Bday n°30 #2

Omdat wij al eens graag (duur) op restaurant gaan en ik dat liefst koppel aan een speciale gebeurtenis om onze omgeving niet te laten merken hoe extravagant wij kunnen zijn als het over lekker eten gaat, wilde ik voor mijn verjaardag per se uit eten. Ik koos voor Trente, omdat onze eerste kennismaking een half jaar geleden (voor ons achtjarig jubileum) zo goed was meegevallen. Het ligt tussen de andere restaurants van de Muntstraat gepropt en het is altijd even zoeken voor we het gevonden hebben. Voor een vrijdagavond was het er extreem kalm: ik denk dat er in totaal vier tafeltjes bezet waren. Nochtans hadden de afwezigen ongelijk!
Trente werkt elke maand met een nieuwe menukaart, gebaseerd op groenten van het seizoen en dat heeft bij mij meteen een streepje voor. Rode bietjes, courgette, kokos, curry, venkel: het passeerde allemaal in vijf gangen op ons bord, en het was allemaal even lekker. Enkel de ribeye van het hoofdgerecht vond ik een beetje tegenslagen; dankzij deeleenkoe.be zijn wij beter vlees gewoon, ’t is erg om te zeggen.
Ook leuk: je kan bijpassende wijnen bestellen per half glas. Anders had je me na vier gangen en evenveel glazen wijn naar buiten kunnen drágen. En de wijnen pasten overal perfect bij; ik ben daar altijd jaloers op want hoeveel wijnkennis moet je dan wel niet bezitten?
De rekening was niet zo mals als de kalfszwezerik van voorgerecht drie: zo’n hoge rekening hebben we namelijk nog nooit gehad op restaurant. Maar kom, wat ons betreft was het dat zeker waard!

Culinaire hoogtepunten en #hetlief die Minionsstuff voor mij schiet op de kermis. #birthdayweekend part 1 💝 #countyourblessings

Op weg naar de bushalte wandelden we eens over de kermis, want die hoort ook bij september in Leuven, zodat het lief kon schieten en ik een louzy Minion-prijs kon kiezen. Iedereen blij!

Zaterdag kon ik mezelf dus met een lichte kater uit bed sleuren – want zelfs 2 glazen wijn en 1 glas champagne zijn al genoeg om me op mijn leeftijd te vellen – om een ganse dag in de keuken te gaan staan. Want er zouden zes mensen komen eten (Penelope en Odys, Athena en One, Afrodite, en Sigyn) en dit was het menu:

  • hapjes: chipjes, rauwe groentjes, gehaktballetjes, met guacamole als dipsaus
  • voorgerechtje 1: sneetje parmaham met een meloenbolletje
  • voorgerechtje 2: ‘sunny side dish’ ofte gele paprika, avocado, mango en pijnboompitjes
  • voorgerechtje 3: zalmtartaar op een bedje van appel en walnoten
  • voorgerechtje 4: courgettesoep met curry en dille (met één van de laatste courgettes uit den hof)
  • hoofdgerecht: chili con carne (enfin: stevige tomatengroentegehaktsaus) met tortilla’s
  • dessert 1: chocoladeavocadotaart van Pascale Naessens
  • dessert 2 (voor het geval dessert 1 mislukte): appelamandelcake
  • dessert 3 (voor het geval dessert 1 & 2 mislukten): amandelchocolatechipcookies
    (Trouwens allemaal paleoproof, als je van de chips en de wraps en de cava kon afblijven.)

