Herpakt

Het lief werkt tegenwoordig heel hard.

Dat had ik niet van hem gedacht na de (excuse-me-je voor de woordkeuze) louzy prestaties uit zijn eerste studentenjaren. Als hij iets graag doet, dan gaat hij er volledig voor. Maar enkel onder tijdsdruk. Wij zijn lastminutemensen, hij en ik – ja toch iets waarin we overeenkomen buiten eten – alleen knaagt het bij mij dusdanig dat ik niet kan genieten van het nietsdoen voorafgaand aan de stress, terwijl hij dat schuldgevoel zorgeloos naast zich neer kan leggen. De voorbije jaren was er voor hem enkel stress de dag(en) voor een examen, voor de rest ging het van pintelieren en zetelhangen zonder enige scrupules.
Dit jaar, zijn laatste, het masterjaar, zijn er te veel groeps- en andere taakjes die tegen een moordende deadline af moeten dus is er bijna dagelijks een meeting met ’t één of ’t ander groepje en moet er worden getypt, gelezen en opgezocht alsof het leven ervan afhangt, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, zeven dagen op zeven. Intussen wil hij ook al gaan solliciteren, want daar kunt ge nooit te vroeg mee beginnen, ze smijten immers nu al met jobbeurzen.
Als het even kon, zou hij ’s nachts tijd maken om zijn spelletjes te kunnen spelen maar ik zou ons avondritueel voor geen geld willen missen en als het moet chanteer ik hem zodanig dat hij niet anders kan dan mee komen slapen. Een overwerkt lief tot daaraan toe, maar een slaaptekort daar zal hij niet gauw onder lijden als het van mij afhangt.

Uw LJ zit evenmin stil.
Ten eerste heb ik mij herpakt op De Heuvel. De stapel werk op mijn bureau groeide zienderogen, en dat valt letterlijk te nemen want ik zag nog amper het withouten tafelblad. Vijf dagen aan één stuk het beste van mezelf gegeven, en met een tevreden gevoel naar huis kunnen gaan. Alle to do’s één voor één afgewerkt, dankzij een nieuw, zelfontwikkeld, eenvoudig systeem van lijstjes dat nog schijnt te werken ook. Héél bevredigend, zo dingens doorstrepen. En fluo, altijd al fan geweest van fluo. Zo overzichtelijk, weten wat er vandaag af moet, wat morgen ook kan en wat er met plezier op de lange baan kan worden geschoven want wij zijn langebaanschuivers hé, wij, lastminutes.

Ten tweede is er de ongezonde levensstijl van dagelijks snoepen en als er niets in huis is, nog gauw naar het buurtwinkeltje rennen voor cake. En chips, op één avond allebei ja. Not. Done. Ge moest u schamen, LJ. Zodus heb ik een nieuwe regel ingevoerd (gepikt van elders in de blogwereld): er komen geen koekjes meer in huis. We eten enkel wat we zelf maken. (De koekjes op De Heuvel zijn een pak minder aantrekkelijk geworden sinds ik haar op een suikerwafel-die-nog-niet-vervallen-was ontdekte.) Dat hebben we welgeteld één week uitgehouden want wij zijn zwak, wij, maar binnenkort zal de voorspelde winterregen wel vermijden dat we ’s avonds nog willen buiten komen en tijdens de wekelijkse boodschappen houd ik mijn been stijf en mijn eigenwaarde hoog zodat de regel vooralsnog standhoudt.
Zodoende bak ik koekjes en doe ik pogingen tot het maken van chocomousse. (De mousse zag er niet zo schoon uit als die van Jeroen Meus maar was wél lekker. Ja Alice, ik heb een probleem met eiwit, en nee ik weet echt niet wat ik verkeerd doe.) Aan cupcakes waag ik me één dezer zeker ook nog eens, ik heb zo’n siliconenvorm gekregen maar of dat het rijsprobleem gaat oplossen? Koken is sowieso een grote hobby geworden het laatste half jaar maar van zodra er zelfrijzende bloem of eiwitten aan te pas komen, gaat het een pak minder vlot – ik kan enkel hopen: oefening baart kunst.

Ten derde is er het huishouden. Ik nam het tot voor kort maar voor lief aan dat het lief zijn steentje bijdroeg en wekelijks stofzuigde en dagelijks afwaste. In zijn uppie, ja. Normaal toch, als hij de hele tijd thuiszit terwijl ik ga werken? Helaas – zie eerste alinea van dit postje – doet hij niet meer aan nietsdoen en werkt hij zelfst nog harder dan ik, waardoor er nu meer van het huishouden op mijn nek terechtkomt maar eerlijk is eerlijk. De avonden zijn irritant kort geworden, zo, maar ik doe dan toch niks anders dan haken dus niet getreurd.
Nu we vaker ‘thuis’ zijn en met andere woorden echt ‘samenwonen’ en niet meer te veel naar His Hometown moeten, probeer ik regelmatiger schoon te maken want met al dat koken durft de keuken er nogal eens niet appetijtelijk bij te liggen. Chocolade overal om over eiwitspatten nog maar te zwijgen. Of pompoenpitten, die heb ik na mijn gevecht met de dunschiller – dat overigens welgeteld 1 minuut geduurd heeft, toen sneed hij zonder pardon een halve nagel af en heb ik het aparaat wijselijk doorgeschoven naar het lief die net thuiskwam en niet wist wat hij zag, bloed overal – ook tot in de kleinste hoekjes van de keuken teruggevonden (in tegenstelling tot het stuk nagel… ik wil niet weten waar dat terecht is gekomen). Rode kool is anders ook smerig, zoals dat overal blauwpaarse verfsporen achterlaat.
Wij zijn chaoten, wij, ’t is nu eenmaal zo.

