[vakantie] Het zeetje, denIkea, Antwerpen, 5 jaar en het compromis

Ik had vorige week een weekje vakantie maar tijd om stil te zitten en echt te relaxen was er nauwelijks.

Maandag gingen we, dat las u al, naar het Zwin.

Dinsdag moest het lief gaan werken en werkte ik eerst een tijdje van thuis uit om dan in de namiddag met Maa de Tour der Meubelwinkels in de buurt te doen. In Ikea werd ik stapelverliefd op een wandmeubeloplossing die qua kleur en mogelijkheden er boenk opzit, en het zou slechts rond de 1.500 euro gaan kosten, maar Maa vindt dat we best voor een duurdere maar vooral kwaliteitsvollere oplossing gaan, want iedereen weet dat Ikea niet lang meegaat. Tsja, ik ken mezelf en weet dat ik over een jaar of tien die kast toch beu zal zijn en als je dan aan een exemplaar van 8.000 euro vastzit…

Woensdag een tripje naar Antwerpen gemaakt, women only, met Tante, Mommie en Zus. Vooral veel langs winkeltjes gelopen, maar ik heb geen geld opgedaan, ah neen met die droomboekenkast die door mijn hoofd spookte. ‘s Middags lunchten we bovendien supergoedkoop in De Sinjoor, een kaas- en garnaalkroketje gevolgd door zalmlasagne met water en wijn (die ze vergaten aan te rekenen) voor 18,25 euro, en het was nog lekker ook. Veel gelachen, met de meest banale dingen, ja ‘t was gezellig.
‘s Avonds kwam Dio eten en ervoor zorgen dat de overdreven grote bierpopulatie in onze frigo een beetje slonk.

Donderdag was het lief ook thuis en hebben we het rustig aan gedaan: in bed blijven hangen, ‘s middags pannenkoeken bakken, enorm veel last hebben van een kriebelende neus (allergie?), een middagdutje gedaan, en rond après-skitijd waren het lief en ik vijf jaar samen. Dat hebben we gevierd door ‘s avonds uit eten te gaan bij Zita, met een bon die ik nog had liggen want op restaurant gaan is geen luxe meer die we ons kunnen veroorloven. Het lief reed omdat we te lui waren om met de fiets de hoge berg te bedwingen die tussen ons en het restaurant lag, maar de parking is nogal nauw met als gevolg dat hij zijn eerste ‘aanrijding’ heeft gehad, gelukkig enkel met de zijspiegel en er was geen schade aan de andere auto, maar hij was er toch niet goed van. Er lijkt ook iets mis te zijn met het stuur, dat moeilijk doet bij het parkeren, hopelijk zijn er geen (grote) kosten aan want zulke onverwachte verrassingen kunnen we nu wel missen!
Het eten zelf: we namen een aperitief en een voorgerecht en een hoofdgerecht met een fles water en voor mij een glas wijn, samen goed voor bijna 100 euro. Mijn voorgerecht was iets Grieks met fetakaas in filodeeg met sesamzaadjes en honing, een heerlijke combinatie. Daarna varkenshaasje met een nogal flauw mosterdsausje en lekkere röstikroketjes. Al bij al zeker de prijs waard.

Vrijdag naar ‘t stad voor een aantal boodschapjes: schoenen naar de schoonmaker, mijn DM-kookpot ophalen, een nieuwe broek voor het lief, naar de bib, en een cadeautje zoeken voor mij en het werd een rood kleedje en een bedeltje voor bij aan mijn armband… Het lief heeft smaak maar ‘t is jammer dat hij tegenwoordig nooit meer in zijn eentje een cadeau voor mij durft of wil gaan kopen.
Om vier uur hadden we een afspraak bij de notaris van de verkoper om de compromis of met andere woorden de verkoopovereenkomst te gaan tekenen. De belangrijkste handtekening uit mijn leven tot nu toe! Ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat we nu eigenaar zijn – of bijna, want onze lening is nog niet in orde.

