28

Vakantieplannen 2013

Het einde van het jaar nadert. Het verlof voor 2012 is opgesoupeerd of ingepland – let the countdown begin, nog minder dan twee weken tot de kerstvakantie, waartijdens ik anderhalve week verlof heb opgenomen, vooral om familiegewijze bijeenkomsten te kunnen bijwonen en in de eerste plaats omdat The Company collectief sluit.

Vanaf januari kunnen we beginnen met het inplannen van de 30 dagen die ons voor 2013 zijn gegund. (Of iets minder, want ik zal dit jaar 4 onbetaalde dagen moeten nemen om toe te komen, en dan gaat er volgend jaar ietsje af van het totaal, en The Company kennende gaan ze naar beneden afronden.) Ik ga het dit keer beter verdelen, want ik merk dat ik er meer voldoening uithaal als ik mijn verlof een tijdje op voorhand inplan (zodat ik kan uitkijken naar en aftellen tot de vrije tijd) én als ik meer aaneensluitende dagen neem in plaats van snipperdagen.

Het volgende staat alvast op de planning:

  • Vrijaf met mijn verjaardag, die op een woensdag valt dus da’s een mooie opdeling van de werkweek.
  • Vrijaf met zijn verjaardag, maar die valt op een zondag dus waarschijnlijk nemen we de maandag daarop erbij.
  • Weekendje weg in april voor onze 5 jaar samen, hoelang en waarheen weten we nog niet, thuisblijven is geen optie want dan heb ik de neiging om te beginnen kuisen als ik me verveel.
  • 5 opeenvolgende dagen voor het nemen van praktijklessen autorijden. De druk is groot en het lief eist dat ik volgend jaar mijn rijbewijs ook haal of er alleszins de nodige moeite voor doe. Dit zou optimaal in de lente vallen, dus misschien combineer ik het met de paasvakantie en ons weekendje weg.
  • Sowieso ongeveer 5 dagen voor de kerstvakantie aangezien The Company tussen Kerst en Nieuw sluit.
  • En dan graag minstens 2 weken aaneensluitend zomerverlof, dit eind augustus – begin september of eind juni – begin juli.

Dat laatste zorgt al een paar maanden voor stress, sinds de deBomma aankondigde dat ze voor hun vijftigste huwelijksverjaardag op vakantie willen met ons. “Dat is toch leuk, met uw kinderen op vakantie kunnen gaan!” Ik heb haar aanbod zo vriendelijk mogelijk proberen af te slaan, maar hoe je het ook draait of keert, het was natuurlijk compleet fout van mij om niet mee te willen.
Ze heeft zo’n speciaal toontje dat één en al verwijt uitstraalt en de tegenstander overlaadt met schuldgevoelens; ik noem het het haar Dramatoontje. “Het is toch gratis!” Of het nu gratis is of niet, een hele week met deBomma in een appartement zitten ergens in het ambetant hete zuiden, da’s geen vakantie waarvoor ik een stuk van mijn zuurverdiende verlof wil opofferen. Het lief snapt mij een beetje beter nu hij eveneens een werkmens is en onze hoeveelheid verlof zo beperkt is. We willen die dagen dan ook optimaal besteden zodat de batterijtjes effectief zijn opgeladen.
Gelukkig lieten ze even later die familie vakantieplannen varen en gingen ze voor een jubileumdiner, wat ons meteen meer vrijheid geeft.

Mommie vindt dat wij in 2013 niet op vakantie mogen gaan, omdat we van plan zijn een huisje te kopen. Ik vind niet dat je daarom moet stoppen met leven en ik ben nu eenmaal gewend om minstens twee keer per jaar op vakantie te gaan, dat is een gewoonte die ik niet wil opgeven, stel je voor: een zomer zonder reis!
Helaas denkt het lief er net zo over als zij, hij is nogal op zijn centjes gaan letten – om het woord ‘gierig’ niet te laten vallen – en wat als we een week voor de afreis ineens ons droomhuis vinden? Ik houd mijn been stijf: dan sparen we maar wat langer, maar ik ga op reis! Waar dient dat vakantiegeld anders voor? Als we toch een huisje zouden vinden, kunnen we onze reis nog altijd annuleren, dan moeten we gewoon op flexibele annulatievoorwaarden letten bij het boeken.

Ons eerste vakantieplan was een rondreis met de trein door Europa. Maar om in één stuk door één land te reizen heb je algauw een hele dag nodig – je raakt niet overal van de ene grens naar de andere op twee uur zoals bij ons, immers – en zoveel uren op een trein zitten, spreekt me niet meteen aan. Met de auto vind ik een te groot risico, aangezien het lief dan nog maar een half jaar zijn rijbewijs zal hebben en ik in het buitenland dan niet zal mogen rijden (aangenomen dat ik mijn lessen tegen dan heb afgerond).
Hoogtepunt van de reis moet een paar dagen Zwitserland worden, in de Jungfrauregio, mijn thuis.

Heeft er iemand ervaring met (trein)rondreizen door Europa? Tips welkom.

