Music was my first love

Dat dat niet helemaal waar is, heb ik u al eerder geëxpliqueerd, maar muziek speelde tot voor kort een grote rol in mijn gevoelsleven. Tegenwoordig probeer ik te emotionele muziek (en eigenlijk muziek in het algemeen want ge weet nooit in welk gemeen hoekje de touchy teksten, sensuele stemmen of hoge noten liggen te wachten om u te bespringen) te vermijden, simpelweg omdat muziek het enige is wat bij mij dammen kan los slagen zodat ik schijnbaar om niks in tranen kan uitbarsten, heel gek allemaal.

Night of the Proms is een jaarlijks wederkerend evenement waarvan ik telkens de guestlist met een half oog in de gaten houd in de hoop er ooit eens voldoende grote namen verzameld te zullen zien op het moment dat er genoeg gezelschap én financiële middelen voor handen zijn, een match die tot nu toe nooit is voorgevallen.
Maa en Vriend zouden gaan met een bevriend koppel maar Maa viel ziek en schoof ons de tickets toe en tegen zo’n onverwacht cadeau zeg je geen ‘nee’ he?

Dus wij tramsgewijs richting Sportpaleis voor een show vol klank en beeld. Ik vond dat beeld bij momenten nogal kitscherig overkomen en  omdat wij ver van het podium zaten, er recht tegenover op het balkon namelijk, waren de optredende mannetjes nogal klein en hingen we voor een goede visuele voorstelling grotendeels af van het scherm dat echter bijna voortdurend werd gesierd met kleureffecten en filmpjes en enkel in het centrum het hoofd van de zanger toonde. De rest van de muzikanten, het koor en het orkest, zouden we bijgevolg niet herkennen moesten we erover struikelen.

Maar ’t was nogal een show, en wat een klank! Ik ben geen liefhebber van klassieke muziek of operatoestanden, maar door de bijna speelse manier waarop Mozart en consoorten naar voren werden gebracht, zou ik meteen naar de winkel zijn gesneld voor cd’s – als ik wist waar te beginnen. Het Italiaanse sopranenkwartet de DIV4’s waren zo magnifiek ontroerend dat ik er kippenvel van kreeg tot op mijn rug, erg creepy was dat (de Carl had ons nochtans gewaarschuwd!), hún cd ga ik me alvast aanschaffen.
Fine Fleur daar ga ik niet aan beginnen want mijn schamele woordenschat reikt niet ver genoeg voor een waarheidsgetrouwe beschrijving; luister zelf door hier te klikken. (De tranen in mijn ogen, dat kan ook gelegen hebben aan ’t liedje zelf; Adèle werkt op eender welk moment altijd op mijn gemoed. Vreselijk!)

Onze special guest was Koentje van Zornik. Ik was eigenlijk vergeten wat voor gigantische fan ik in mijn Marktrockjaren ben geweest van hen, tot hij Scared of yourself begon te zingen, een lied dat mij indertijd op het lijf leek geschreven. Jammergenoeg bleef het daarbij!

Er was nog genoeg Angie Stone (met haar sensuele zwarte stem zorgde ze voor serieus wat afwisseling); John Miles (die kerel kan écht zo mooi hoog zingen met zijn ‘kopstem’ zoals we Music was my first love ooit in de zangles tot op de kleinste noot analyseerden); Mick ‘Simply Red’ Hucknall die met zijn bos rode krullen (sowieso een pruik! toch?) tot mijn verbazing het publiek moeiteloos inpakte; en niettevergeten Seal met zijn spierballen en knalgele jasje, die kerel zou ik toch liever niet in het donker tegen het struise lijf lopen.

Het was al bij al de moeite. 10 en 12 november zijn er nog tickets beschikbaar, haast u!

O ja, en een doordenkertje: het is wit en staat in de hoek – wat is het?

16 thoughts on “Music was my first love

  1. Leuk dat je genoten hebt! Ik kan elke soort muziek wel pruimen! Zolang het goed in zijn soort is! Ik hou ook van klassieke muziek, en eveneens van stevige rock. Maar het liefste hou ik van softrock. Stevig en met een warm hart.
    Ik vind ook foute muziek leuk om vrolijk mee te brullen. En ik vind dat er mega goeie belgische groepen zijn!
    groetjes
    Christa

    1. Ik moet zeggen, ik ben ook niet picky als het over muziek gaat zolang het niet té veel lawaai maakt en er een goeie stem meedoet. Vandaar dat klassieke muziek zo mijn ding niet is maar kom, we moeten voor alles openstaan he.

  2. Goh een keuze om muziek te mijden omdat het die reacties kan geven….. Om dezelfde reden zoek ik juist muziek altijd op, muziek kan mij ieder gevoel geven. Van heel erg vrolijk tot echt in tranen en dat is exact waarom ik zo ontzettend veel van muziek hou. Ik heb mijn emoties geaccepteerd en zelfs omarmt want wees eerlijk LJ het is wel heel byzonder als je je zo kan laten raken door zoiets als muziek. 🙂

    1. Mmmmm ik vind het nogal irritant zeker op feestjes bvb als net dat éne nummer voorbijkomt, dan kan ik zo jaren terug in de tijd gekatapulteerd worden en net hetzelfde voelen als op een moment lang geleden en geloof me dat is slopend!

      1. Ja dat geloof ik wel, scheelt dat de muziek die mij raakt nooit en te nimmer op feestjes gedraaid wordt. Daar is het veel te alternatief voor…. Maar dat is voor jou een ander verhaal begrijp ik?

        1. Ik ben niet meer zo alternatief, vroeger ging ik meer m’n eigen weg maar als ik nu muziek oppik dan komt dat van de radio (wegens tijdsgebrek) en is het dus automatisch commerciëler getint en de huidige dance muziek is helemaal mijn ding. Gevaarlijk om buiten te komen dus 😉

  3. 6 jaar geleden was ik voor het laatst op de proms maar iedere keer vond ik het fantastisch. Klassiek klinkt daar precies niet zo klassiek. Een mooi concept alleszins.

Reacties zijn gesloten.