Zaterdag  naar Ikea. Ik wou het lief mijn droomboekenkast laten zien en ineens profiteren van de korting op de Malm-ladekasten die vandaag afliep, maar uiteindelijk bleek de gekozen kleur niet ideaal te passen bij mijn kleerkasten dus misschien dat we nog gaan ruilen. We gingen ook kijken bij een meubelwinkel in de buurt (die dinsdag gesloten was) en daar spotte ik zowaar twee mooie salontafeltjes.

Zondag kuisdag. Het zonnetje scheen zo vrolijk dat ik mij met mijn ontbijt op het terras heb gezet, en daarna kriebelde de lente zo hard dat ik datzelfde terras heb opgeruimd, oude bloempotten leeggemaakt, een aantal kamerplanten verpot, nog wat dingen gezaaid, ja het is jammer dat ik mijn vierkante moestuin niet kan zetten en ik vrees dat ons balkon rap vol zal staan, al ga ik me proberen in te houden zodat er niet te veel mee verhuisd moet worden over enkele maanden. Promise.
De keuken een flinke kuisbeurt gegeven want het was hoognodig, gestreken, een tweegangenmaaltijd in elkaar gebokst van zalmtartaar en een wrap gevuld met spekblokjes, geroosterde pijnboompitten, gestoofde appel, geraspte worteltjes, halve kerstomaatjes en gesmolten geitenkaas – en toen was ik KO, tijd voor de zetel!

En zodoende is de week aan hoge snelheid voorbijgevlogen…

[Blessings] Week 5

Het was best een fijne week. Nu de dagen duidelijk merkbaar lengen en ik de lente voor ogen kan houden en ik het vooruitzicht op mijn supertoffe moestuinprojectje heb waar ik naar kan uitkijken, kan het me niet snel genoeg gaan!

Maa kwam maandag naar ons met een stoofpotje dat gewoon moest worden opgewarmd, een avond koken uitgespaard voor ons. Nu ze minder moet werken, heeft ze terug meer tijd voor andere dingen waaronder ons komen opzoeken in Leuven.

Op het werk kregen we eindelijk bevestiging van datgene waar ik al zo lang met gemengde gevoelens naar uitkijk en wat ze ons al een half jaar beloven: de verhuis naar een fatsoenlijke bureau. Die bureau ligt op een andere verdieping en de bedoeling is dat ons team zich dan over de verschillende verdiepingen verspreidt, waardoor ik hen minder zal zien, maar dan ben ik tenminste niet meer afgezonderd van de andere assistentes. (Always look on the bright side…)

Komen eten was bij ons deze week. De mannen stortten zich algauw op een spelletje Fifa (of twee, of drie…) maar daar heb ik dit keer toch maar een opmerking over gemaakt, want het is voor Sigyn en mij echt niet leuk als er elke keer gegamed wordt, dan moeten ze maar speciale game nights organiseren waar geen afwas, eten of zagende vriendinnen mee gemoeid zijn!

Vrijdagavond met het lief, Zus en Mommie naar het huis van mijn grootmoeder gereden, dat haar kinderen aan het opruimen en leeghalen geweest zijn sinds ze enkele maanden geleden in het rusthuis werd opgenomen. Ze hield werkelijk alles bij: plastic bekertjes van yoghurt, om maar iets te noemen. Tussen de bruikbare ‘rommel’ mogen kinderen en kleinkinderen nu kiezen… Ik heb mijn naam geplakt op een vrolijk en authentiek sixties stofje waarvan Mommie dan hopelijk een tafeldoek kan maken, en op een set theekopjes die ongelooflijk cute zijn.

We brachten een bezoek aan de schoonfamilie, wat meteen ook onze eerste lange(re) rit met de wagen was. Voor het eerst in mijn leven mijn favoriete muziek kunnen draaien zonder dat er iemand (lees: mijn ouders) kloegen over “dat lawaai” – heerlijk!
Het bezoek zelf was ter gelegenheid van denBompa zijn verjaardag (drie weken eerder) en we kregen een paar stukken taart en genoeg steken om mee toe te komen tot de volgende keer dat we ze zien.

