De beelden van week 21

OEF. #geslaagdDe week begon geweldig goed, nu ja, de massa stress die eraan voorafging niet meegerekend natuurlijk, maar de opluchting toen ik dit papiertje in de handen gedrukt kreeg is onvoorstelbaar. YESSSSS!
Superleuk verrassingspakket gekregen! #countyourblessingsDe week werd nog beter toen ik dit pakketje op mijn bureau vond, helemaal vanuit Duitsland! Een tijdje geleden gaf ik onbewust geheel buiten mijn weten om de duizendste reactie op de blog van Appelstien wat me een volledig handmade verrassingspakket opleverde. Woehoew! Ik was met alles even blij, de spulletjes zijn me stuk voor stuk op het lijf geschreven maar ik ben verzot op de übercute radijs :)
Gisteravond #komeneten met bubbels. #latergramTijdens komen eten bij Dio vond ik mijn behaalde rijbewijs reden genoeg om een fles cava open te trekken. Ook de kleine dingen in het leven moeten gevierd worden hè?
Voor mij een thee met salie, tijm en munt aub. #statikkruidentuinDe hele week werd ik geplaagd door een droge hoest waarmee ik mezelf wakker maakte en die ik probeerde te bestrijden met tijmthee uit de kruidentuin van HetWeb en ten slotte een resem hoestpillen, maar niets werkte.
Asperges met een puree van aardappel en zoete aardappel, en groenteballetjes van Garden Gourmet.Lekkerste maaltijd van de week: asperges met puree van zoete aardappel, peterselie uit mijn kruidentuintje en veggieballetjes.
De eerste oogst: sla en spinazie. #balkontuin #oogstvandedagDe eerste ‘echte’ oogst uit den hof: sla en spinazie. Meteen ook de laatste spinazie, want hij wordt razendsnel opgegeten door rupsjes. Ik geef het op, dan eet ik wel meer sla.
De avocadopit vermoord... Vijf maanden geduld in een klap kapot 😭Drama op HetWeb: mijn avocadopit, die met z’n vier maanden nochtans heel erg zijn best deed om te groeien, kwam ongelukkig ten val. Einde van het experiment!
Because #ginfriday.Thank god for gin. En verlengde weekends.
Weer iets te veel inspiratie opgedaan in den Aveve. #oepsZaterdagvoormiddag struinde ik Leuven af naar bloempotten en besloot ik een hele kruidentuin in te richten.
Game on, bitches. #deeeuwigestrijdtegenbladluizenEr werd keihard in den hof gewerkt: behalve een paar bloemetjes (waarvoor ik eigenlijk geen plek meer heb), de tomaten (die binnen blijven) en de drie pompoenen (die volgende week naar mijn tante verhuizen), staat alles nu buiten. De strijd tegen de bladlijzen is in volle gang.
Kruiden- en theepotjes gepimpt. #creanamiddag #desperatehousewifeWat doet een vrouw terwijl haar vriendje aan het studeren is? Juist ja: de kruiden- en theepotjes pimpen. Lalalala. #goingcrazy
Wandelingetje gemaakt in onze achtertuin. 14km. Hondje was moeeee... #starttohikeGelukkig was er tijdig afleiding onder de vorm van een stevige wandeling met mijn tante en hond Kaatje, die er onderweg niet beter op vond dan plotseling in de schaduwrijke kant te gaan liggen als ze het té warm had.
Portonic met Oostenrijkse aspergealpenkaas en Gentse mosterd. #aperotime #portsaturdayNieuwe traditie: portozaterdag. Al was het officieel zondag, maar kom.

[dagboek] De speeltuin

Geschreven op zaterdag 9 mei 2015

Het was een superhectische week op ‘t werk, zonder Reima enerzijds en met het overzetten van de boekhouding anderzijds. Had ik dat op mijn eigen tempo mogen doen, had ik niet de druk gevoeld van Reima die thuis zat en enkele uren per dag wilde werken in het boekhoudprogramma waarvan we maar één account hebben waardoor ik van hot naar het moest springen, geen planning kon aanhouden en alles moest laten vallen als dat haar zo uitkwam.

Reima is sowieso al een pak chaotischer in haar manier van werken dan ik en deze week kwam het contrast tot een hoogtepunt en in botsing met de chaos op kantoor.