Een andere optie is een paar citytrips verspreid over het jaar: Lissabon, Kraków, Londen, Parijs, maar daar hangt een groter kostenplaatje aan vast. Parijs zouden we alvast kunnen opnemen in de treinrondreis, en Londen zou ik graag doen voor ons 5-jarig jubileum in april. (Nóg liever zou ik dan naar onze roots terugkeren in het Zwitserse Zinal, waar het vijf jaar eerder allemaal begon tussen ons, maar een skivakantie is veels te duur en slaan we dit jaar over, tot grote spijt van Teamo.) Daarenboven wil ik liever één grote vakantie, want ik merk dat ik daaruit veel meer voldoening en ontspanning haal.

Je ziet het, er wordt al volop gedroomd, gewikt, gewogen en vooruitgekeken ten huize Montis!

27

Weegmoment 3 – De hittegolf

Ik keek niet uit naar mijn ontmoeting met de weegschaal dinsdagmorgen. Ik wist al dat die mij geen goed nieuws te vertellen had.

Ik ben de week nochtans goed begonnen: niets gesnoept, honger geleden op het werk of op een wortel gekauwd (waar mijn maag zoveel honger van kreeg, dat ik puur op karakter mezelf ervan heb kunnen weerhouden de snoepautomaat in het station uit de grond te trekken en alle Maltesers in één keer achterover te slaan), gezonde maaltijden gegeten…

En toen brak de hittegolf uit. Voor mij was het – op die ene verzengend hete dag in Italië na – de eerste keer dat ik van ’t jaar temperaturen boven de 25 graden moest verdragen.

Aan alle mensen die maanden hebben geklaagd over het ‘slechte’ weer en die nu klagen over de hitte: had dan uw klep gehouden, ’t is allemaal uw schuld, ge zijt ook nooit content.

Ik ben tenminste alleen niet content als het te heet is. Van te heet weer wordt iederéén ambetant. Ge kunt niks doen zonder u ellendig te voelen.
Nee, dan regen (hier even het andere uitertste): een goed excuus om niet buiten te moeten komen, uw kot nog eens te kuisen of eindelijk die fotoalbums van vijf jaar geleden te bestellen, uw boekenkast uit te lezen en uw nog in het plastic hoesje verpakte dvd-collectie te bekijken, uw vent te ambeteren met uw gezaag over wat gaan we eten vanavond en uw kinderen voor den tv te placeren dan hebben ze misschien eindelijk genoeg van al die Disney Channel brol (ofwel gaan ze Hollands praten in het dagelijks leven, maar dat hebt ge er maar bij te nemen).
Maar als het warm is, snikheet, dan zijn er maar twee dingen die ge kunt doen.

  • Aan een zwembad gaan liggen. Dat is echter geen mogelijkheid als ge in een stad gelijk Leuven woont waar het enige zwembad overdekt, luidruchtig en overvol is, en het dichtstbijzijnde zwemmeer zeker 45 min fietsen ver weg is. Dat laatste is dan weer wél een optie als ge een auto met airco hebt, en tegen zand en waterplanten tussen uw tenen kunt.
  • Het verdragen, ondergaan, afzien, lijden, liters water drinken die ge er direct terug uitzweet (emmer en/of handdoek bij de hand houden) en niets anders eten dan ijskoude waterijsjes. En snoepjes – alles van eten zolang ge er maar geen moeite voor moet doen. Bivakkeren in de frissere hall van het flatgebouw of uw oma op uw blote knieën smeken om van hun kelder uw nieuwe domicilie te maken, anything, als er maar een fris hol is waar ge in weg kunt kruipen. Met een boek en een zak snoep, tot het weer koeler is.

Het spreekt voor zich dat ik voor optie twee ga.

Helaas hadden we er net dít weekend uitgekozen om op citytrip naar Düsseldorf te gaan. Middenin de hittegolf. Ik word daar ambetant van, van die warmte. Ik slaap daar niet of slecht door, waardoor ik nóg ambetanter word. En als ik ambetant ben dan eet ik. Dus er werd niet gekeken op een ijsje meer of minder en een ijskoude Fanta smaakt altijd beter dan “Wasser ohne (Kohlensaure)”. Nochtans hebben we vele kilometers onder de brandende zon afgelegd, het mag nog een wonder heten dat ik er geen zonneslag aan overgehouden heb en mijn haar niet compleet blond is uitgeslagen.

Hoe dan ook: mijn ontmoeting met de weegschaal vond plaats om iets voor zeven, vlak voor het ontbijt. 200 gram erbij, alstublief. Het lief huppelde na zich uit bed te hebben gesleept vrolijk rond, ochtendhumeur verdwenen als sneeuw voor de (intussen achter de wolken verdwenen thank god) zon, want hij was op -1100 geëindigd. Heb ik mijn gelijk dus maar weer eens niet gehaald, over bier drinken en bierbuikjes en vet. Integendeel: nu denkt hij dat het dankzij het bier is dat hij zoveel is afgevallen op één week tijd.