Dolblij was ik met een groen puntje dat kwam piepen in het potje met krokusbloembollen dat in de keuken staat. Het is er nog maar eentje, fingers crossed voor de rest!

Zaterdagavond had Afrodite ons allemaal uitgenodigd om afhaal-Chinees te komen eten bij haar, wat resulteerde in een gezellige avond met foto’s bekijken van hun huwelijk, roddelen over oude klasgenootjes en trailers kijken van horrorfilms.

Zondag een dagje thuis gebleven, zonder verplichtingen… en toch was de dag goedgevuld én snel om.
Ik heb de eerste zaadjes in een potje gezaaid: tomaat, paprika, een zonnebloem (wat erg vroeg is maar die houd ik dan voor binnenshuis, het zijn mijn favoriete bloemen!), en ook tuinkers op vochtig keukenrolpapier (jeugdsentiment!). De kapotgevroren geraniums zijn verwijderd, mijn terras is dus klaar voor de vierkante moestuin maar die moet nog zeker tot maart wachten.

Daarnaast hebben we ook onze palmboom verpot. Die palm hebben we intussen bijna twee jaar en hoewel ik op een forum de raad kreeg niet te veel moeite te steken in de plant omdat hij niet in onze streken kan aarden en er weinig kans was dat hij de winter zou doorkomen, leeft hij na twee winters in ons koude appartementje nog altijd en de wortels kwamen langs alle kanten uit de pot dus het was hóóg tijd voor een groter huisje. De pot hebben we op de groei gekocht… al mag hij in de hoogte niet meer dan 1m groeien want anders kan hij niet meer binnen. Maar zo’n vaart zal het wel niet lopen.

Met spijt in het hart moest ik afscheid nemen van mijn haakproject het groene lappendekentje. Ik twijfel nog over het volgende… bestellingen mogen altijd geplaatst worden in de reacties of via mail

De taakverdeling

Hoe gaat dat er nu aan toe, ten huize LJ & Teamo, vraagt u zich misschien af: is het er een stort nu het lief niet meer elke dag ijverig stofzuigt, wordt er geleefd op diepvriesmaaltijden en fastfood nu het lief niet meer elke dag kookt, worden kleren niet meer gewassen maar simpelweg telkens opnieuw aangekocht, kortom, zijn zij vervallen tot de marginale vrouw-met-vettig-haar en man-in-eeuwige-jogging?

Want zoals u zich wel herinnert is de situatie in 2012 twee keer veranderd en wel als volgt.

1. Tot mei werkte ik op 4 km van huis en was ik elke dag om 16u45 thuis. Het lief zat intussen ook grotendeels thuis (want naar de les gaan “boeide niet”) dus we konden avondeten om 17u. Luxeleventje!

2. Juni-september. Ik moest plots met de trein gaan werken op een plek meer dan 20 km van huis, en was bijgevolg pas om 18u15 thuis. Het lief zat intussen nog steeds thuis (want examens en dan herexamens) en kon er zodoende voor zorgen dat we om 18u15 meteen konden eten. (Wat nodig was ook aangezien mijn maag het ontzettend moeilijk had met die verandering der gewoontes en mij in lege staat in een monster kan veranderen.)

3. Sinds september moet ik nog altijd met de trein gaan werken op een plek meer dan 20 km van huis en kom ik nog altijd om 18u15 thuis. Het lief gaat nu ook werken en is meestal om 19u thuis (soms ook later). Eten gebeurt dan ook pas rond 19u30.

Had u mij een jaar geleden gezegd dat er een tijd zou komen dat ik pas om half acht ‘s avonds eten kreeg, ik zou in een ravijn gesprongen zijn ter bescherming van de Leuvense bevolking. Want een LJ met een lege maag, dat wilt u niet meemaken. Maar er zijn snoepautomaten op perrons, of bananen om vier uur, of soep in de ijskast, of andere al dan niet gezonde hulpmiddeltjes om de tijd te overbruggen.

