aangezien die zelden meer dan één pagina beslaan, en als het de kleine boodschap is dan volstaat één alinea.
(Ik heb het ooit met het theoretisch rijlesboekje geprobeerd, maar gelooftumijvrij, dat ging niet zo vlotjes.)
Ah, en zo kan ook het lief er zonder al te veel schroom uiterst discreet en natuurlijk volstrekt stiekem in bladeren. Steekt-ie misschien iets op, wieweet.
 
Dus op dagelijkse basis word ik volgepompt met allerlei al dan niet nuttige – daarover kan discussie bestaan – weetjes, ideeën voor uitjes, films die je moet gezien hebben, chicklit om te lezen, hebbedingetjes om aan te kruisen, en ga zo maar door. Ik zet de hoogtepunten voor u op een rijtje.
  • Een traantje, dat moet ik bekennen, of kippenvel, dat gebeurt. Er staan soms van die heerlijke slachtofferverhalen in, om duimen en vingers bij af te likken, daarvoor blijf ik zelfs ’s nachts langer op het toilet zitten. Overspel staat met stip op 1 in de vaakstvoorkomende meegemaakte drama’s, direct gevolgd door andere sekstoestanden, geweld, ouder- en kinderperikelen, ruzies, (bij voorkeur ongeneeslijke) ziektes, verkrachtingen, dood, verlies, aandoeningen van allerlei.
  • En lachen, dat ook. Met de dwaasheid van sommige mensen. De helpdesk durf ik enkel lezen als ik alleen thuis ben; ’t vriendje zou anders kunnen denken dat ik gek was geworden daar op ’t wc. Voor al uw vragen, dom en klein, slechts één adres! (Vraag me af of de redactie er soms zelf uitvindt, om de dingen wat up te spicen.)
  • De ‘My body and Me’ rubriek intrigeert mij mateloos. De gemiddelde vrouw die daarin verschijnt ziet er, zo schaamteloos in haar ondergoed, niet zo heel anders uit dan ik, waar het vetrolletjes e.d. betreft, en is bovendien niet veel groter of zelfs groter, wat mij doet twijfelen aan de waarheidsgetrouwheid van de cijfers die achter ‘Gewicht’ worden gedrukt. Ofwel is mijn weegschaal kapot, hoezee!
  • Vindt u het trouwens ook zo jammer dat de mannelijke tegenhanger van ‘My body & me’ verdwenen is? Dan kreeg je als vrouw tenminste verantwoord, eerlijk en realistisch vergelijkingsmateriaal voorgeschoteld, zonder dat je daarvoor naar beschamend vieze films moest kijken of vreemd moest gaan.
  • Thom mag ik graag lezen. Die kerel brengt een beetje mannelijk inzicht in de Flair. Maar heeft hij nu echt een exemplaar van het tijdschrift mét ketchup opgegeten?
  • De Flairbon, intussen een begrip. Leuke restaurantjes, romtantische hotelletjes, niet te vergeten coole zonnebrillen en in een mum van tijd uitverkochte schoenen. Niet te missen!
  • Hé het is oké, omdat het zo heerlijk herkenbaar is en ik me dan minder hoef te schamen voor mijn toch niet zo vreemde gewoontes.
Bovenal ben ik de Flair dankbaar om de vrouw in Mezelf te vinden, om me te leren over A-lijn-rokken en peervormige lichamen, om te tonen met welke kleren ik sta en met welke kleren ik dikker lijk, om bij te blijven met de laatste nieuwe kapsels, opmaaktrucs en modetrends, om te bestaan en om me te bewijzen dat vrouwentijdschriften lezen echt niet iets is wat enkel typisch is voor geblondeerde bimbo’s (mét snibbige chihuahua op de arm) die te lui of te dom zijn om een echt boek vast te pakken.
 
Dat laatste knaagt zelfs zo hard, dat ik dolgraag nog veel meer tijdschriften zou willen lezen. Dat staat toch schoon op uw bijzettafeltje, niet dan? Laat de leestips maar komen…

24 thoughts on “Bekentenis: ik lees de Flair

  1. Ik las in mijn tienerjaren de flair. Hoewel ik er nu nog wel eens kort in durf piepen voor he het is oke. Hetzelf kopen zou ik niet meer doen vermits ik de prijs veel te hoog vind voor wat er instaat. Ik ben al een hele tijd overgeschakelt op Libelle vermits dat veel meer bij mijn leefwereld aansluit.

    En verder op mijn bijzettafeltje vind je altijd de libelle lekker, de njam, jamie olivers magazine, bbc good food en Delicious… Kookverslaafd… I know.

    1. Ik lees ook wel eens de Libelle, als ik bij mijn oma ben! Staan idd dingen in van een euhm ‘beter’ niveau. Kooktijdschriften, ik weet niet wat goed is en wat niet (zoals bij alle tijdschriften) dus dat heb ik nog niet geprobeerd…

      1. Wel libelle lekker is ideaal voor mensen die weinig kookervaring hebben en gewone zaken willen klaarmaken. Lekkere puree, een stevig stoofpotje.
        Njam vind ik persoonlijk voor mensen die al eens specialere zaken willen klaarmaken. Is ook van een hoger niveau, wat meer foodie en hobbykok gehalte.
        Delicious koop ik steeds minder en minder omdat het heel vaak nederlands getint is met zaken die toch niet helemaal wij zijn.
        Jamie oliver is heel engels, maar daar zijn wij dol op. 😀 Idem voor BBC good food.

