Stoppen met shoppen?

De trend wordt voortgezet. Het is in, tegenwoordig, en de modewereld kan niet achterblijven en wil zelfs inspelen op het rijzende minimaxisme.

Het doel: 365 dagen stoppen met shoppen. In de Flair stond een kort interview met enerzijds de initiatiefneemster en anderzijds een modebewuste, shopverslaafde 19-jarige. Beiden beginnen er vol goede moed aan. Ik lach in mijn vuistje.

Want de regels. Die zijn ronduit belachelijk en duidelijk opgesteld voor shopverslaafde ik-heb-geen-andere-hobby’s vrouwen die maandelijks genant veel geld uitgeven aan Guess en Chanel want met Promod laat staan H&M willen ze niet gezien worden.

• Het stoppen met shoppen heeft enkel betrekking op kleding. Je mag dus nog altijd prullen kopen om je huis mee te vullen. Fout, want als je dan de drang voelt om te kopen ga je toch gewoon de Casa, de Hema of de Ikea binnen?
• Sokken, panty’s en ondergoed mag je kopen – “maar niet overdrijven”. Ik neem aan dat de organisators genoeg om ons geven om ons niet in affronten te laten vallen met gaten op ongemakkelijke plaatsen tijdens een eerste date. Ofzo.
• Je mag kleding ruilen met vriendinnen, wat meteen goeie reclame is voor swapping, het nieuwe shoppen. How convenient. Had ik nu maar vriendinnen met dezelfde maat, of überhaupt kleren waar andere mensen wat aan zouden hebben.
• Je mag kleding en accessoires zelf maken. Seriously? Ten eerste ontgaat me dan volledig het nut van niet meer te gaan shoppen: je kan blijven naaien tot je kleerkast alsnog uitpuilt. Er zijn 586 leuke stofjes en patronen! (Mommie heeft het naaivirus alleszins stevig te pakken.) Ten tweede ga ik daarvoor een naaicursus moeten volgen en dan kan ik misschien over een jaar mijn eerste kleedje in elkaar zetten. Niet eerlijk!
• Shoppen tijdens citytrips buiten Europa mag, omdat je zogezegd niet naar bijvoorbeeld New York kan zonder te shoppen. Flauw, echt. Londen en Parijs zijn in dat geval ook serieuze danger zones vind ik. En dichter bij huis Antwerpen en Lille.
• Je mag kleren krijgen voor je verjaardag of met Kerst. Krijgen, niet zelf kopen. Sure, alsof mijn ouders, Zus, het lief of vriendinnen weten wat me staat, me past enzovoorts.

En toch heb ik me ingeschreven voor deze crazy weddenschap. Ik was vooral benieuwd naar de tweewekelijkse nieuwsbrief met tips om je kleerkast te pimpen en om het stoppen met shoppen vol te houden. Tot nog toe heb ik niets ontvangen, maar ik hou jullie vanzelfsprekend op de hoogte.

En intussen heb ik een shopmiddagje ingepland met Aegle…

Exit 2 handtassen en 6 paar schoenen

Dus ik heb de afgelopen weken nogal wat geshopt. Om te beginnen een broodnodige aanvulling professionele kleding zijnde hemdjes en jurken en een schoon vestje. In Lille liep het mis in de Desigual en de Kiko. En ik kocht drie paar schoenen op evenveel weken.

De trouwe lezers herinneren zich nog mijn shopregels: een nieuwe handtas of een nieuw paar schoenen? Geen probleem, maar dan moeten er wel twee stuks van ieder weggegooid worden. Dat moet Mezelf ervan weerhouden om te eindigen met een huis dat tot de nok vol zit met spullen die ik nooit gebruik.  En geen nood, momenteel heb ik nog genoeg schoenen en handtassen die ik nooit gebruik, maar die ik bijhoud omdat ik ze niet wil weggooien – u kent het wel!

Dit is de schoenenbuit:

En dit gooide ik weg:

Eén paar schoenen verdient wel speciale aandacht: mijn Sketchers.

Ze zijn zodanig versleten dat ik ze niet meer kan dragen zonder mijn vel open te halen tijdens het stappen, maar vanaf het moment dat ik ze kocht, exact vijf jaar geleden in het Franse Annécy, waren het mijn favoriete schoenen of all time. Ongeveer één jaar later droeg ik ze om naar het einde van het dorp te wandelen en op een bankje in de sneeuw voor het eerst door Teamo gekust te worden. Daarom heb ik ze nooit willen weggooien, maar de herinnering blijft zo ook bestaan.

Dit was mijn nieuwe sjakosj:

En deze gooide ik weg:

Het blauwe tasje is het eerste handtasje dat ik zelf heb gehaakt in mijn tienertijd. Mommie heeft er dan stof op gezet en er een rits in genaaid. Het heeft heel goed dienst gedaan in de tijd dat ik stoer rebelleerde tegen girly handtassen maar het wél handig vond om ergens mijn portefeuille en wat spullen kwijt te kunnen. Ik heb daarna nog andere schoudertasjes gehaakt maar stuitte op een telkens weerkerend probleem: de schouderband die uitleep. En toen ben ik maar overgeschakeld op gekochte tassen.

Et voilà, mijn kasten zijn weeral wat leger.

Kitchen giveaway

In het kader van stoppen met shoppen heb ik mijn keuken opgeruimd. Nouja, ‘t was gewoon dringend nodig om te kuisen en mijn bestek- en potjeslades waren een puinhoop. Een aantal dingen moeten de deur uit. Misschien kunnen jullie er wat mee doen?