Sinds september heb ik niet enkel mijn biologische klok maar ook het huishouden anders moeten indelen. Voordien deed het lief veel in het huishouden, tenminste, als ik hem daar onder lichte dwang toe aanzette want veel mannen die nooit alleen hebben moeten leven (zonder moeder of vriendin om hen in toom te houden, merken het niet als stof en afval zich beginnen op te stapelen, of storen zich daar niet aan tot ze lopen te niezen van hun allergie of ergens een beschimmeld stukje bedorven kaas vinden, dan is het drama en kan het plots niet snel genoeg gaan. Ik wil ten allen tijde een gezellig, toegankelijk en proper huis maar in de realiteit is dat niet altijd mogelijk, dat weet u ook.

Ik ben geen kuisfreak, want daar ben ik dan weer te lui voor.

In een relatie is het belangrijk dat je de taken goed verdeelt, want anders komt daar vroeg of laat ambras van. Vroeg of laat wordt er een meetlat bijgehaald waaruit zal blijken dat één van de twee meer doet dan de ander, en vervolgens krijgt ge verwijten als “Ik moet ALTIJD ALLES ALLEEN doen in het huishouden en als gij thuiskomt van uw werk, ploft ge gewoon in de zetel om er de rest van de avond niet meer uit te komen” of “Ik zal eens stoppen met uwe was en uwe plas, eens zien hoe lang ge zonder mijn zorgen kunt overleven!”

Als die uitspraken dagelijkse kost beginnen worden, dan weet ge dat ge niet goed bezig zijt.

Dus als ge niet content zijt met de zaken zoals ze momenteel in uw huishouden zijn geregeld, praat er dan over met uw partner. Goede raad van tante LJ. Wij hebben dat gedaan en daaruit zijn volgende afspraken voortgekomen.