Donderdag was het zo erg – twee meetings bezig en in de open space iedereen aan het babbelen en met vliegtuigjes gooien en tegenover mij J en K zitten te praten (deels over ‘t werk maar ook over dingen die niks met ‘t werk te maken hadden) en ik kan mij doorgaans goed afsluiten van alle ruis zodat ik op den duur al niet meer merk wie er passeert, maar nu moest ik muziek opzetten en mijn oortjes diep in mijn oren steken met ‘t volume luid en me daarop focussen tot ik gek werd en op de gang wanhopige tranen moest gaan wegslikken.

Waarom lijkt het bij HetWeb toch soms zo’n speeltuin?

Na de pijltjespistolen hebben ‘de mannen’ er niets beter op gevonden dan met rekkers van die piepschuimvliegertjes af te schieten. De volgende die in mijn buurt landt, daar stamp ik op tot er niks meer van overblijft. Dit kindergedrag is gewoon onvoorstelbaar; bij DeHeuvel – een even groot bedrijf met dezelfde gemiddelde leeftijd – was alles en iedereen 586 keer professioneler.

Donderdag was het ook de tweewekelijkse teammeeting waar iedereen moet zeggen wat er leuk/niet leuk was/is.

Ik bleef net lang genoeg voor de officiële mededelingen – de teams gaan weeral anders worden ingedeeld – en voor mijn eigen bijdrage (waarbij het boekhoudprogramma en Reima bij niet-leuk belandden) om daarna voort te gaan werken.
Naar ‘t schijnt heeft F, toen hij aan de beurt was, geklaagd over het lawaai waarop ‘de mannen’ gezegd moeten hebben dat hij z’n hoorapparaat dan maar moest uitdoen.

Om het nog erger te maken, heeft baas P gewoon staan meelachen… wtf?

Ik blijf erbij dat zijn/hun HR management nergens op slaat. Baas B doet keihard z’n best om dingen recht te trekken maar baas P met z’n bizarre aankopen – Lego, ‘de rode knop’ wiens functie ik totaal niet begrijp, dure geluidsboxen – ondersteunt het ‘vrije’ gevoel dat er heerst op de werkvloer.
Baas B kan de ‘rechten’ die de oudgedienden onder baas P hebben verworven, niet zomaar afpakken. Zo mag er bier gedronken worden op kantoor iedere donderdag na ‘t werk. Om 16:45 beginnen de eersten al naar ‘t schijnt, maar intussen zijn er anderen die nog tot 18:00 moeten werken die dan afgeleid zijn.
HetWeb wil graag flexibelere werkuren invoeren waarbij we later (of vroeger) zouden mogen beginnen, maar als iemand die tot 20:00 moet werken al om 17:00 mensen op ‘t terras ziet pintjes drinken…

Vrijdag was het ‘parlement’, waarbij baas P en baas B een paar collega’s samenroepen om enkele topics te bespreken als een soort van ‘testpubliek’ of klankbord, en dit keer ging het over het lawaai op kantoor.

Ik ben niet de enige… Thank god.

Maar er iets aan kunnen/willen doen? De ‘rotte appels’ zoals ik ze in mijn hoofd noem, gaan niet stoppen; respect voor hun collega’s of zelfs voor de bazen hebben ze schijnbaar niet en dat is de bazen hun eigen schuld voor een deel omdat dit kindergedrag nooit werd ontmoedigd.
(Baas P is ook iets te graag one of the guys… Hij treedt zelden op als ‘baas’. Het is goed als een baas op dezelfde hoogte zit als zijn werknemers zodat ge na ‘t werk met hem op café kunt gaan maar op de werkvloer primeer professionaliteit, vind ik; de ‘fun factor’ zoals ‘de mannen’ hun gespeel noemen is voor na de uren.)
Ze nu gaan zeggen dat het niet mag of hen andere regels opleggen, zal op onbegrip en protest stuiten.

Voor mij is ‘t simpel: buitengooien, en ze zullen bij een andere werkgever wel merken hoe acceptabel hun kleutergedoe is.

Serieus, als dat zo blijft – en nee, ge moet het niet op ‘de slechte akoestiek’ steken, daar verschuilen de bazen zich al achter sinds HetWeb dit zolderkantoor heeft, in plaats van er dan ook iets aan te doen, “we zijn ermee bezig”, maar dat gaat dat gespeel niet doen stoppen hè.
Enfin. Ik was al blij dat het probleem erkend werd. En vrijdag was het verder een pak rustiger. Normaal neem ik werk niet mee naar huis, ik zet dat van me af zodra ik de deur uitstap, maar dit woog toch wel erg zwaar door. En ik hoop echt dat het betert.

