De herfststaycation, editie 2016

Elk jaar in november neem ik een weekje vakantie. Het lief had zijn verlof al opgesoupeerd aan studeren voor zijn examen dus ik was overdag alleen thuis. En dit jaar was dat te veel me-time. Te veel piekeren. Ik werd een klein beetje zot in mijn hoofd, ik geef dat toe. Gelukkig was er aan het einde van de week een weekendje Amsterdam, en dat heeft veel mist doen vervliegen en rust doen weerkeren.

De kuis
Zoals elk jaar werd er gekuist. Want ik kan niet stilzitten, dat is intussen bekend. De berging blijft (net zoals onze bibureau) het grote pijnpunt van ons huis; in de loop van de zomer werden er heelder bloembakken, kartonnekes van plantjes, de patattenoogst, tuingereedschap, lege flessen, verloren geraakte wasspelden, wijn, modderschoenen, verdwaalde vuile was, en nog veel meer op de vloer achtergelaten wegens te lui om een plekje te zoeken in de kasten.
Na vier uur (vier uur!) zwoegen, zweten en vloeken werd alle vuiligheid en rommel redelijk professioneel weggewerkt. En ik ben zeer trots op het resultaat. Ook al lag er drie uur na de foto alweer een kapotte emmer (waarvoor ik het nogal onnozel vind om daarvoor speciaal naar het containerpark te rijden), een zakje voor de grijze vuilbak (die namelijk vol zat) en een pmd-zak (klaar om naar de garage te brengen maar het zal u niet verbazen te horen dat hij een week later nog steeds niet in de garage is geraakt) in de weg te liggen.
Ook de badkamer werd grondig aangepakt, want het eeuwig durende gevecht tegen de kalk moet hardnekkig worden voortgezet, zeker nu we dat schoon glazen douchescherm hebben want daar schijnt kalk verzot op te zijn.

Gesport
Na het wandelweekend met de familie ben ik begonnen met een loopschema van Endomondo, dat mij in het vroege voorjaar naar de 10km moet brengen. Dat betekent drie trainingen per week, rustige loopjes afgewisseld met voor mijn ongeoefend lijf zware intervallen. Het was heerlijk lopen bij daglicht door de velden, iets wat ik me de komende weken enkel in het weekend zal kunnen permitteren – door de week is het om 6am nog pikdonker en dikwijls aan het regenen. Maar bon, we lopen op de zaken vooruit!

Gekookt
Niets, nada, noppes! Allez ja, ik beken: een bananenbrood, maar dat was echt waar omdat er een hele tros bruingevlekte bananen lag te verkommeren in de fruitmand en voedsel weggooien daar kan ik niet goed tegen. Verder heb ik schonekes uit de diepvries geleefd, die gelukkig ruim is voorzien van soepjes, overschotjes en volwaardige maaltijden. En de snoepvoorraad van de Spar, want een dag laten passeren zonder een stuk chocola, dat lukt mij niet.

2017-plannen
Ik ga dus dapper verder met de samentuin. Maar het afgelopen seizoen heb ik zoveel tijdsnood gehad dat ik er soms geen lucht van kreeg. In plaats van een week te nemen in november waartijdens ik mezelf enkel compleet zot pieker en niet kan stilzitten, zal ik regelmatig een snipperdag nemen. Om te tuinieren, te koken maar ook eens gewoon met een boek lui in de zetel te hangen. Ja. Hoe fijn zou dat niet zijn? Eens effectief niks kunnen doen?
Ook onze andere verlof voor 2017 begint vorm te krijgen… van de zomer gaan we hopelijk waarschijnlijk naar de Italiaanse Alpen (omdat ik in de Zwitserse niet kan kiezen waarheen zonder alwéér in Wengen terecht te komen), en het volgende wat ik vastleg is een citytrip, al weet ik nog niet waarheen.

En dat laatste bracht me uiteindelijk tot het inzicht: alles komt goed. Durf gewoon wat relaxter zijn, een dag vrij te nemen als je daar zin in hebt, en doe alleen wat je zelf leuk vindt.
Nu dat motto nog toepassen in de praktijk..

En u? Doet u wel eens van staycation of geeft u de voorkeur aan snipperdagen?

