Kerstmarkt Leuven #2

Ja ge leest dat goed: ik vereerde onze kerstmarkt met een tweede bezoek, en nog wel meteen de dag na het uitje met de schoonfamilie.

Dit keer was het women only, met mama, Tante en Zus. Het kostte me iets meer moeite om hen richting drankstandjes te loodsen, tot ik het kraam van Chardonnay Meerdael vermeldde: deze in Vlaams-Brabant geproduceerde schuimwijn viel bij ons mama blijkbaar zeer hard in de smaak, nadat ze het wijndomein enkele jaren geleden had bezocht.
Zodus, halte één: schuimwijn! En wat voor eentje. Ondanks onze (nog lopende) wijncursus en een halve avond gespendeerd aan het proeven van verschillende schuimwijnen, proeft ge ook als leek direct dat dit gewoon een topwijn is. Genieten van de eerste tot de laatste slok. Zus, die geen alcohol drinkt, verwende zichzelf met een pannenkoek als vieruurtje, en zo was iedereen van het gezelschap content.

2016-12-09 17.29.03

Dezelfde kraampjes als de dag voordien, ah ja, alleen was het nu niet Gene Thomas maar het Leuvens koor De Joorzangers dat voor het extra tintje kerstsfeer zorgde. En zwichtte ik nu tóch voor de speculaastruffels die ik elk jaar op de kerstmarkt koop omdat ze gewoon zó lekker zijn. En een sjaal (die een halve markt verder twee euro goedkoper hing, damn).

Een hongerke kregen we ook, halverwege, net toen we in het Provençaals dorp waren. We kochten dan maar ieder een fougasse, ja, iets met deeg en zalm en prei, beter krijg ik het niet uitgelegd. Zwaar spul, daar hoorde een fris cavaatje bij van onbestemd merk zodat we daarna vrolijk verder konden huppelen, in tegengestelde richting van de mensenstroom, over het Hooverplein.

2016-12-10 19.07.31

Het laatste kraampje achter de rug, was het tijd om naar het Begijnhof af te zakken, enfin op te klimmen want dat ligt op één van Leuvens heuvels, waar die zaterdagavond de schattige kasseipaadjes werden verlicht met honderden theelichtjes. Theelichtjes, wat nu niet bepaald veel licht verspreidt. Zeker niet als een deel alweer is uitgewaaid (of zelfs niet aangestoken). Het was over de koppen lopen dus tijd en ruimte om foto’s te maken op de beter verlichte stukjes, was er niet. Jammer, maar feitelijk niet de moeite van de beklimming waard.

Dan maar troost zoeken op een terrasje, onder zo’n warmteding uiteraard, met een cavaatje, dat spreekt, en een warme chocomelk voor Zus. Een toertje over het ‘Winterdorp’ op de Grote Markt en op huis aan. De datum voor ons volgende uitstapje, naar Mechelen of misschien Brussel part 2, ligt bij deze ook vast, in mei zoals elk jaar.

En u? Wat drinkt u zoal op een kerstmarkt?

Kerstmarkt Leuven #1

Vorige vrijdag gingen we vlak na het werk met de schoonfamilie – Maa, Bomma en Bompa – naar de kerstmarkt in Leuven. Het was op het werk een zéér zware week geweest, dus mijn eerste gedacht was: regelrecht naar het Druppelkot. Dat hoort ook zo, op een kerstmarkt, ja toch? Gelukkig staat alles altijd op dezelfde plaats dus hoefden we niet te zoeken én was er op dat vroege uur nog geen wachtrij.

TGIF…

De vermoeidheid zorgde ervoor dat ik wat minder verdraagzaam was dan anders en de schoonmoeder heb duidelijk gemaakt dat het voortdurende gezaag over haar job (waar ze nu tóch tot de lente gaat blijven, al had ze eerste “na de eindejaarspremie” gezegd) wel eens mocht stoppen; het was immers haar eigen keuze om daar te blijven werken, toch?
Ja ahum. De rest van de avond werden er andere onderwerpen aangesneden, één daarvan de serie ‘Als de dijken breken‘ waar de Bomma toch wat mee inzit, want Antwerpen ligt immers ‘maar’ op 6 meter boven zeeniveau. Ga zo nog even door en ze komt mee op onze heuvel wonen, op een veilige 80 meter!

Nieuw dit jaar op de kerstmarkt is het Provençaals dorp, dat feitelijk niet meer is dan kraampjes aan weerszijden van een straat, met voornamelijk eten: kazen, hammen, worstjes, de enige echte Nougat de Montélimar, kruiden, gedroogd fruit, maar ook lavendelzeep, tafel- en andere doeken met de vrolijke blauw-gele motieven van de Provence, en nog vanalles. Mét proevertjes, zeker niet onbelangrijk.
Dit is het soort marktjes dat wij graag doen dus we bestudeerden bijna elk kraam met de nodige aandacht.