Intussen nader ik de tweejaren-grens – tot nu toe ben ik immers in mijn levenslange carrière na telkens gemiddeld twee jaren gewisseld van werkgever. Het is gewoon een feit dat ik het na twee jaar ergens beu ben en een nieuwe motivatie, taak, uitdaging nodig heb. Mijn bedoeling is om bij HetWeb te blijven zolang we niet zeker zijn of we naar het buitenland gaan gaan of niet, dus ik ben niet van plan om te vertrekken maar het zat me hoog dus ik heb even met het idee gespeeld, dat wel.

Intussen is Reima terug en heb ik met haar ook een heel goed gesprek gehad over het lawaaiprobleem op kantoor. Kort daarop was er een officiële teambijeenkomst waarin baas B zijn visie op de toekomst van het bedrijf uit de doeken deed, en waar er ook komaf werd gemaakt met het kleutergedrag op de werkvloer. Geen vliegtuigjes meer! Het is een begin.

En u? Worden er bij u op ‘t werk vliegtuigjes gegooid? Bent u een jobhopper?

 

Minimalistisch mei: de papieren, part 2

Ter ere van de grote lenteschoonmaak wil ik ruimte en rust creëren in mijn huis, en zo ook in mijn hoofd. In de komende weken ga ik volgens de KonMari-methode categorie per categorie afwerken,te beginnen met mijn kleerkast. Daarna waren de badkamerspullen aan de beurt, en toen de grootste dobber: de papieren, in twee delen zelfst, waarvan hier deel één en dan nu deel twee.

Elke kamer in je huis heeft een functie nodig. Anders wordt het een dump-hier-alles-wat-je-elders-niet-kwijt-kan-kamer, zoals onze ‘bibureau’.

Ik werk zelf overdag in een administratieve functie en het moet zijn dat ik daardoor zo’n degout heb van papieren an sich dat ik ze thuis maar op een hoop gooi en hoop dat ze zichzelf sorteren en in de juiste mappen belanden.
Mijn goed voornemen was om één keer per maand alles te ordenen en voilà, done. Niet dus. En hoe groter die stapel papier op de bureautafel werd, hoe kleiner mijn goesting om eraan te beginnen.

Tot Marie Kondo in mijn leven kwam. Ik stak de handen uit de mouwen, sorteerde alles en gooide vervolgens alles wat moest worden gescand in een doos, en alles wat nutteloos werd bevonden verdween in de papierbak. Het resultaat na uren zwoegen:

2015-05-03 16.03.57

De planken van de grote kast zijn nu leeg, voor de opvulling heb ik er wat kadertjes gezet maar de kans is groot dat ik ze ga vullen met boeken zodat de twee lagere kastjes (aan de linkerkant) weg kunnen.
Die rommel op de voorgrond, dat is al het papier dat weg mag… Belachelijk veel dus.

2015-05-03 16.04.57

Nu moet ik nog een oplossing vinden voor het scanprobleem: we hebben namelijk nog geen scanner. Die dingen kosten geld en ik denk dan: verdorie, we hebben die maar tijdelijk nodig, tot alles is ingescand en daarna kan ik sporadisch op het werk wel eens een blaadje scannen, dus waarom dan zoveel geld uitgeven, en intussen blijft de ‘te scannen’-doos mooi in de weg staan.
Om nog maar te zwijgen over een ‘te shredden’-doos, want een shredder hebben we al helemaal niet. Een optie is iemand zoeken met een kachel of alles opstoken op de barbecue zodat niemand met onze identiteit kan gaan lopen. Bel alvast de brandweer.

Dus van vier mappen administratie en vier dozen vol papierrommel blijft nu niks meer over.

Ook in de bureau staan er twee ladekastjes, volgepropt met schrijfgerief en papierwaren.

2015-05-09 10.02.37

Ik ruimde de lades op, sorteerde alles, vulde de lades opnieuw en op een logische manier. Het blijkt dat wij letterlijk een levenslange voorraad stylo’s hebben, met exemplaren van zowat al mijn vorige werkgevers. (Jammer dat de huidige geen bedrijfsstylo’s heeft!)

Voor…

2015-05-09 09.20.15

…en na.
Nu ligt alles netjes gesorteerd per schuif. Bovenste lade schrijfgerief, daaronder electronica (maal twee), daaronder inpakspullen en daaronder mijn collectie schriftjes en (in de schoendoos) postkaartjes.

2015-05-09 09.56.57

Voor…2015-05-09 09.37.22

Na
Enkel een paar spulletjes schrijfgerief, een schuif voor harde schijven en een schuif voor klusgerief (waar we immers amper iets van hebben). Dit kastje moet dan dienen als bij-de-hand onder de bureautafel.

