Naar de winkelstraat

Het was vrijdagavond en we zaten in de zetel te bedenken dat we feitelijk waren overeengekomen om het weekend gezellig met z’n tweetjes door te brengen en niks te doen behalve dan misschien wat poetsen hier en daar. Zoals dat gaat was alles alweer volgeboekt en zag het er zelfs naar uit dat ik het lief van een ganse zaterdag niet zou zien wegens een afspraakje en shoppingplannen.
Oplossing: het lief mee op shopsleeptouw nemen, dan hoefde hij niet een ganse dag alleen thuis te zitten!

Niet dat hij daar een probleem mee heeft, met een ganse dag alleen thuis zitten. Integendeel. Schietspelletjes zijn oneindig leuk en het is nog leuker als je dit breindood uren aan één stuk kan spelen zonder een zagende vriendin om je heen… I know.
Maar hij had dringend kleren en schoenen nodig, aangezien hij zijn jeansbroeken altijd te lang koopt en ze er na een maand uitgerafeld en afgedragen en armetierig bij hangen, heus, ’t is geen zicht! Zijn schoenen draagt hij tot ze van zijn voeten vallen en ’t was nu bijna zover; anders dan de gemiddelde vrouw heeft hij geen 20 paar schoenen in de kast staan om mee af te wisselen immers.

(U wilt trouwens niet weten hoeveel paar schoenen ík in totaal heb, maar ik kan u verklappen dat ik géén gemiddelde vrouw ben.)

Hij kreeg een budget losgepeuterd van de mama, hoewel zij liever zelf met haar zoontje gaat shoppen waardoor wij niet vaak met z’n tweetjes in een winkelstraat worden gespot, maar mijn smaak mag er ook zijn hoor, en die is onder invloed van het lief zelve duurder geworden met de jaren hoewel ik nog altijd met graagte de drukte in de H&M trotseer want enkel daar vind ik broeken die van taille over billen tot aan de enkels als gegoten zitten. Goed er scheurt er al eens eentje op een rare en vooral ambetante plaats, maar dat overkomt u evengoed met een merkbroek als ge die in een overmoedige ik-ga-op-dieet-maat koopt.
Schoenen, daar ben ik heel erg picky in geworden. Vroeger kocht ik met gemak een paar of vier in één keer van 15 euro uit plastic, denkend van jeuj wat een koopje! maar tijdens de hete zomermaanden had ik daar enorm veel spijt van. De plastieken geur vulde mijn schoenenkast, de zolen lieten los, de hak gaf iets te veel mee en de vorm veel te weinig zodat alles lekker sneed en knelde… Nee, geef mij dan maar één schone leren laars die je leven lang meegaat ipv vier paar plastic brol die je na één keer dragen meteen de Dijle in zou willen gooien – ik loop nog liever op blote voeten.

We hebben het niet lang getrokken in de winkelstraat maar hij hield het langer vol dan verwacht. Verder dan de Celio kwamen we naar goede gewoonte niet, ’t is niet voor niets onze favoriete winkel voor mannen. Niet alleen omwille van de geweldig leuke kleren – jammer dat ze geen vrouwenlijn hebben! – maar ook voor de service.
Geen getwijfel tussen de stapels jeansbroeken die allemaal op elkaar lijken, geen gepruts om de ingepakte hemden open te krijgen, geen zoeken naar de juiste maten – de verkoopsters daar doen het allemaal voor jou. In no time hadden we het lief twee nieuwe outfits aangemeten, inclusief warme winterjas!

Daarna nog schoenen, en een schoenwinkel kan ik niet verlaten zonder er zelf ook iets te passen dus ja, ik heb me laten verleiden tot twee – twéé! ik weet het! – aankopen maar ’t waren wel dingen die ik nodig had: bruine enkellaarsjes en bruine kuitlaarzen want een mens moet bijblijven met de mode, danku Flair daarvoor.
Het lief kocht zowaar eens geen All Star-achtigen – hoewel ik ermee begonnen ben met hem die aan te smeren en de afgelopen drie jaar heeft hij bijgevolg niks anders gedragen; hij is verdorie picky-er dan ik – en het stáát hem nog ook.

Ziezo, we zijn dus allebei gesteld voor een paar weken (Mezelf) of maanden (het lief).

17 thoughts on “Naar de winkelstraat

  1. Mijn vriend vindt dat er hier al veel schoenen staan van mij maar dat zal wel niets zijn in vergelijking met de hoeveelheid schoenen die jij hebt… Heb je ze ooit al eens allemaal geteld? :p En welke kast moet je dan niet hebben om die allemaal in op te bergen? hihi

  2. Hey Lj! Leuk dat je nu zelf mag winkelen met je lief iplv dat hij nog met zijn mama gaat! Geef nu toe , Op dat vlak is hij de mama al ontgroeid hé!
    De winkels waar je nog geholpen wordt zijn zelden, of dan zijn het zo van die geforceerde verkoopsters die je iets proberen aan te smeren maar er eigenlijk geen fluit van kennen. Ik laat me ook graag helpen, want eigenlijk ken ik geen fluit van mode. En meestal ,als ik ellenlange winkelstraten doe heb ik er al genoeg van overal het zelfde te zien, tegen dan is mijn goesting al over. ER is echt heel weinig waarvan ik zeg, ” voila, si dat is het! ”
    Allee goe weekend hé meid!
    groetjes

    1. Ik ga altijd naar dezelfde winkels eigenlijk, ben nogal vastgeroest! Hij ook heeft zo z’n voorkeuren. Bij Celio zijn ze gewoon eerlijk vriendelijk, daar smeren ze u niks aan gelijk bv in de Footlocker!! Vreselijk irritant vind ik dat!!

  3. Kleren en zeker schoenen kopen is het ergerlijkste wat er is. Volgens mij is het een bedenksel van Satan. Ik stel dat dan ook altijd zo lang mogelijk uit en maak me er zo vlug mogelijk van af als het zover komt. Ik moet er niet bij vertellen dat ik maar 3 paar schoenen heb (sandalen meegeteld) en dat sommige van mijn truien al meer dan 10 jaar meegaan.

  4. Ik heb het geluk kortbij Maasmechelen Village te wonen. kGa daar op een zaterdagvoormiddag naartoe (rond 10:00u), kies broeken, hemden, t-shirt uit en binnen het uur ben ik terug buiten. (ben dan wel iets meer kwijt dan in een andere winkel, maar ik weet daar alles liggen en dat vind ik ook wat waard)

  5. Shoppen met mannen, dat is altijd een avontuur. Nog een geluk dat ik geen echt shop-meisje ben, en dus meestal volstaatn 1 of maximum 2 uur voor mij ook. Maar toch… N. loopt na een half uur vooral zijn gsm te bekijken, eerder dan de kleren en schoenen 🙂

  6. Ik moest erg lachen om deze blog, mijn god ik verbaas me er hoe langer hoe meer over hoe erg onze mannen op elkaar lijken in doen en laten…. En hoe erg wij er hetzelfde op reageren 😉

  7. De Celio is inderdaad tof. De laatste keer daar zij de verkoopster tegen Schaap: “Gij hebt precies wel brede schouders”. En fier dat hij was! Ik zei dat al jaren nochtans… :p

    1. Ze denken dat hun vriendin ’t zegt omdat ze hem graag ziet, pas als een objectief iemand anders zegt, geloven ze het ook echt… ik ben ook zo hehe 🙂

Reacties zijn gesloten.