1. Ik sorteer de was en doe hem in de wasmachine. Het lief hangt hem op en doet hem af.
   Hier loopt het meestal mis omdat hij dan doet alsof hij niet weet wat naar de strijkmand moet of hoe hij ondergoed moet opvouwen. Venten.
2. Ik kook, hij wast af.
   Het nadeel van deze regeling is dat we na het avondeten niet veel tijd samen kunnen doorbrengen want de gemiddelde afwas neemt algauw een uur in beslag, en anderhalf uur als hij intussen een computerspelletje speelt want het lief kan dat, multitaskend als geen ander.
   In uitzonderlijke gevallen help ik hem met afwassen, als het extreem veel is bijvoorbeeld, maar als hij het uit luiheid laat opstapelen moet hij geen medelijden verwachten.
3. Ik strijk mijn kleren en de gemeenschappelijke spullen, hij strijkt zijn hemden.
   In het begin deed hij dit braafjes mits lichte aandrang op weekbasis, maar toen ontdekte hij dat je bij de meeste van zijn hemden niet eens ziet of ze zijn gestreken of niet, dus strijkt hij ze niet meer. Dat ik dáár nooit opgekomen ben!
4. Ik stel de weekmenu’s en de boodschappenlijstjes op en bestel alles bij Collect & Go, hij gaat de boodschappen ophalen.
   Om de simpele reden dat ik geen rijbewijs heb en hij alvast een voorlopig zodat hij met de auto kan gaan. Er kruipt voor mij veel tijd in het opstellen van die weekmenu’s, want ik maak ze altijd ineens voor drie weken en ben daar soms een ganse dag mee bezig. Ook de boodschappenlijstjes zo helder mogelijk opstellen in het geval we niet online bestellen, is een heel werk, zeker als ik dan bedenk dat hij sowieso 10% verkeerde producten zal meebrengen. Vandaar dat Collect & Go een geschenk uit de hemel was, ook al is er altijd wel iets niet bij de bestelling… *roloog*
   Ik kijk er naar uit als het lief zijn rijbewijs zal hebben zodat ik mee kan naar de winkel, want ik doe graag boodschappen!
   Edit: we zijn intussen één week na het effectief schrijven van dit postje en het lief heeft intussen zijn rijbewijs zodat we nu samen boodschappen kunnen gaan doen. Met andere woorden: nog meer werk voor mij.
5. Hij kuist het sanitair, ik zorg voor een propere keuken.
   Hier heeft hij meer werk dan ik, want de keuken kuisen gebeurt niet vaak, ik geef eerlijk toe dat ik geen dweiler ben, bovendien is al dat water en vuile vod en uitwringen niet goed voor mijn nagels. Ahum. Gelukkig zie je geen vlekken op onze reeds groenbevlekte tegels. Handig kleurtje, you should try it.
   De rest van het huis moet enkel stofvrij worden gemaakt – een houten vloer is een goed excuus om niet te vaak te dweilen, you should try it – en dat verdelen we dan zoals het op het moment zelf uitkomt.
6. Ik werk in de tuin.
   Het lief wil geen tuin. Mijn balkonoverbevolking van vorige zomer ging er zijn inziens vér over en hij wilde daar dan ook niks mee te maken hebben ook al was hij stiekem zot van de pompoenplant. Dus als ik een tuin wil, dan doe ik dat mezelf aan en hoef ik hem daarin niet te betrekken. (Ben ik blij dat we nog geen echte tuin-met-gazon-en-bloemperken-en-al hebben.)
7. Ik zorg voor de boekhouding en de tijdige betalingen der facturen.
   Ik houd onze uitgaves nauwgezet bij in een exelleke en bepaal hoeveel er maandelijks kan worden gespaard. Wat tot nu toe niet erg veel was, dat geef ik toe, maar dat is de schuld van kerstcadeaus, Amsterdam, achterstallige schulden aan ondergetekende en noem maar op. 2013 zal beter zijn.
   Het lief houdt zich bezig met het beleggen van zijn eigen spaargeld (en dat van anderen), maar dat doet hij vooral voor zijn eigen plezier. Zolang hij van mijn spaargeld afblijft doet-ie wat-ie wil.
8. Ik ruim mijn rommel op, hij de zijne.
   Zijn deel gebeurt enkel als ik er een drama van maak. Dit wil zeggen: ik dreig alles van het balkon te gooien, maar dit dreigement werkte algauw niet meer omdat hij helaas na twee keer al doorhad dat ik dat nooit echt zou durven – de onderbuurman zou zo eens een schoen op zijn kale peer kunnen krijgen – en nu smijt ik gewoon al zijn rommel op een hoop dan ligt het tenminste niet meer in mijn weg of het zicht.

Sowieso als het erop neerkomt, doe ik meer dan hij in het huishouden. Ik ben eerder thuis dan hij en heb over het algemeen meer vrije tijd. Als ik ooit parttime ga werken – een verre droom – dan zal er nog meer op mijn schouders terechtkomen maar dat lijkt me dan ook normaal. Eerlijk is eerlijk, en zolang je met je partner kan praten en die jouw inzet niet als vanzelfsprekend beschouwt, en jullie elkaar altijd helpen waar nodig, kan je een perfect harmonieus huishouden runnen. Theoretisch gezien.

En jullie? Hoe pakken jullie de taakverdeling aan?

Blessings week 50

Het was een drukke, gezellige, en gezellig drukke week.

De Sint had in My Hometown tóch wat lekkers gebracht, en dit was er onderdeel van. Oma de Sint heeft de gewoonte exact 12 euro in zilverpapier verpakt tussen het snoepgoed te verstoppen. En wees gerust, ik heb twee figuurtjes gegeten en de rest ligt nog in de ijskast.

Woensdag naar ‘t stad gegaan na ‘t werk. De kerstmarkt opende vandaag en op de Grote Markt, waar draaimolens, een gigantische kerstboom, een ‘levende’ kerststal, het prachtig versierde stadhuis en last but not least een smoutebollenkraam de show stelen, aten we een pannenkoekje aan het warm knapperende kampvuur. Niet moeilijk te geloven dat ik de winter meer en meer begin te appreciëren…

We liepen met Afrodite en Dio over de kerstmarkt, waar Nicole & Hugo het beste van zichzelf gaven en ik als vanzelf het speculaastruffelkraampje terugvond. We kwamen onze ex-lerares Frans tegen en omdat het de vijfentwintigste editie van de kerstmarkt was, was er vuurwerk in het stadspark. Mooi! Om de avond af te sluiten gingen we (met Car die intussen ook opgedoken was) opwarmen op café.