2015-05-09 10.01.42

En toen was het tijd voor de échte make over: wat geschuif met meubels en TA DAAA.

2015-05-09 14.12.21

Langs de muur onder de velux staan links alle spullen voor de rommelmarkt. In de rechterhoek staan vier dozen met kerstversiering, de Senseo en het lief zijn treintjes. Voor het hele opruimproject stonden hier ook dozen met schoenen en handtassen, ge wilt het niet weten.

Het lief heeft de bibureau al helemaal ingepalmd met zijn cursussen, dus de missie om er een ‘bureau’ van te maken, is alvast gelukt. Het ‘bib’-gedeelte zal nog even moeten wachten: de boekenkasten ofte ‘de papieren, part 3′ daar ben ik nog niet klaar voor. Er staat wel al terug een zetel om in te lezen, maar met alle rommel die eerst nog weg moet, is het er nauwelijks gezellig lezen momenteel.

En u? Gaat u binnenkort op een rommelmarkt staan? Houdt u veel te veel papier bij?

 

De vragen van Kris10

Ook van Kris10 kreeg ik een Liebsteraward, in de vorm van hele leuke vragen.

“Wanneer en waarom ben je beginnen bloggen?”

Ik zat in de examens. Examens dat was een periode van verveling, een periode waarin mijn leesquotum de hoogte in schoot, en dus ook een periode waarin ik (te) veel blogde. Het begon onder een andere naam, bijna tien jaar geleden. Zes jaar geleden ben ik helemaal opnieuw moeten beginnen, andere namen, ander pseudoniem, ander platform, omdat ik zo dom was geweest op een gemeenschappelijke computer aan mijn blog te werken tijdens het werk, en een collega op die manier mijn alter ego had ontdekt. Ik blijf namelijk liever anoniem.

“Tien dagen Italië! Ik ben direct een beetje jaloers :-) Al een idee wat jullie gaan doen daar?”

Wandelen! :-) We hebben in Toscane en daarnaast al heel veel cultuur opgesnoven; ik maakte er al drie keer een treinrondreis. Nu gaan we de Italiaanse fauna en flora van dichterbij bestuderen. Omdat september het best uitkwam als vakantieperiode, en omdat Zwitserland vorig jaar al onze bestemming was, wordt het tijd om eens andere horizonten van de Alpen te verkennen.

17028259529_69f7d22742_o

“Ik wist al langer dat je houdt van de bergen maar je bent dus echt Zwitsers? Of hoe zit dat precies met die jungfrau?”

Ha, ik zou willen dat ik Zwitsers was :) maar neen, ik ben 100% Belgisch. Geboren in het verkeerde land, dat wel. Mijn allergrootste droom is de dubbele nationaliteit Belg-Zwitser behalen maar ach, ik maak me geen illusies. Een paar jaar daar kunnen wonen zou al geweldig zijn. De liefde tussen mij en de Zwitserse Alpen begon een jaar of tien geleden, op vakantie in Fiesch. In 2006 toen ik een maand vakantiewerk deed, werd ik stapelverliefd op het dorpje Wengen en vooral ‘haar’ berg, de Jungfrau. Zie foto:

14883573111_135af43537_o

Het leek heel erg puberaal allemaal maar toen ik vorig jaar voor het eerst terugkeerde naar Wengen, voelde dat als thuiskomen en na een week weer vertrekken en mijn berg achterlaten, dat was alsof er een stuk uit mijn hart gerukt werd en daar is achtergebleven. Ik kan dat niet verklaren, echt niet, maar probeerde het een beetje te beschrijven in dit postje.

“Hebben de “Dagen zonder Vlees” blijvende gevolgen gehad?”

Awel, eigenlijk wel. Daar waar ik vroeger nog mislukte pogingen deed om een varkenslapje of ander vlees te bakken, koop ik al sneller één van de lekkere veggieburgers die ik ontdekte tijdens DZV, met als gevolg dat ik nog ongeveer twee, maximaal drie keer per week vlees eet (zijnde één keer gehakt, één keer spek en één keer kip, zo gemiddeld). Qua beleg is het wel bij salami gebleven, aangezien ik die veggiespreads maar niks vind (of er nog geen alternatief voor heb gevonden), maar ik eet nog steeds heel weinig brood dus ook daar valt de schade mee.
Zelfs het lief vindt de veggieburgers lekker en dat wil wat zeggen want hij is een doorwinterde vleeseter.

“Hoe gaat het nog met je life list?”