Chili con carne 🍫 with secret ingredient 😁 #currentlycooking #chiliconcarne #healthylife #paleo #paleodiner #gezondeten #gezondleven #foodstagram #foodporn #instafood #lactosevrij #lactosefree #puureten #paleo #puurderleven #indekeuken

Toen kon je iedereen wel naar huis rollen, geloof ik, en dan was er nog genoeg overschot voor ons om een dag op te overleven.
Afrodite bracht Maximiliaan even mee binnen, dat manneke is intussen ook een jaar oud, flink gegroeid, en meteen beste maatjes met mijn Minion Stuart (ik was vooral blij dat hij hem losliet voor ze naar huis vertrokken).
Athena en One bleven tot middernacht, omdat het dan 18 september was en ze me als eersten een gelukkige verjaardag konden wensen. Vond ik heel lief van hen, want anders was ik waarschijnlijk gewoon mijn bed ingekropen :-) en ik moet zeggen, het was een heel raar gevoel, zo van 29 (twéé) naar 30 (drie!) te gaan…

#birthdayweekend part 3 🌹 verrassingsbezoekje van de ouders en de zus met 30 rode rozen om de nieuwe voordeur te vieren... 💝

Zondag stond ik klaar, in mijn vuile-want-van-het-hele-seizoen-nog-niet-gewassen-tuinbroek, haar niet gewassen want we gingen toch nergens naartoe, bergschoenen vol modder al aan de voeten, om naar den hof te vertrekken voor een paar uurtjes 1-op-1-tijd met het onkruid aldaar, toen mijn ouders en Zus ineens voor de deur stonden. Met een grote bos rode rozen (30 stuks! en geurloos!) en een fles gekoelde champagne. Kon ik toch nog wat stukjes chocoladetaart uitdelen, en we bekeken onze selectie Noorwegen-foto’s. En een paar babyfoto’s van dertig jaar geleden.

Een allegaartje 🎁 de laatste courgettes & minikomkommers, de eerste (gele) bietjes, de laatste boontjes en dan iets dat ik per ongeluk aftrok en een kruising tussen pompoen & courgette lijkt #oogstvandedag

Wat ik verder nog deed op mijn verjaardag? Het onkruid werd deels gewied. We maakten een romantisch wandelingetje op de berg in onze achtertuin, onder ons tweetjes. We aten restjes van het feestmaal van de dag voordien. Ik kon geen enkele van de verjaardagssms’jes die ik kreeg, beantwoorden want mijn belwaarde was op. Lalala. Feitelijk was het, op het rode-rozenbezoek na, een heel doodgewone zondag…

En u? Wat voor leuks deed u dit weekend?

Bday n°30 #1

De storm is een beetje geluwd, ik ben blij dat ik al mijn twijfels van me af heb kunnen schrijven en ik ga mezelf een pak minder druk opleggen naar de toekomst toe: geen deadlines meer, maar bloggen wanneer ik daar zin in heb, en waarover ik wil. Voilà.
En nu wil ik jullie graag wat vertellen over mijn drie verjaardagsfeestjes, want september is mijn verjaardagsmaand, en dit jaar een beetje specialer want ik kreeg een nieuwe voordeur en daar had/heb ik het wel moeilijk mee en was misschien indirect de aanzet tot mijn uitbarsting. Waarvoor mijn excuses…

DeBomma (aan wie ik nooit durf vragen hoe oud ze is; ergens in de 70 momenteel vermoed ik), Klein (die intussen al niet meer zo klein is met zijn zestien jaren en het lief heeft ingehaald – in de lengte, nog niet in de breedte) en ik (uw eigenste LJ-met-quarterlifecrisis) verjaren in dezelfde maand, met twee weken tussen, dus is het niet meer dan logisch dat we dat gezellig samen vieren. Ieder jaar is het een beetje puzzelen om een datum te vinden in de buurt van die verjaardagen, en dit keer vonden we een zaterdagavond netjes tussen die van mij en Klein, en die van deBomma in.

Sinds enkele jaren is het de gewoonte dat we het feestje in His Hometown doen, en dat ieder koppel voor een gerecht zorgt. In de praktijk zijn Vriend, deBomma en ik de koks van dienst.
We zouden gaan gourmetten dus had deBomma voor vlees gezorgd, waaronder superlekker gemarineerde kipfilets. Vriend had groentjes gesneden en wat slaatjes voorzien, en een paar hapjes bij de aperitief: tomaatjes, olijven en Spaanse ansjoviskes waarvan ik de vettige olie op mijn kleedje morste, want zo lomp ben ik dan wel weer. Er was, in plaats van cava, versgeperst druivensap van hun eigen oogst om te toosten, dat is eens wat anders. Gelukkig was er wel rode wijn bij het eten want een beetje alcohol maakt mijn tong toch iets losser en mezelf iets verdraagzamer.