You know the drill: ‘t is allemaal gratis ende voor niks (exclusief eventuele verzendingskosten).
Laat een (enthousiaste, grappige, ontroerende, droge, eender wat voor) reactie achter over welk van deze spulletjes je wil en als er meerdere gegadigden zijn, dan wordt alles verloot mbv een vanzelfsprekend onschuldige hand.

Klein glazen potje met deksel, van doopsuiker geweest (nog geen 10cm hoog)

     

Uitvouwbaar mes, lepel, vork; handig om te gaan kamperen ofzo.

Cocktailgiraffes, leuk voor feestjes!

Kiwidoosje met lepelmes, zodat je fruit niet blutst op weg naar werk/school. Passen twee kiwi’s in.

Count your blessings 11

Maandagmiddag lunchen in het warme lentezonnetje op een bankje met twee collega’s.

Gezellig avondje met Mommie, Tantan en Zus die kwamen eten. De spaghettisaus sloeg tegen. De brownies maakten alles goed.

Ons daguitstapje naar Rijsel ofte zoals de Fransen het zo fancy zeggen ‘Lille Europe’ werd daarbij ook geboekt.

Het lief kunnen vastpakken, gewoon omdat het kan, op elk moment dat ik bij hem ben. Als ik te plakkerig word, zeg ik lachend dat ik dagelijks minstens tien knuffels nodig heb:

Ik moet toch mijn schade kunnen inhalen, van de 21 knuffelloze jaren vóór ik jou kende?

Als het zonnetje schijnt en ik heb geen al te hoge hakken aan, dan stap ik graag twee haltes vroeger van de bus om door de wijk, sun in my eyes, naar huis te wandelen. Mmmmm…

Twee dagen achter elkaar een terrasje doen bij het bruine café aan de kerk, zonder tafel want die waren nog niet gereed, en mét een dame blanche.

De zonsopgang op de Nationale Dag van Rouw: de zon had zich in mist gehuld en was een mysterieuze bal aan de horizon.

Gaan shoppen. Woehoew!

Na mijn korte shoppingtripje nodigde ik het lief uit voor een (beetje fris) terrasje op de Oude Markt. Nog een paar graden warmer en we kunnen weer cocktails drinken!

‘s Avonds kookte ik samen met Zus en het lief voor Mommie, Deddie en Tantan. ‘t Was supergezellig en we hebben veel gelachen en gebabbeld! Misschien dat we komende herfst met z’n zevenen (inclusief hond Kaatje!) op weekend gaan in Dardennen, dat zou ongelooflijk fijn zijn.

Zondagochtend koffiekoeken en The Voice bij het ontbijt.

Daarna wisselde ik mijn living om. Wat me daarbij het blijst maakte was het vinden van een distributiekabel die lang genoeg was zodat de tv kon worden verplaatst, cruciaal in mijn interieurplannen.

Daarna van achter mijn laptop aan de eettafel een prachtig zicht hebben, zowel op de tv als op ons uitzicht.

‘t Was dus een héél leuke week…

#56 De sjaalgiveaway

Intussen gaat het opruimen ten huize LJ gewoon door. Onopgemerkt aangezien het lief erin slaagt telkens we naar His Hometown gaan nog spullen te vinden die mee moeten naar ons appartement, zoals daar zijn skibotten, om die dan gigantisch in de weg te zetten tot ik uit pure wanhoop dreig ze van het balkon te smijten maar uiteindelijk moet ik zélf met de beschikbare opslagplaats op de proppen komen om de rommel opgeruimd te krijgen, met andere woorden: ik moet wat van mijn spullen wegdoen om plaats te maken voor die van hem.

Eén van mijn andere zwaktes, naast oorbellen en schoenen, zijn sjaaltjes. Wat botst met oorbellen dragen want die blijven altijd hangen in de stof of wol van een sjaal, waardoor deze verzameling niet zo heel erg uitgebreid is en zich veelal beperkt tot één sjaal per kleur per seizoen. Wat nog steeds genoeg is voor een stuk of twintig sjaaltjes van alle formaten en kleuren.

Deze winter schafte ik twee nieuwe sjaals aan: één zelfgehaakte regenboogsjaal en één ronde in een prachtig chocoladebruin van de markt. Volgens de shophuisregels moet ik per nieuw aangekocht ding twee oude dingen weggooien zodoende stond ik voor de schijnbaar onmogelijke opdracht om vier sjaals weg te gooien. Gelukkig zijn er heel wat stuks die ik wel mooi vind, maar die ik nooit draag omdat ik er de passende outfit niet voor heb.

Zodus, hierbij de 4 finalisten. Voelt u zich geroepen om eentje (of meerdere) te adopteren, aarzel dan niet om u reactiegewijs kandidaat te stellen. Anders gaan ze naar de kledingbox!

Van links naar rechts:

1. Een licht zomersjaaltje in lichtrood met oranje uiteindes en floshkes, gekocht in een Tunesische medina (die van Tunis, als ik me niet vergis).
2. Een H&M exemplaar, lekker rood en lekker lang en lekker warm, maar heb nog een rode sjaal die Mommie zelf voor me heeft gebreid, dus de keuze was snel gemaakt.
3. Zelfgehaakt en lekker lang, maar ik heb nog een andere zelfgehaakte blauwe sjaal die ik warmer en mooier vind en een mens heeft geen twee blauwe sjaals nodig.
4. Een modeblunder van ongeveer tien jaar oud, gehaakt en geweven met bloed, zweet, tranen en restjes wol van een lapjesdeken (dát gooi ik nooit weg trouwens). Regenboog, altijd al mijn favoriete kleurencombinatie geweest maar het past nu niet meer bij me. Bij u wel?