Ik heb een nieuw en perfect moment gevonden om mijn nagels te lakken: ‘s morgens vroeg aan mijn bureau, voor mijn collega er is.

Donderdagavond was er een welkomstreceptie voor de nieuwe inwoners op het stadhuis. Ik had ons in naam van het lief ingeschreven want ik vond het niet eerlijk dat ik als trouwe inwoner nooit een “dank u wel om hier te wonen” receptie of zoiets had gekregen. Eerst namen de enige twee schepenen die konden ontsnappen aan de gemeenteraadvoorbereidingen het woord, wat neerkwam op drie kwartier lang ophemelen van de stad (I like). Daarna werden we in groepjes verdeeld voor een rondleiding door het historische gebouw dat ons stadhuis is, dat trouwens als door een mirakel beide wereldoorlogen heeft overleefd terwijl de overige huizen en kerken rondom de Grote en Oude Markt platgebombardeerd werden. Het lief was helaas niet onder de indruk van de trouwkapel waar ik altijd tranen van in mijn ogen krijg, al is het maar omdat ik bang ben dat ik er nooit zal (kunnen) trouwen. Tot slot was er een kleine receptie met bier en frisdrank, en per gezin een boekje met kortingsbonnen, onder andere een gratis ticket voor OHL en de Leuven Bears, waar we zeker gebruik van gaan maken.

Bij thuiskomst vond ik het allereerste kerstkaartje in de bus!

Vrijdagavond mijn favorietste wintereten klaargemaakt en met gevaar voor eigen leven een rode kool te lijf gegaan met een vlijmscherp mes. Zoals altijd wanneer ik een mes uit de set van het lief gebruik, moet er bloed vloeien want zo onhandig ben ik dan weer wel. Gelukkig niets wat een simpele plakker niet kan verhelpen.

Na eten & afwas uitgegaan. Jawel, uitgaan! Saxo, de vriend van Minerva, zou met zijn saxofoon optreden in de Karément, en dat wou ik wel eens horen. Helaas had de dj last van zijn oren (tinnitus, zoals zoveel mensen in het wereldje, en dan zijn er die durven klagen over de festivals die stiller moeten) waardoor hij het geluid van de saxofoon niet goed verdroeg, waardoor Saxo maar enkele keren heel kort heeft kunnen spelen. Heel erg jammer! Maar Dio, het lief en ik hebben ons goed geamuseerd en we hebben alvast afgesproken om, als goed voornemen voor 2013, maandelijks een keer uit te gaan.
De wijn beviel mij echter niet goed en toen ik de volgende ochtend (na vijf uur slaap) mezelf geradbraakt uit bed moest slepen; wist ik:

I’m too old for this shit.

Hoedanook we hadden ons ingeschreven voor de spinningles van elf uur dus gingen we op pad. En het was een heerlijke les! Er was daglicht en zuurstof en dat gaf me vleugels hoewel ik tijdens de ‘jumps’ wijselijk bleef zitten nadat mijn maag liet weten niet gediend te zijn van al dat gehops. Ik kon de oefeningen heel goed volgen, liet mijn spieren branden en vond eindelijk mijn grens. I love it!!

Terwijl het lief met Dio boodschappen ging doen, waagde ik me in de winkelstratenhel. Dankzij de op voorhand uitgestippelde route en het strakke lijstje in mijn hoofd, was ik een uur later alweer op weg naar huis. Missie volbracht: we hebben nu zowat alle kerstcadeaus.

Daarna had ik zelfs nog tijd om de keuken op te kuisen en de kast boven de kookplaten, uweetwel het moeilijkst bereikbare hoekje van de keuken, eens leeg te maken. Want ik blijf daar pakken bloem, dozen suiker en paneermeel inproppen tot alles er weer uitvalt de eerstvolgende keer dat iemand het luik opentrekt. Moet er nog bloem zijn?