        Als je wil neem ik er de volgende keer een aantal mee dan kan je er eens door bladeren.

        1. O merci voor de tips! En ja graag meebrengen dan kan ik er eens doorbladeren. En volgende keer dat ik langs een tijdschriftenwinkel kom, zal ik al eens gaan kijken naar die Njam en zo 🙂

  2. Jij mag de Flair lezen hoor, ik vind het niet echt een topblad haha, maar heel soms piep ik er ook wel in, zeer zeker leghoofdige prietpraat, maar das soms wel goed , ik wens jou ook heel fijne dagen en een goede start van 2012, liefs

  3. Vroeger kocht ik de flair ook elke week. Nu is dat teruggeschroefd tot de exemplaren met interressante boekjes voor idd, hotelovernachtingen, etentjes. Hoewel die etentjes ook al vaak zijn tegengevallen. En de hotels uiteindelijk ook niet meer zo goedkoop zijn,. Maar ach af en toe laat ik me nog eens verleiden!
    groetjes

  4. De flair koop ik niet meer…om dezelfde reden als Alice 😉
    De libelle lees ik bij de kapper (de flair ook), daar hoef ik ook al geen geld aan uit te geven (en soms scheur ik daar (onopvallend…denk ik) een artikel of recept uit dat ik dan thuis op mijn gemak eens lees). Hier ligt enkel de ‘dag allemaal’ op de salontafel: pure BV-roddel waar je ook geen hersens moet voor gebruiken om je door de artikels te slaan, nullectuur dus…maar o zo ontspannend.

    1. Artikels scheuren uit tijdschriften bij de kapper, foei! 😀 Bij de kapper lees ik liever de Dag Allemaal, de omgekeerde wereld dus!

  5. Je bent niet de enige die de Flair leest. Ik koop hem ook elke week (hoewel ik wel tot het lezen van een goed boek kom). Ha, en al gezien dat er een uitspraak van Ladybird op de “Hé, het is oké”-pagina staat in de laatste Flair?

  6. Ik zie niet zozeer in waarom het lezen van de flair een bekentenis zou moeten zijn. Zeg eerlijk die blaadjes leest iedereen wel eens of wekelijks. Ik kan daar ook echt van genieten evenals jij naast mijn boeken. En eerlijk is eerlijk ik vind de flair nog best wel veel inhoud hebben, maar jij ook geloof ik 😉

    1. Awel ik ben aan het twijfelen of ik hem zou verlengen, in februari loopt het abonnement namelijk af. Aangezien ik verder geen actualiteit volg, blijf ik zo nog een heel klein beetje mee met de laatste films enzo. Dus er zijn een hoop pro’s en contra’s momenteel!

  7. Ik las de flair ook elke week, maar ik ben er even mee gestopt, werd het een beetje beu. Ik mis ook die mannelijke tegenhanger trouwens!

    En den Thom heeft dat trouwens niet gedaan, ik heb gezocht op youtube, zoals hij zei, en vond niks. Volgens mij bestaat Thom niet (wat voor een onrealistisch leven heeft die ook). Dus een pseudoniem of zo. Maar wie zit daar dan achter, vraag ik mij af… :p

    Ik kan je geen tips geven, behalve de humo. Ik heb er zo mijn periodes in wel, maar beu ben ik die nog nooit geweest.

    1. Thom is idd een pseudoniem en hij is schrijver, en ik weet ook niet wat ik allemaal van z’n verhaaltjes moet geloven :p Hij heeft een eigen website http://www.thomarisman.nl dus bestaan doet hij alvast wel 😉
      De Humo las ik vroeger wel eens bij mijn Tante, maar die is zo dikkkk!

  8. Ook ik ben flairfan,……….niks leukers dan op dinsdag wanneer Mr.Big de flair voor me haalt en ik hem kan inbladeren bij het ontbijt,…..het is leeg,……maar het geeft mij een feel-good feeling,…..en al die beauty-tips,……zalig, de beste ooit, de topcoat van Koh,……..dan blijven je nagels dagen ongeschonden ook al doe je de afwas zonder handschoenen :-),…….

  9. En ik lees de flair niet en van de mannelijke tegenhangers ervan moet ik evenmin weten. Maar – hoewel ik het moeilijk kan begrijpen dat zo veel mensen zulke tijdschriften lezen, zelfs intelligente mensen – ik vind dat iedereen moet lezen wat hij/zij wil lezen.

      1. Men’s health en dat soort magazines :D. Met artikels als 10 tips om een vrouw in bed te krijgen, en als ik die dan lees dan lig ik dubbel van het lachen, geen enkele vent zou mij met 1 van die 10 tips in bed krijgen, laat staan als ze die alle 10 toepassen, dan ga ik gillend lopen denk ik :p

  10. Ik lees de flair meer als entertainment, omdat het idd zo hersenloos is. Plus hoe ze soms zo clichématig zijn, en volgens mij zijn het veel naïeve lezeressen die hun verhalen insturen. Bij veel dingen frons ik toch eens mijn wenkbrauwen. Op dat vlak kan ik me er niet echt in terugvinden. Andere dingen zijn dan wel weer leuk en soms herkenbaar 🙂

  11. Het ligt er natuurlijk aan wat je onder tegenhangers verstaat. Maar je bent er toch van op de hoogte dat er mannenbladen bestaan? Die bedoel ik want Flair is toch een vrouwenblad. Of heb ik iets gemist?

Reacties zijn gesloten.