Normaal stond het hele weekend in het teken van de moederdagbrunch die Zus, het lief en ik zondag organiseerden voor onze moeders, maar door het accident van Zus hebben we alles moeten annuleren, maar uitstel is geen afstel! (Helaas wel voor alle producten die we al hadden gekocht…)
Zaterdag veel te vroeg wakker door de zon en het geklepper van de eksters in de boom voor ons raam. Meteen waren mijn gedachten bij Zus, maar omdat het nog even zou duren voor Mommie me met nieuws zou bellen, maakte ik plannen voor de voormiddag en sprong op mijn fiets, op naar ‘t stad – tijd om te gaan shoppen!! Met een budget, dat wel, en ik ging maar naar twee of drie kledingwinkels, maar niks sprak me aan, dus behalve een simpel bloesje met blauwtinten heb ik niks gekocht.
Intussen was Afrodite me komen vergezellen (wat me ook al tegenhield in mijn koopdrang want onze smaken én maten verschillen nogal) en bij het bezoek aan de laatste winkel op het programma, mijn favorietste schoenwinkel zijnde Torfs, belde ik het lief op want hij had nieuwe schoenen nodig. (Echt nodig, want zijn oude waren versleten. Ik had pumps ‘nodig’, zoals alleen vrouwen schoenen kunnen ‘nodig’ hebben.) Ik vond twee paar prachtige pumps, en hij één paar prachtige bruin-met-witte schoenen die zowel voor de vrije tijd als voor het werk konden worden gebruikt. En dat alles perfect binnen budget. Me very happy – zie je wel dat we het kunnen! (Nu, de maand is nog maar net bezig, we zullen maar niet te vroeg juichen.)
We gingen een terrasje doen met ons drietjes, heerlijk in de warme zon, tot we honger kregen. Afrodite ging naar huis en wij testten de burritos van het pasgeopende ‘Donki‘ op de Oude Markt, heerlijk fris gekruid, we gaan er zeker terug!
Tijd om naar huis te gaan, ons om te kleden en dan, opnieuw per fiets, naar Gasthuisberg te peddelen, niks dan bergop en bergaf, heel vermoeiend ook al is mijn conditie zienderogen aan het verbeteren, en ik had al bleinen in mijn nieuwe schoenen nog voor we goed en wel in het ziekenhuis binnen wandelden. Met de duidelijke instructies van de onthaalbalie op zak zijn we niet verdwaald in de doolhof van gangen, kleuren en afdelingen. Mijn ouders zaten nog bij Zus toen we haar kamer (die ze deelt met een andere, oudere vrouw) binnenkwamen maar zij vertrokken algauw want een maximum van twee bezoekers werd aangeraden. Zus deed me een beetje denken aan een piraat, met al die hechtingen in haar gezicht, en gevreesd wordt dat één of twee wondes blijvende littekens zullen vormen omdat ze in de ‘verkeerde’ richting lopen, namelijk dwars op de natuurlijke plooien van het gezicht. Verder was ze een beetje duizelig en misselijk, waarschijnlijk als gevolg van de narcose. We hielden haar anderhalf uur gezelschap en gingen toen weer naar huis.
Pensen met appelmoes eten, bellen met de familie want we houden elkaar op de hoogte van alle bezoekjes aan de patiënt, en daarna was het tijd om richting Mechelen te vertrekken. Afrodite reed – normaal was het de beurt aan het lief maar zijn auto mag maandag pas binnen voor de reparatie van het cervostuur en tot dan wil hij geen te grote afstanden afleggen. We passeerden eerst langs hun bouwwerf, het huis staat er helemaal maar binnen moet alles nog worden afgewerkt; ze hopen in augustus te beginnen met verhuizen.
Rond half negen arriveerden we op het dubbele verjaardagsfeestje van Artemis en Orion. Athena liet weten dat ze tegen half tien zouden komen, maar uiteindelijk kwam One er alleen door rond tien uur (twee uur te laat), met de boodschap dat Athena “oververmoeid” was. We hebben met z’n allen gezellig zitten babbelen, maar niet met de jarige; we hebben Artemis één minuut gezien bij aankomst, en nog eens vijf minuten bij vertrek. Ze is 20kg kwijtgeraakt en omdat het alweer een hele tijd geleden was dat ik haar nog had gezien, viel het mij nu pas op hoeveel ze vermagerd was; ze zag er echt fantastisch uit.
Car deed enkele uitspraken waarvan ik verschoot en waaruit bleek hoe groot zijn haat is voor buitenlanders en homo’s, maar uit respect voor Afrodite ben ik er niet tegenin gegaan (ook omdat zo’n mensen door hun kortzichtige onverdraagzaamheid niet van hun mening af te brengen zijn), en de anderen ook niet, maar ik zag dat zijzelf ook was geschrokken van zijn uitspraken. Als dat maar goedkomt.
Zondag om acht uur uit de veren, en om negen uur waren we al op weg naar My Hometown, want we gingen met Tante en hond Kaatje wandelen op de Wezemaalse berg. Naar het schijnt is Limburg, hét bloesemland bij uitstek, tijdens de lente overbevolkt door toeristen, vandaar dat ik mijn zinnen had gezet op de bloesem van de appel- en perenboomgaarden in dit natuurgebied dat bovendien vlak bij huis is. Er was daar geen volk, maar wel een prachtig uitzicht en een heerlijke bloesemgeur, want de appels stonden in volle bloei. De Moedermeulen was nog dicht dus gingen we na afloop van onze stevige wandeling iets drinken Bij Boeres, aan de kerk in Wezemaal.
Op naar huis, omkleden en de fiets op, weer naar Gasthuisberg, waar we Tante, mijn grootouders en Mommie kwamen aflossen aan Zus’ bed. Oma had taart meegebracht (van het verjaardagsfeestje van neefje Smurf de avond voordien) die we met smaak opaten. We deden een wandelingetje met Zus op de gang maar ze had nog steeds last van duizelingen – men vermoedt toch een lichte hersenschudding.
We sloten het weekend af met tv kijken, waar ik bloggen aan toevoegde want hey, dat is soms bijna een fulltime job 