Hmm, daar raak je een gevoelige snaar :-) In januari deed ik nog een update, maar ik zou er nog eens moeten doorgaan, want eerlijk, ik heb het zo druk met ‘leven’ dat ik nog amper weet wat erop staat. Bovendien heb ik mijn 586 2015-plannen nog om doorgeworsteld te raken… al uitdaging genoeg.

En dan nog 5 keer snel kiezen:

  • Leuven of Mechelen
    15092364362_40d85e7d48_o
    Da’s ne gemakkelijke: Leuven, forever and ever :-) Hoe hard ik ook van de daken schreeuw dat ik wil verhuizen naar exotischer streken zoals Antwerpen of Zürich, Leuven blijft de plek waar ik ben geboren en getogen. Mechelen mag dan wel aan een upgrade bezig zijn, mij gaat ge daar nooit zien wonen.
  • zoet of hartig
    Op restaurant zal ik eerder een voorgerecht kiezen dan een dessert (omdat ik nogal picky ben waar het desserts betreft), maar thuis eet ik liever een zak Maltesers dan te koken voor een avondmaal. Lalalala.
  • een citytrip of een natuurvakantie
    Het liefst allebei: we gaan elk jaar minstens één keer op citytrip (vorig jaar Krakau en Parijs, dit jaar Rotterdam en Porto) en één keer op natuur- ofte actieve vakantie (vorig jaar Zwitserland, dit jaar Italië, volgend jaar Noorwegen, daarna Argentinië). Maar als ik echt echt echt moet kiezen dan graag de wandelvakantie.
  • heel de zomer lang elke dag een regenbui of wekenlang een hittegolf
    O my god nee geen hittegolf. Ik smelt terplekke. Ik kan absoluut niet tegen de warmte; schiet de thermometer naar +25 graden wil ik mij ergens in een diepe, donkere, koele kelder gaan verstoppen. Dan nog liever elke dag een verfrissend regenbuitje. Eéntje hé! Is ook goed voor den hof.
  • je volledige oogst zien mislukken of nooit meer shoppen
    2014-06-25 07.16.45
    ZO GEMEEEEEEN!
    Mijn volledige oogst zien mislukken, dat zou ik niet te boven komen. Ik zie al mijn plantjes zo zo zo graag :-) Dan liever nooit meer shoppen. Of euhm. Als mijn kleren versleten zijn, mag ik er toch nieuwe gaan kopen hé? Ja hé?

Kris10, een heel dikke merci voor je leuke vragen, ik hoop dat je mijn antwoorden even leuk vond! :-)

En u? Koos u voor een andere locatie dan de plek waar u geboren en getogen bent? Zou u den hof verkiezen boven shoppen?

Shoplogje april 2015

Maandelijks blik ik terug op mijn persoonlijke uitgaves in een shoplogje, in de hoop zo wat meer greep te krijgen op mijn geld en het te spenderen aan de dingen waar ik echt blij van word.

April vloog voorbij. Zo snel dat ik niet de kans kreeg om veel uit te geven!

accessoires
Ik kon het niet laten. #shopbuit #kruidvat #latergram
Ik kocht twee potjes nagellak. Als ik stress heb, stort ik mij op het shoppen, dat is al jaren zo. Gelukkig kon ik mij inhouden! En topcoats, daar heb ik er nog niet zoveel van. Of eender welk excuus.
Vandaag in de fietstas. Met zeer veel dank aan @david_spin 😀 #opdefietsOok kocht ik een fietstas van den Aldi, die is al keigoe van pas gekomen (en stond al een tijdje op mijn verlanglijstje). Om tomatenplantjes te vervoeren, bijvoorbeeld.

clothes
Gekocht en gekregen in Maastricht! #shopping
Twee paar Happy Socks omdat ik het niet kon laten, en die sokken de kracht hebben om me helemaal te doen opvrolijken.
(De andere spulletjes op de foto waren of gratis, of van een ander budget: koekjes, Rivella en een Nijntjes-cadeautje voor Afrodites baby.)

F&B
Een paar bescheiden hapjes tussendoor, maar geen grote bedragen.

uitjes
Eentje voor de collectie. #bruggenliefde #maastricht #latergram
Er moest een ticket gekocht worden voor het dansoptreden van mijn zus in mei (14 euro om naar een bende kleine kinderen te kijken, argh) en er was het weekendje Maastricht waarvoor gelukkig een deel van het geld pas in mei moest worden betaald.

verlanglijstje
Omdat het een vrij povere maand was, heb ik toch weer een klein bedragje opzij kunnen zetten!
Hier kan je het volledige lijstje terugvinden.

En u? Hebt u een collectie topcoats? Of Happy Socks?