Om zes uur haastten we ons naar het Groot Begijnhof, waar in het kader van ‘Wintertijd in Leuven‘ alles met theelichtjes zou verlicht worden. Helaas waren we veel te vroeg want één man was nog druk bezig met kaarsjes aansteken en de regen (die exact vijf minuten viel) bemoeilijkte zijn taak. We maakten ons dan maar snel terug uit de voeten.

Op naar Dio, die ons samen met Sigyn en Loki had uitgenodigd voor zelfgemaakte pizza’s. Te veel gegeten…… Ik vergeet elke keer weer dat zelfgemaakte pizza’s zwaarder zijn dan die uit de winkel!

Zondag een vanallesdagje met poetsen, bloggen, het lief die naar de koers ging kijken en Sigyn, Loki, Dio en Zus die pannenkoeken kwamen eten.

Blessings week 46

Ik mocht twee dagen thuis werken. In het gezelschap van kruidnoten en ander snoepgoed. Geen goed plan but hey, ik zou geen “nee” zeggen tegen regelmatig thuiswerk moesten ze mij dat morgen aanbieden.

Woensdag kwam Dio eten, en Sigyn kwam voor het dessert, en Loki kwam nog later. Het dessert was trouwens Kaiserschmarren, hieronder op de foto, uit Oostenrijk, een soort pannenkoek maar dan luchtiger (opgeklopt eiwit) en dikker (wat véél omdraaistress met zich meebrengt want je wil niet dat je keuken onder het beslag hangt en er daardoor niets meer overblijft om te bakken, right). Met een schepje confituur, wat bloemsuiker erover gestrooid en genieten maar.

Donderdag naar de bib, voor het eerst in maanden. Tussen de boeken snuffelen, het waren er erg weinig trouwens, een poster beweerde dat ze het aanbod aan het vernieuwen waren maar mij lijkt het eerder of ze het filiaal stiekem willen doen verdwijnen. Alleszins was dit de buit, te lezen op vier weken, ik voel een klein beetje leesstress opkomen.

Vrijdag nam het lief me mee uit eten, onderdeel van mijn verjaardagscadeau, weet u nog, het bonnenboekje dat ik van hem kreeg? Hij koos natuurlijk voor wild in onze favoriete brasserie vlakbij, en sloten af met ‘ons’ drankje (want voor een dessert was er geen plek meer).

Hoogtepunt van de week was zonder twijfel het Ikeabezoek op zaterdag. Nadeel daarvan was dat ik me niet aan het vooropgestelde budget heb gehouden en een beetje te veel heb uitgegeven aan kaarsen en andere “laten we het eens gezellig maken” prullaria. Sorry…

Zaterdavond het verjaardagsfeestje van Vriend in His Hometown, met de hele familie gezellig bijeen, deBomma was nog niet goed binnen of ze begon al over geld. Een typische feestavond dus. Hieronder hun trouwfoto van bijna vijftig jaar geleden, die ik ga gebruiken om een uitnodiging te maken voor hun jubileumfeest in februari.

Zondag leesclub. Ik had er ab-so-luut geen zin in, vooral omdat we vanuit His Hometown moesten vertrekken en dus niet konden uitslapen, gelukkig bracht Vriend ons met de auto en was ik netjes op tijd ter plaatse. Bij het boek dat we bespraken, was de taal van groter belang dan het verhaal.

Na de leesclub afgesproken met Pineapple en Tita voor een Leuvense date. Eerst gezellig iets gaan eten en dan een bezoekje gebracht aan Pineapple haar kot. Zo zijn we heel Leuven nog eens doorgewandeld en kwamen we ook een mooie voordeur tegen.

’s Avonds was het afgelopen met de nagelherstelkuur die ik al twee weken trouw aan het volgen was en koos ik een donkerappelblauwzeegroen kleurtje om het grauwe winterweer mee op te fleuren.