Familieweekend #5 – Daverdisse

Zes jaar geleden gingen we voor het eerst met mijn ouders, zus, Tante en hond Fiene op weekend. Toen was dat naar de Moesel. Het jaar nadien sloegen we over omdat Fiene die lente was overleden en Tantes nieuwe hond, Kaatje, nog maar een paar maanden oud was en dus te jong om al mee te gaan hossen in de bossen. En sindsdien gaan we elk jaar naar de Ardennen. Dit jaar was dus een klein jubileum en dat moest gevierd worden met champagne. Een uitgebreid aperitief, dat is na vijf jaar ook standaard geworden.

De rest van de familie had er al een wandeling opzitten toen wij na het werk aankwamen. Er waren nog net wat chipkes over, een nieuwe fles champagne werd gekraakt, en de toon was gezet voor de rest van ’t weekend.
’s Avonds aten we een kaasschotel, waarna ik (ook zoals gewoonlijk) met mijn vader, het lief en hond Kaatje een wandeling ging maken in de pikkedonkere velden in de omgeving. Daarna keken we een filmpje in het salon bij de stoof, The secret life of pets, waarvan ik veel méér had verwacht, eigenlijk was de trailer het beste van de hele film.

Zaterdag vertrokken we aan het huisje voor een wandeling in Daverdisse zelf, want zondag zouden de bossen worden afgesloten voor de jacht. (Het seizoen in de Ardennen is namelijk volop bezig dus het is goed opletten waar je wel en niet mag wandelen.) Het dorp zelf bestaat voornamelijk uit vakantiehuizen, al dan niet te koop. Ik zou een tweede verblijf daar ook wel zien zitten anders…

Na de lunch in ons huisje reden we naar Rédu, het boekendorp, waar het lief en ik een paar jaar geleden al eens gingen wandelen. Er was niet veel te beleven; het was koud en de boekenkraampjes buiten waren afgesloten. Mijn familie zijn geen leesbeesten dus we gingen nergens binnen. Wél spotte ik twee Invaders; een internationaal gekende Parijse kunstenaar die hier zijn street art komt installeren, zeer opmerkelijk! De nabijheid van een ESA-basis heeft daar natuurlijk heel wat mee te maken.

We maakten vanuit Maissin, het buurdorpje, een korte wandeling langs een koppel oude, stenen brugjes. Dat was ook het enige interessante, verder was het een vrij saaie wandeling en liep ik op mijn reserves; ik was gewoon moe…

’s Avonds aten we gourmet, na alweer een uitgebreide aperitief uiteraard. Ik maakte alvast de lunch voor zondag klaar; pas na een verwarmende douche kon ik aanschuiven bij de rest. Er was de jaren-80-muziekquiz, en er werd nog een fim opgezet, maar iedereen kroop vroeg in bed.

Zondag raakten we pas laat op gang; het was bovendien twintig minuten rijden tot onze bestemming want met het jachtseizoen was het een beetje zoeken naar een veilige plek. Het werden de velden buiten Haut-Fays. Mijn ouders zijn de laatste tijd alleen maar méér geobsedeerd geraakt door geocaching en voor drie van die caches moesten we eerst het hele dorp rondlopen, in de kou wachten, pfff dan doe ik liever een gewone wandeling hoor. Rond twee uur waren we terug in het huisje voor de laatste maaltijd, inpakken, opkuisen, en uiteindelijk vertrekken.

Klaar voor een weekje verlof!

 

Een superzonnig verlengd herfstweekend

Ik had een zeer rustig weekend gepland: vier dagen op ’t gemakje de huishoudelijke taakjes afwerken, een wandeling maken en lezen, veel lezen. Uiteraard kan ik niet stilzitten, zeker met zo’n prachtig zonnetje, dus liep het anders af dan voorzien – lees: zat ik woensdagmorgen in zombiemodus op het werk.

Huishouden

Dat werd zwaar verwaarloosd. Gelukkig deed het lief zijn deel en een deel van mijn deel. Het uitmesten van ons rommelkot, de berging, heb ik verschoven naar mijn verlof volgende week…
Pas op, in de keuken heb ik wél wat tijd gespendeerd maar ook niet zoveel als ik wel had gewillen want er werd pizza besteld en één keer at ik gewoon chocolade als avondmaal. Om de één of andere reden was mijn kaars compleet uit nog voor de zon goed en wel onder was. (Dat schijnt elke dag zo te zijn, trouwens, niet enkel in het weekend.)
Wat er dan wél werd gedaan, terwijl mijn vader zat te prutsen met siliconen in onze keuken – jaja de tegelmuur is eindelijk af! Jippie!

