Ik kijk op tv tegenwoordig enkel Vlaamse reality programma’s. Vlaams, omdat ik begot niet zou weten wat voor lekkers ze op buitenlandse zenders tonen, en reality omdat je alle fictietoestanden makkelijk kan downloaden volledig legaal kan aankopen. Eén van mijn favoriete programma’s is Zo man zo vrouw.
Voor het derde seizoen op rij neemt stylist Jani pijnlijk foutgeklede Vlaamse koppels op sleeptouw door een niet nader benoemd maar duidelijk herkenbaar shoppingcenter om de man een spiksplinternieuwe outfit te laten kiezen voor zijn vrouw, en omgekeerd – met grote inmenging van Jani himself natuurlijk, want anders zou de ofwel in vormeloze,ofwel in ouderwetse, ofwel in tienerkleren gestoken vrouw door haar man steevast worden gepimpt tot pinup en met haar rokje-tot-onder-de-kont, shirtje-met-decolleté-tot-aan-de-navel en fuck-me-botten tot liefst zo dicht mogelijk in de buurt van de knie zó langs een straatkant kunnen gaan staan tippelen.
Serieus, wat is dat met mannen die kicken op vrouwen met zo weinig mogelijk en zo strak mogelijk zittende kleren?
Vrouwen denken hun vent, die zweert bij hoodies en T-shirts met print – al dan niet van rockbands uit hun vervlogen jeugdjaren waar ze zich echter nog bulldoggewijs stevig aan vastklampen, alsof ge met zulk een afschuwelijke outfit uw kalende plek of grijze haren of bierbuikje kunt verbergen, welnee integendeel - en sneakers, het liefst te zien in Richard Gere stijl of met een stijf kostuum. Wat een bouwvakker of vrachtwagenchauffeur met een kostuum moet, gaat in zo’n geval compleet aan me voorbij.
Ook frappant is dat soms maar één van de twee het koppel inschrijft, alsof er met hem/haarzelf niks mis is, in de hoop haar man/zijn vrouw geüpdatet te krijgen naar een sexy, mee-met-de-tijdse echtgeno(o)t(e). Daarbij vergeten ze dat Jani ook hún kleerkast onder de loep neemt. En je knalroze botjes, je witte kuitbroek, je kinderachtige jurken, alles wordt – naar goede gewoonte - ten overstaan van heel Vlaanderen belachelijk gemaakt door een homo met een bizarre worstvormige krul op zijn voorhoofd en het soort opvallende kleren waar geen enkele hetero mee gezien wil worden. (Denk aan: knalblauwe schoenen, die zitten nog op mijn netvlies gebrand.)
Mijn vader zou een gerokthoad krijgen als hij met zo’n man zou moeten gaan shoppen; die durft de WE al niet meer binnen omdat hij schrik heeft voor de homo die daar werkt.
Maar mijn vaders homofobie is een ander verhaal.
Ik vind het een zalig programma. Zoals Jani achter de rug van zijn gewillige slachtoffers met de camera speelt en met de mannen flirt, zoals die tot voor kort koppig aan ‘hun’ eigen kledingstijl vasthoudende modeblunderende deelnemers als was in zijn handen worden en na aanvankelijk te protesteren tegen Jani’s keuzes zich grootmoedig neerleggen bij een zogezegd compromis, en zoals er na de metamorfose tranen met tuiten wordt gehuild… Niet te doen, niet te doen.
Ik heb zo mijn bedenkingen, dat wel. Mogen de deelnemers hun outfit mee naar huis nemen? Gaan ze, eenmaal terug thuis van hun gedaanteverwisseling, hun kleerkast weggooien en uitgebreid shoppen, en er vanaf nu elke dag stralend en modieus bijlopen dankzij Jani’s overdonderend advies, en nooit meer hun comfy slobberende jeans of colkraagtrui met sportschoenen bovenhalen, nooit meer hun haren in twee kleuren verven en altijd braaf make-up gebruiken?
Ik betwijfel het.
Maar de kijker steekt zo nog eens wat op. Over peervormige figuren, over buikjes verdoezelen, schouders verbreden of versmallen, over de afschuwelijke vormeloosheid van fleece… Ik leer bij, en ik amuseer me tegelijkertijd.