We konden dankzij het warme nazomerweer heerlijk genieten op het terras van de mooie tuin, ja daar ben ik stikjaloers op, al zou ik hem natuurlijk vol groentjes en bloemen zetten🙂
Het lief hield zich grotendeels afzijdig en voetbalde wat met Klein en Kleiner, maar ik had het best gezellig met mijn schoonfamilie. Moest deBomma en Maa een beetje bijstaan bij hun smartphonevragen, en het blijft me verbazen hoe bij de pinken deBomma is; mijn grootouders hebben zelfs nog nooit een smartphone vastgehad en deBomma kan surfen gelijk het niets is – bij wijze van spreken, want zij en Bompa volgen wel computerlessen en de typfouten op WhatsApp horen er gewoon bij.

Beetje dessert gemaakt 😇 voor een driedubbele bdayparty vanavond 🍫 . #puurderleven #paleo #paleodessert #paleocake #cake #appelcake #homemade #chocomousse #paleochocomousse #gezondeten #gezondleven #glutenvrij #glutenfree #lactosev

Het dessert werd pas na zonsondergang geserveerd en had ik gemaakt: mijn intussen standaard amandelappelcake (waarvan de oventijd echter nog steeds niet optimaal is; dit keer was ze net niet genoeg doorbakken in het midden) met daarbij avocadocacaomousse die vooral door Maa zeer werd gesmaakt; zij claimde zonder schroom de overschot voor haar ontbijt.
Nog een theetje en toen was het toch echt tijd om te gaan; onze uurtjes in Antwerpen zijn weer voorbijgevlogen.

O, en de cadeautjes!

DeBomma kwam binnen met een gigantische bos bloemen, die lelies bleken te zijn, ze beweerde 30 stuks. Maar toen ze één na één begonnen open te gaan, een paar dagen later, en ze één na één hun doordringend zoete geur onze (plotseling veel te kleine) living-met-open-keuken instuwden, leken het er honderd (en telde ik er vijftig). De horror, want het lief en ik wij kunnen niet zo tegen felriekende dingen. Natuurlijk krijg ik het niet over mijn hart om zulke prachtige bloemen zomaar weg te gooien (bovendien passen ze niet in onze kleine GFT-bak!), dus heb ik de helft buiten gezet, dan hebben de bijtjes er misschien ook nog wat aan.

De eerste van 30... 🌼 #lelies #preverjaardagskadootje

De schoonfamilie had samengelegd voor de lederen laptoptas van Zalando die ik op mijn lijstje had gezet, en die in ’t echt werkelijk prachtig is. Ik heb ze al volop in gebruik en het enige nadeel is, dat ze niet in mijn fietstas past, maar dat is pas een probleem als het regent en dat zien we dan wel weer!

En dit was pas de start van mijn verjaardagsmaand!

8 jaar LJ

Een paar dagen voor mijn dertigste verjaardag een bericht van WordPress: gefeliciteerd met je achtste verjaardag. Acht jaar! Acht jaar blog ik al onder LJ. Voordien onder een ander alter ego; zo’n tien jaar zit ik dus al in het blogwereldje. Ik bladerde terug, las oude postjes. Ach, die goeie ouwe tijd met de Fantastische Studentenclub, uitgaan, ruzie maken, jaloezie, korte nachten, hard werken in het Braggelhotel…

Het staat hier allemaal, intussen achter slot en grendel, want wie weet wie er allemaal meeleest?

En het knaagt. U, mijn trouwe lezer, heeft het vast wel gemerkt: het wordt hier steeds stiller. Steeds gestructureerder, misschien zelfs afstandelijker. Wekelijkse, maandelijkse postjes, over goede voornemens, gelezen boeken, een recept, een reisverslagje. De soms wel zeer diepgaande verhalen over snijdende ruzies, werkgerelateerde irritaties, schoonfamiliegewijze strubbelingen liggen al mijlenver achter ons. Het gaat gewoon niet meer: mijn ziel blootleggen, persoonlijk worden met u, beste lezer, want wie weet wie er allemaal meeleest.

