Het was een drukke, gezellige, en gezellig drukke week.
De Sint had in My Hometown tóch wat lekkers gebracht, en dit was er onderdeel van. Oma de Sint heeft de gewoonte exact 12 euro in zilverpapier verpakt tussen het snoepgoed te verstoppen. En wees gerust, ik heb twee figuurtjes gegeten en de rest ligt nog in de ijskast.
Woensdag naar ‘t stad gegaan na ‘t werk. De kerstmarkt opende vandaag en op de Grote Markt, waar draaimolens, een gigantische kerstboom, een ‘levende’ kerststal, het prachtig versierde stadhuis en last but not least een smoutebollenkraam de show stelen, aten we een pannenkoekje aan het warm knapperende kampvuur. Niet moeilijk te geloven dat ik de winter meer en meer begin te appreciëren…
We liepen met Afrodite en Dio over de kerstmarkt, waar Nicole & Hugo het beste van zichzelf gaven en ik als vanzelf het speculaastruffelkraampje terugvond. We kwamen onze ex-lerares Frans tegen en omdat het de vijfentwintigste editie van de kerstmarkt was, was er vuurwerk in het stadspark. Mooi! Om de avond af te sluiten gingen we (met Car die intussen ook opgedoken was) opwarmen op café.
Ik heb een nieuw en perfect moment gevonden om mijn nagels te lakken: ‘s morgens vroeg aan mijn bureau, voor mijn collega er is.
Donderdagavond was er een welkomstreceptie voor de nieuwe inwoners op het stadhuis. Ik had ons in naam van het lief ingeschreven want ik vond het niet eerlijk dat ik als trouwe inwoner nooit een “dank u wel om hier te wonen” receptie of zoiets had gekregen. Eerst namen de enige twee schepenen die konden ontsnappen aan de gemeenteraadvoorbereidingen het woord, wat neerkwam op drie kwartier lang ophemelen van de stad (I like). Daarna werden we in groepjes verdeeld voor een rondleiding door het historische gebouw dat ons stadhuis is, dat trouwens als door een mirakel beide wereldoorlogen heeft overleefd terwijl de overige huizen en kerken rondom de Grote en Oude Markt platgebombardeerd werden. Het lief was helaas niet onder de indruk van de trouwkapel waar ik altijd tranen van in mijn ogen krijg, al is het maar omdat ik bang ben dat ik er nooit zal (kunnen) trouwen. Tot slot was er een kleine receptie met bier en frisdrank, en per gezin een boekje met kortingsbonnen, onder andere een gratis ticket voor OHL en de Leuven Bears, waar we zeker gebruik van gaan maken.
Bij thuiskomst vond ik het allereerste kerstkaartje in de bus!
Vrijdagavond mijn favorietste wintereten klaargemaakt en met gevaar voor eigen leven een rode kool te lijf gegaan met een vlijmscherp mes. Zoals altijd wanneer ik een mes uit de set van het lief gebruik, moet er bloed vloeien want zo onhandig ben ik dan weer wel. Gelukkig niets wat een simpele plakker niet kan verhelpen.
Na eten & afwas uitgegaan. Jawel, uitgaan! Saxo, de vriend van Minerva, zou met zijn saxofoon optreden in de Karément, en dat wou ik wel eens horen. Helaas had de dj last van zijn oren (tinnitus, zoals zoveel mensen in het wereldje, en dan zijn er die durven klagen over de festivals die stiller moeten) waardoor hij het geluid van de saxofoon niet goed verdroeg, waardoor Saxo maar enkele keren heel kort heeft kunnen spelen. Heel erg jammer! Maar Dio, het lief en ik hebben ons goed geamuseerd en we hebben alvast afgesproken om, als goed voornemen voor 2013, maandelijks een keer uit te gaan.
De wijn beviel mij echter niet goed en toen ik de volgende ochtend (na vijf uur slaap) mezelf geradbraakt uit bed moest slepen; wist ik:
I’m too old for this shit.
Hoedanook we hadden ons ingeschreven voor de spinningles van elf uur dus gingen we op pad. En het was een heerlijke les! Er was daglicht en zuurstof en dat gaf me vleugels hoewel ik tijdens de ‘jumps’ wijselijk bleef zitten nadat mijn maag liet weten niet gediend te zijn van al dat gehops. Ik kon de oefeningen heel goed volgen, liet mijn spieren branden en vond eindelijk mijn grens. I love it!!
Terwijl het lief met Dio boodschappen ging doen, waagde ik me in de winkelstratenhel. Dankzij de op voorhand uitgestippelde route en het strakke lijstje in mijn hoofd, was ik een uur later alweer op weg naar huis. Missie volbracht: we hebben nu zowat alle kerstcadeaus.
Daarna had ik zelfs nog tijd om de keuken op te kuisen en de kast boven de kookplaten, uweetwel het moeilijkst bereikbare hoekje van de keuken, eens leeg te maken. Want ik blijf daar pakken bloem, dozen suiker en paneermeel inproppen tot alles er weer uitvalt de eerstvolgende keer dat iemand het luik opentrekt. Moet er nog bloem zijn?
Om zes uur haastten we ons naar het Groot Begijnhof, waar in het kader van ‘Wintertijd in Leuven‘ alles met theelichtjes zou verlicht worden. Helaas waren we veel te vroeg want één man was nog druk bezig met kaarsjes aansteken en de regen (die exact vijf minuten viel) bemoeilijkte zijn taak. We maakten ons dan maar snel terug uit de voeten.
Op naar Dio, die ons samen met Sigyn en Loki had uitgenodigd voor zelfgemaakte pizza’s. Te veel gegeten…… Ik vergeet elke keer weer dat zelfgemaakte pizza’s zwaarder zijn dan die uit de winkel!
Zondag een vanallesdagje met poetsen, bloggen, het lief die naar de koers ging kijken en Sigyn, Loki, Dio en Zus die pannenkoeken kwamen eten.