Het enige nadeel aan al die kokenetenactiviteit… is dat we veel meer geld uitgeven op dat gebied. Het wordt tijd dat het lief afgestudeerd is. En mag gaan werken aan een belachelijk hoog startersloon bij de één of andere bank. Zodat we een kuisvrouw kunnen inhuren, dat ook. Graag!

16 thoughts on “Herpakt

  1. Yes! Nog iemand die gezwicht is voor de zelfmaak-regel! Hoezee! Hoera! Ik kan het enkel aanmoedigen.

    Wat betreft die eiwitten, hier is een truc. Breek de eieren en doe de inhoud in je hand. Hou je hand boven een kom en spreid je vingers langzaam zodat het eiwit in de kom sijpelt en het eigeel in je handpalm blijft liggen. Een beetje eigeel tussen je eiwit kan er al voor zorgen dat het niet goed wil opstijven.

    Daarna kan je best even het eiwit laten rusten. Eiwit dat net uit de ijskast komt, is moeilijker op te kloppen dan eiwit op kamertemperatuur.

  2. 1. Problemen met eiwitten zijn er om op te lossen. Ik bewaar mijn eieren nooit in de koelkast. Werd mij geleerd door de boerin waar ik mijn eieren koop. Koude eieren zijn voor niks goed :D. Altijd een snuifje suiker of zout bij u eieren doen. Dan kloppen ze veel sneller op. Als het nog niet lukt alles effe spoelen met azijn. (een klein beetje azijn he. Geen hele fles.) En als je u handen niet wil vuilmaken zoals Kathleen koop voor 0,60 cent een eischeidertje bij blokker!

    2. Een van de belangrijkste dingen die je leert als je van koken houdt. De meeste koks zijn heel erg slecht in gebak en dergelijken. Andersom is dat niet zo om de een of andere reden… Maar toch, ik heb er mee leren leven. 😀

    3. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de siliconen bakvormen u beter bevallen dan mij. Kort samengevat , ik haat ze! En ik zweer bij good old fashioned ijzeren bakvormen en liefst nog van Wilton als het even kan.

    En echt een kuisvrouw dat is een luxe. Ik heb er een! Als ik al niet getrouwd was ik zou haar ten huwelijk vragen uit pure dankbaarheid!

  3. Ik droom van een huishoudster :-),……..want ik haat ook al die klusjes :-), thuiskomen je hebt maar aan te schuiven, je kleren die je gestreken weer in je kast vindt,……nooit meer boodschappen doen,…..waar moet ik tekenen 🙂

  4. Het komt blijkbaar allemaal in orde, goed zo. Ik wou dat ik op mijn werk de stapel eens duidelijk kon verkleinen, maar in het beste geval zal dat pas tegen het einde van het jaar gelukt zijn.

  5. Ik zag ergens in een kookprogramma dat je geen hele verse eieren mag gebruiken, maar eieren die al een weekje gelegen hebben .Koekjes en zo kan ik makkellijk laten maar k heb het moeilijk s avonds met nootjes en zoute dingen en mijn glaasje wijn of mijn streekbierke!
    Prettig weekend, Ljke

  6. Goh het zit echt in de lucht het veranderen van eetgewoonten 😉 Ik weet niet of jouw methode voor mij zou werken. Als ik zelf zou bakken is er continu lekkers in huis hahaha

    Over die chocolade mouse, waarom eiwit? Ik maak het met slagroom, chocola en als ik het me goed herinner eigeel… Is onderhand ook al weer 7 jaar terug hoor 😉 Dus pin me er niet op vast…

    1. Nee ik ben naast vraatzuchtig ook nog eens lui dus zelf iets bakken gebeurt weinig! Ah een recept zonder eiwit, als je dat nog hebt liggen, geef maar door!!

  7. Lijstjes doorstrepen, mijn favoriete bezigheid op het werk! Lang leve outlook, waar ik gewoon nog alle taken die ik gedaan heb sinds het begin van mijn werk kan zien, doorgestreept! Tof dat het lief aan zijn laatste jaar bezig is, dan kan jullie leventje volgend jaar echt beginnen 😀 enfin, maar zo te horen is het eigenlijk al goed bezig!

    1. In ons e-mailprogramma is er ook een todoapplicatie maar die vinkt af, en doorstrepen is véél leuker! Ja ’t is idd al heel goed bezig, maar extra centjes zou het (mijn en zijn) leven een pak gemakkelijker maken.

  8. Ik droom ook van een huishoudster, zo een hoog blonde met een mooie fruitkorf die bij mij op een zaterdag voormiddag in een kort rokje het huis en alles wat daarbij hoort, in haar handen zal nemen om dan … en hier ga ik stoppen. Ik heb al eentje die éénmaal in de veertien dagen komt. Ze is helaas tegen de 60 maar ze doet haar werk goed.
    Eljee, nog een klein vraagje, ik let namelijk altijd op de details en wat bedoel je juist met: ons avondritueel voor geen geld willen missen?

    1. Voor ge u daar te veel gaat bij voorstellen: voor wij gaan slapen liggen wij meestal nog een hele tijd te babbelen en te lachen in bed 😉

Reacties zijn gesloten.