  • de bietenoogst ingevroren
  • soep gemaakt van knolselder, pastinaak en courgette
  • hutsepot gemaakt van Chinese kool, keukenraapjes en warmoes met kip
  • één keer deftig gekookt: gehaktballetjes gevuld met fijngesneden champignons, verse gember en groene curry, geserveerd met bloemkoolrijst en een kokossausje.

De tuin

U weet, na de pompoenenroof was ik zwaar aan het twijfelen. Nu nog – maar ik hoef slechts één stap in het park te zetten waar de tuin zich bevindt en ik voel een rust over mij komen die ik nergens anders kan vinden.

Op zaterdag ging ik naar daar met het gedacht: ’t is de laatste keer, afgesloten hoofdstuk. Ik rooide de bieten, trok hier en daar nog een plant uit, maar dat was het dan. Onkruid? Negeren. Kale grond? Niet meer mijn probleem.
Tot ik zaterdagavond een mail kreeg van een andere samentuinder, dat het seizoen nog niet gedaan was en dat juist nu alle voorbereidingen voor volgend jaar moeten worden getroffen zoals zeker en vast onkruid wieden. Oeps.
Schuldgevoel dreef me dus maandag opnieuw naar de tuin. En right there and then in het warme herfstzonnetje besloot ik: ik doe voort verdorie. Dat ik intussen al de webshop van Het Vlaams Zaadhuis heb geplunderd – enfin, nog niets gekocht hé, maar in mijn hoofd! grootse plannen! – en feitelijk sta te springen om de winter te skippen en er in te vliegen, zegt genoeg zeker hé.
Met de hulp van mijn zus heb ik nog al het onkruid gewied op mijn stukjes en een mooi, dik bladerdekentje aangelegd – de bladeren voerden we aan van onder de bomen vlakbij, een stuk of vijftig keer over en weer lopen, mijn stappenteller voer er wel bij.

De herfstwandeling

’t Was zo schoon, ik ga er u apart over vertellen.

Lopen

Ik liep 5km op zaterdagochtend. Zomaar ineens – bij het beëindigen van mijn start to run programma zat ik immers nog maar aan 4,3km. Dinsdag deed ik dat nog eens dunnetjes over maar de vermoeidheid van het weekend sloeg toe.

Tegenwoordig heb ik een nieuw kwaaltje: pijn in de rechtervoet, en een slapende linkervoet. De schoenen zijn nog maar een jaar oud en 1000km heb ik er nog niet mee gelopen dus het zou schandalig zijn als er alweer een nieuw paar moet worden aangeschaft want die dingen zijn dúúr.
Bij het volgende consult zal ik mijn kinesist zijn gedacht daarover eens vragen want: ik schreef me in voor de eindejaarscorrida in Leuven, dus ik zou toch wel een beetje in de buurt van de voorziene 8km willen kunnen komen tegen dan. Het start to run schema tot 10km ligt alvast klaar… Dus de goede voornemens zijn er.

Lezen

Er was een readathon van de Verbeelding bookclub op Goodreads en ik dacht: vier dagen vrij! Ideaal! Maar ik kwam niet verder dan de laatste hoofdstukken in The Book of Strange New Things. Ik begon in Dokter Zjivago maar liep na één hoofdstuk vast op die overload aan drieledige Russische namen. En er bleven er maar bijkomen…
Bovendien was ik ’s avonds zo moe van alle fysieke inspanningen dat ik me niet kon concentreren en dan maar hersenloos naar tv keek en aan Noorwegen-foto’s prutste. Ja. Leesverlof, ik blijf daar een groot pleiter van.

Bloggen

Ik ging eindelijk eens werk maken van die eigen domeinnaam. Maar ge ziet: geen verandering daar. Er werd wel wat gewerkt aan de reisblog maar nu het einde van de Noorwegen-reis in zicht is, val ik stil, want zo een vakantie afronden vind ik nooit echt fijn. Voor mijn derde blog heb ik helemaal geen tijd al schieten me regelmatig ideetjes te binnen – vooralsnog is er geen tijd om ze uit te werken.

Dus ja. Op zich was het een heel fijn weekend met heel veel zon en frisse buitenlucht en fysieke inspanning, wat me altijd zóveel voldoening geeft. Helaas is het niet gelukt om voldoende rust te nemen; hopelijk lukt me dat volgende week, tijdens mijn vier dagen verlof, wél.

En u? Wat deed u in dit superzonnige herfstweekend?