Ik laat me niet doen door hem – hij moet heel wat meer kilootjes kwijt dan ik en iedereen weet dat de eerste kilo’s er veel makkelijker afgaan dan de laatste. Wie laatst lacht, best lacht.

Voilà.

18

Foto van de week – Zomerkleuren

Ik had u beloofd om met geen woord meer te reppen over Zwitserland, het land van mijn dromen. Doch het thema van deze week is ‘zomerkleuren’ en het eerste waar ik aan dacht was de bloemenpracht in de Alpen. Bovendien had ik jullie daar nog niets van getoond dus ik hoop dat jullie mij vergeven voor het alweer laten opdraven van mijn favoriete topic.

Ziehier: de Alpenbloementjens!

Gebaseerd op de wekelijkse opdracht van Photo Friday.

20

CYB week 21

Over het algemeen was het emotioneel een zware, vermoeiende week maar het goede weer en de drukke planning maakten veel goed. 

Het was mooi weer. Ondanks de donderwolken die zich verzamelden boven De Heuvel. De Heuvel die ik gigantisch ga missen. #debom
IMG01053-20120523-1621

Het lief fixte een gele was mand voor mij van bij Denaldi. Nu heb ik een witte, een blauwe en een gele. Maakte mijn dag helemaal goed!
IMG01054-20120523-1831

Woensdag kaas- en bieravond met Dio, een vriend van Dio en Loki op ons terras.
IMG01055-20120523-1902

O en er was Rivella voor de niet-bierdrinkers (voor mij dus).
IMG01056-20120523-1905

En als dessert een raketijsje.
IMG01057-20120523-2126

Donderdag nieuwe bergschoenen gekocht. Stoppen met shoppen regel toegepast: ter vervanging van mijn tien- à vijftienjaar oude exemplaren, die stilletjesaan beginnen te verslijten.

‘s Avonds barbecue bij Dio op kot. Dat ‘t begon te regenen tussendoor was alleen maar grappig, we lieten ‘t ons niet tegenhouden om te genieten van lekkere vleesjes.
IMG01070-20120524-1823

Op de trein richting His Hometown gewerkt aan mijn nieuwe haakprojectje. ‘t Gaat schoon worden al zeg ik het zelf.
IMG01078-20120524-2030

Vrijdag werd Schoonopa begraven. In een superschattig, klein kerkje vond de mis plaats.
IMG01080-20120525-1044

Tijdens de koffietafel, op een prachtige locatie, waren er aardbeitjes met plattekaas en Teamo’s familieleden die vroegen wanneer we gingen trouwen.
IMG01081-20120525-1306

Eenmaal terug in Leuven knop omdraaien. Naar het ‘internationale’ marktje voor mijn jaarlijkse voorraad verse look en daarna op de Oude Markt mee met Dio en Loki naar voetbal gaan kijken.
IMG01084-20120525-2247

Zaterdag 17km gaan wandelen met het lief om mijn nieuwe bergschoenen in te lopen.

‘s Avonds dansoptreden van Zus, waarbij Mommie, Tante en ik alledrie onze Kiko-nagellak droegen.
IMG01089-20120526-1857

‘t Werd een gezellige girl’s night want na het optreden (met het nodige gegiechel) gingen we nog iets drinken met z’n vieren (ook met het nodige gegiechel).
IMG01092-20120526-2208

Zondag communiefeest van neefje Smurf. In een soort veranda waar het snikheet was, dus ik was blij dat ik tussen de gangen door buiten op een stoeltje in de schaduw kon proberen het briesje op te vangen. Mijn grootvader moest natuurlijk polsen hoe het stond met onze toekomst, ook hier dus de vraag wanneer we zouden gaan trouwen. (Subtiliteit kennen ze niet in mijn familie.) Zeven uur aan één stuk eten, het kan niet gezond zijn; gelukkig zweetten we het er allemaal meteen weer uit zonder er iets voor te moeten doen.

23

#blotebenen: LJ doet mee

Als er zich een trend verspreidt door blogland, dan is LJ er tegenwoordig als de kippen bij.
Terwijl ik vroeger een aversie had tegen ‘go with the flow’, maar sinds mijn nieuwsgierige deelname aan de #wijvenweek is mijn houding ganz anderz.

Dankzij Twitter (ah! gotta love Twitter!) werd ik op de hoogte gesteld van Eva Daelemans verdienstelijke poging om meer blote benen te zien te krijgen.

Zo vroeg in de ‘zomer’ zijn de mijne nog spierwit en ze blijven ook niet gespaard van overbodige vetbewegingen bij het lopen.
Enfin, ik ga der geen tekeningske bij maken, u zal ze de komende dagen nog genoeg te zijn krijgen.

Dit, of spataders, dikke kuiten, knokige knieën, dikke enkels, gezwollen voeten, of eendert welke andere complexen of aandoeningen uw benen of vooral uw gedacht teisteren het doeternietmeertoe: overboord met die lange broek en haal die korte rokken, shorts en jurkjes maar boven.

Juni is officieel de #blotebenen maand.

En LJ doet mee. U kan hier een dagelijkse foto verwachten.