Mijn ouders? Een collega? Een vriendin, zelfst? Ik mag er niet aan denken…

Ik heb mijn best gedaan. Geprobeerd een evenwicht te vinden. Sinds ik mijn dagboek heb teruggevonden, is het zelfs niet meer nodig om mijn dagdagelijkse beslommeringen of de grote vraagtekens des levens met u te delen. Te vaak heb ik het gevoel gehad dat ik niet meer voor mezelf schreef, maar voor een scherm, of voor de onbekenden achter dat scherm. Want wie weet er wie er allemaal meeleest?

Ik heb mensen leren kennen. Ik ben uit mijn comfortzone gekomen en heb zowaar bloggers ontmoet, stuk voor stuk geweldige dames, dat mag en moet gezegd. Mijn trouwste fans… En ik de hunne. Het groepje bloggers uit mijn begindagen… Daarvan zijn er inmiddels heel wat gestopt. Het leven gaat door, verandert, en zo gaat dat ook met bloggen. Waarom die behoefte om alles te delen met het www? Ik weet het niet meer…

Ik ben intussen drie, vier, vijf andere blogs begonnen. Blogs onder mijn echte naam. Blogs die bijna ten onder gingen omdat ik LJ zo graag levend wilde houden. Soms moesten al mijn andere hobby’s door tijdsgebrek wijken, maar voor LJ was er altijd een moment vrij. Er zijn jaren geweest dat ik mij geen leven zonder LJ, zonder de andere bloggers kon voorstellen. Zonder dat wekelijks, zoniet dagelijks bij mijn favoriete blogjes te gaan piepen voor een update. Dat doe ik nog steeds, dat lezen. Maar zelf schrijven, zelf bloggen? Hoe doe je dat ook weer?

Op vakantie laste ik bewust een maand ‘pauze’ in. Zelf verfoei ik bloggers die dat doen; die niet de moeite nemen om vooruit te bloggen en postjes in te plannen. Een kleine moeite toch, voor je trouwe lezers? En toch voelde ik me niet in het minst schuldig. De inspiratie was volledig weg; ik merkte dat ik elke maand een update zat te typen over dezelfde onderwerpen. Ofwel is mijn leven vreselijk saai geworden, dat kan ook.

Ik miste LJ niet.

Dat was ooit onvoorstelbaar. LJ (en bloggen) is acht jaar lang deel geweest van mijn leven. Ik was LJ en LJ was ik. Mijn lief en leed: alles werd hier uitgestort vanuit de diepste dieptes van mijn hart. Zoveel goeie raad, medeleven en schouderklopjes heb ik van jullie ontvangen, dat zijn dingen die ik nooit zal vergeten.

Maar eerlijk? Ik weet niet hoe het verder moet. Ik kan niet stoppen, ik weet niet hoe. Maar ik kan ook niet verder, want ik weet niet hoe. Hoe moet het met mijn goeie voornemens, die zonder opvolging zullen wegsijpelen naar de verste zolderkamers van mijn brein? Aan wie kan ik dan nog vertellen welke boeken ik las, en welke u zeker moet lezen?

Voor de reisverslagjes vond ik reeds een andere uitlaatklep op mijn reisblog.
Voor de receptjes en mijn zoektocht naar een ecologischer/groener/puurder leven ben ik overgeschakeld naar een spiksplinternieuw stekje, dat nog volop in opbouw is en angstaanjagend veel dreigt te overlappen met waar ik op LJ over schreef.
Beide adressen zijn per mail verkrijgbaar🙂
Voor persoonlijke bekommernissen schrijf ik nu al bijna driehonderd dagen trouw elke dag in mijn dagboek, van wie ik geen schouderklopjes, goede raad of medeleven krijg maar tegen wie ik geen blad voor de mond hoef te nemen.

Dus? Wat nu? Tijd om te herbronnen…