De ‘gewone’ kerstmarkt gleed iets sneller voorbij. Ik kreeg een met fleece gevoerde en van een grote pompon voorziene muts die mijn hoofd én oren op de fiets lekker warm zal houden (als het ooit nog eens wil vriezen), het lief zijn favoriete nougat en kaas.

En toen gingen we, iets te vroeg weliswaar, op de Grote Markt aan voor onze reservatie bij Bar Louis. Op de website had Maa gezien dat ze aan hun allerlaatste week bezig waren – blijkbaar zal de bar voorgoed sluiten. Heel jammer om deze gezellige hotspot te verliezen in Leuven!
We begonnen met tapas, die waren niet erg speciaal: nachos met kaas en tomaatjes, Frans brood met tomaat, en kaaskroketjes. Als hoofdgerecht had ik hun versie van vol-au-vent genomen met kroketten, héél erg zwaar en met iets te veel champignons naar mijn smaak; ik denk dat ik nog niet de helft heb opgekregen.
Het etentje eindigde in mineur toen de bomma een foutje op de rekening ontdekte en daarover van haar oren maakte bij de ober, die dan maar de verschuldigde 3 euro op tafel gooide. Ja. Mmm. Geen fijn afscheid van Bar Louis – waar we vroeger immers menige lunch hebben versleten – dus.

De auto stond onder het Ladeuze geparkeerd, dus wij terug de kerstmarkt op, waar Gene Thomas net een nummer van zijn nieuwe plaat aan het publiek voorstelde. Maa en de Bomma waren meteen enthousiast, en ik hoopte vooral op zijn kleine hit van zo’n 10 à 15 jaar geleden, maar de mannen hielden voet bij stuk dus na anderhalf liedje werd er toch naar de auto afgezakt. Bompa was zo lief om ons voor de deur af te zetten.

Een zeer fijne avond. Misschien moeten we toch maar eens wat vaker met de schoonfamilie op stap.

En u? Ging u al eens eten bij Bar Louis, of nougat snoepen in Montélimar?

Rustig december

Na het einde van het moestuinseizoen en de jaarlijkse herfstweekends, volgde ook de winterwandelstop. Dit jaar is die er zeer bewust, aangezien ik me tot de lente wil focussen op lopen (en de 10km halen, als ik hardop mag dromen). Dat wilde zeggen dat mijn weekends er plots veel leger uit zagen.

Een doorsnee zomerweekend…

  • vrijdagavond: weekmenu opstellen en boodschappen doen
  • zaterdagvoormiddag: het huishouden
  • zaterdagnamiddag: den hof
  • zaterdagavond: meestal sociale verplichtingen
  • zondagvoormiddag en een deel van de namiddag: wandelen

en wanneer ik dan nog tijd had om te koken/bakken en lezen en bloggen, ik zou het ook niet weten, al moet ik toegeven dat het deeltje ‘het huishouden’ er héél vaak van tussenuit viel.

Een doorsnee winterweekend…

  • vrijdagavond: crashen in de zetel, al dan niet met kaarsjes. Eventueel weekmenu opstellen en dan bij voorkeur voor den tv.
  • zaterdagvoormiddag: beetje in bed blijven liggen en boodschappen gaan doen
  • zaterdagnamiddag: het huishouden
  • zaterdagavond: eventuele sociale verplichtingen (wat ’s winters blijkbaar op een zéér laag pitje staat, al is dat vermoedelijk stilte voor de storm van de eindejaarsperiode)
  • zondagvoormiddag: beetje in bed blijven liggen en een stevig looprondje inlassen
  • zondagnamiddag: zetelhangen met een boek, bloggen, bakken, koken…

Klinkt heerlijk hé?

In het moestuinseizoen, dat laten we zeggen eind mei actief begint, heb ik dus feitelijk een dag weekend te kort. Simpel hé? Maar waar haal ik vijf-zes maanden lang wekelijks een extra verlofdag vandaan?
Ofte uitgerekend en -geteld zou ik zo’n 12 verlofdagen te kort komen, en dan heb ik nog kunnen besparen door het godsgeschenk dat ‘feestdagen’ heet, die toevallig goed vallen. Aiaiaiai.

Maar goed, dat zijn problemen voor volgend jaar, juist? Ik ga nu flink uitrusten, zodat ik eind deze maand en in januari de feestmarathon van Kerst, Oudjaar, Nieuwjaar en verjaardagen aankan, en in mei met een fris gemoed kan beginnen wroeten in mijn moestuintje…

En u? Waar houdt u zich zoal mee bezig deze bijna-winterweekends?