Het haakproject

Dag 1 van mijn verlof en de langverwachte virussen stormden met z’n 586-en tegelijk mijn lijf binnen. Oren verstopt, keel dicht, watten in m’n hoofd, niks waard dat ben ik! Een beetje zielig doen bij het lief en hij zorgt voor opgewarmde pompoensoep inclusief geitenkaas, gaat mijn medicijnenvoorraad halen bij de apotheker – allemaal zodat ik stop met zagen waarschijnlijk!

Dag 2 stort ik me op het haakproject. Daar moest ik u nog van vertellen. Een dik jaar geleden kreeg ik een nieuw project van de schoonmama: een lappendeken. Ze had dat gezien bij het dochtertje van haar achterneef en ze moest en zou er nu ook eentje hebben, zelfst met dezelfde kleuren liefst als dat kon want die vond ze toch zo schoon. Dus gingen wij op een dag naar een bolwolwinkel in His Hometown, ‘t was koud toen dat weet ik nog, misschien was het zelfs begin 2010. Grijs, blauw, oranjeroze en paars werden de kleuren, ze kocht 70 bollen en ik begon met haken.

Na de winter belandde het project een hele tijd in de koelkast, onlangs haalde ik er een paar bollen uit en nu haak ik iedere avond voor de tv zeker een halve bol op.

Ik heb een paar berekeningen gedaan om u een idee te geven.

Deken = 200×200 cm
Lapje = 13×13 cm
=> 237 lapjes nodig
1 bol = 6 lapjes
=> 40 bollen nodig
1 lapje = 40 min
=> 158 uren nodig

Nog 170 lapjes = 28,5 bollen = 114 uren te gaan.

Ik laat u het resultaat, als dat er ooit komt, zeker zien. Beloofd.

Lap!

Ondergetekende voelde het al van ver aankomen, die sneeuw. Jawel mijn lichaam voorspelt tegenwoordig winterweer. Ik haalde het al aan in een vorig postje, toen was ‘t nog om te lachen maar sinds vanmorgen besef ik maar al te goed dat het bittere ernst is.

Jawel, ik heb weeral een verkoudheid. Sinds gisteren. Die pipo’s die zichzelf weermannen durven noemen voorspelden blijkbaar enkel in West-Vlaanderen sneeuw, maar toen ik vanmorgen mijn gordijn opentrok was ik niet verbaasd: had mijn neus dit niet al ruim te voren aangekondigd??

Dus jawel, het is weer zover: terwijl Vlaanderen door die paar zielige centimeters sneeuw in complete chaos ondergedompeld wordt, worstel ik met propjes zakdoekjes, neem ik een abonnement op vaseline voor de uitgedroogde en gezwollen neus, en haal ik een paar kilo fruitgewijze vitamientjes in huis.

Och, laat toch de dooi en daarmee de lente snel komen! Want dit is godverdomme al de derde verkoudheid op één seizoen tijd, ik zou nog gaan denken dat er van mijn onklopbare ijzersterke gezondheid niks meer rest.

Ziek

Ik meen ooit beweerd te hebben dat ik zelden ziek word en dat ik een ijzersterke maag heb. Doch ‘t is gebeurd: voor de tweede keer op minder dan zes maanden tijd lig ik weer aan het toilet, mijn beste vriend in deze slechte tijden, gekluisterd en ben ik opnieuw aangewezen op een dieet van magere yoghurt, toast met confituur en worteltjes met rijst, tot mijn darmen het virus hebben overwonnen en ik weer kan overschakelen op de geneugten van een kaasfondueavond om maar iets te zeggen.

Het virus kreeg mij zaterdagmiddag te pakken maar koppig en goedgelovig (waar het de onovertroffen kracht van mijn maag betreft) als ik ben, gingen we toch uit eten met onze Flairbon om ons weekje samen mooi in te zetten. Daarna ben ik niet meer van het toilet afgekomen, maar de volgende ochtend heb ik me toch naar ‘t werk gesleept om de nieuwe niet meteen in z’n eentje voor de leeuwen der uitcheckers te gooien, maar die overtuigde me naar de dokter te gaan, wat ik ook deed en tegen 10u lag ik alweer in mijn bed waar ik de rest van de dag niet meer ben uitgekomen. Teamo heeft ‘s avonds zelf voor zijn eten en de afwas moeten zorgen, en maandag heeft hij boodschappen gaan doen, de lieve schat, en het is hem goed afgegaan ook!

Als u dit leest, zit ik hopelijk nu in Gent want dat wil zeggen dat ik mij weer 100 % voel en na ‘t werk richting westen ben vertrokken tot woensdagavond en geen tijd meer heb gehad om dit postje te updaten… Wish me luck!

Happy time

Ze zeggen dat de formule voor geluk heel simpel is: elke dag tien dingen opschrijven die je blij maakten of waar je dankbaar voor bent. Zo zou je een positievere kijk op het leven krijgen en vanzelf minder vaak depri zijn.
We gaan elke maandag zo’n lijstje opstellen, om de week positief te beginnen.

1. De warme reacties en het begrip van mijn vrienden bij het horen van de moeilijke perioede waar ik me momenteel doorheen worstel.
2. Mijn vriendje om hier te zijn en voor mij te zorgen nu ik ziek ben!
3. De nieuwe collega om mij ervan te overtuigen hem alleen achter te laten aan de balie zodat ik thuis kon gaan uitzieken; zonder zijn overtuigingskracht zou ik netjes tot de middag daar gebleven zijn.
4. Het bestaan van overheerlijke magere yoghurt en platte kaas, zoute bouillonsoep, toast met zoete confituur.
5. Mama die propere was komt brengen nu ik zelf niet tot bij hen thuis geraak.

En verder kom ik momenteel eigenlijk niet, daarvoor voel ik me momenteel te slecht, denk dat ik sebiet maar weer m’n bedje in kruip…

Stemloos

De droge lucht deed zijn vernietigende werk uitermate goed en buiten de reeds eerder beschreven krakende oren, verstopte (en nu ook vervellende) neus en gonzende kop krijgen nu ook mijn stembanden het hard te verduren. Heel plezant, geen woord volledig kunnen uitbrengen als je een ganse dag alleen achter de balie staat met een telefoon die maar blijft rinkelen.

Dus. De feestdagen zien er voor mij als volgt uit:

- Werken. Of hopen dat mijn stem zodanig wegkwijnt dat ik thuis mag blijven.

- Weinig eten. Alleen van sterk gekruide maaltijden gaat mijn neus krullen, maar mijn smaakpapillen geven geen kik.

- Kusjes met beste wensen ontwijken. Of een heuse vallingepidemie ontketenen. (Maar ik denk dat de mensen een leuker kerstcadeau verwachten.)

- Creatief omgaan met het gecreëerde microbenzakdoekjesoverschot: in de vakjes van de handtas (en niet alleen die van jezelf) verstoppen, verspreiden over de drie vuilbakken achter de receptie, een kuil graven bij de achterdeur, verbranden op het gasvuur in de keuken (zijn de bacteriën meteen ook dood)…

Warme kerstdagen aan iedereen!