Tagarchief: sneeuw
Kerstgewijze familietradities
‘t Is december. De hatelijkste maand van het jaar omdat de winter, die al dreigt van in oktober, nu pas echt begint en we qua duisternishoogtepunten amper halfweg zijn. Maar daar tegenover staat gelukkiglijk de warmte en de gezelligheid van de feestdagen.
Met hoe meer ge thuis zijt, met hoe meer families ge moet rekening houden, en hoe meer miserie dat geeft.
Ten eerste is daar mijn ouders. Ten tweede mijn grootouders. Ten derde Vriend met zijn kinderen, Maa en de Bomma van het lief (gelukkig allemaal in ene keer). Ten vierde, tot slot, de vader van het lief en diens ouders.
En dan ben ik nog geeneens zeker of ik ten vijfde, de familie langs Mommies kant, zonder meer mag schrappen nu mijn grootmoeder door dementie is geveld en absoluut niet meer in staat is tot het organiseren van een kerstfamiliefeest, laat staan dat ze überhaupt doorheeft dat het Kerstmis ís. Maar misschien dat één van mijn toffe tantes zich geroepen voelt om sandwichkes te smeren, de traditionele ijstaart te serveren en voor iedereen goedkope prullen te kopen als cadeau.
Al meteen de eerste Kerst dat ik het lief mocht meetronen richting My Hometown, was het vanzelfsprekend dat kerstavond bij mijn ouders zou worden doorgebracht, zoals het de voorbije tweeëntwintig jaren traditie was. Met cadeautjes, dat spreekt.
De 25e is gereserveerd voor Deddies familie in het Grootouderlijk huis, daar valt niks aan te veranderen aangezien mijn nonkel en zijn gezin zich ook aan een strikte kerstplanning te houden hebben.
(Bij Mommies familie was het altijd de zondag na kerst te doen, wat ik nog maar 1x gedaan heb met Teamo.)
De 25e is er echter ook een familiefeest in His Hometown, want aangezien Maa geen zussen of broers heeft, wordt er jaarlijks een bijeenkomst met achterneven en oudtantes en dergelijke georganiseerd, waar ik niks voeling mee heb en waar we elk jaar onderuit gemuisd zijn door het vele blokwerk dat het lief altijd had voor zijn examens.
De 26e stranden we in His Hometown voor Maa’s verjaardag en wordt er meteen Kerst gevierd. Met nog meer cadeaus, dat spreekt.
(Waar wij het geld moeten halen voor 586 cadeautjes is nog maar de vraag. Thankgod voor eindejaarspremies en gulle bomma’s die niet veel in ruil verwachten.)
Ik heb geprobeerd om dit drie jaar geleden stilzwijgend vastgelegde schema te wijzigen maar familiale tradities zijn in My Hometown onverzettelijker dan de mening van de paus over condooms. Dus ook dit jaar wordt het weer overvloedig gebruik maken van het openbaar vervoer om bijna dagelijks heen en weer te pendelen tussen onze families. Of misschien krijgen we weer een witte kerst, dan kunnen we helemaal nergens naartoe tenzij met een slee of op langlaufski’s.
En u, hoe plant u de feestdagen door te brengen?
Count your blessings 50
- Een bezoekje aan de kerstmarkt ‘s avonds, met de gezellige drukte en de warme lichtjes die een kerstmarkt afmaken. We dronken jenever en glühwein, en met Sigyn dook ik een paar juwelenkraampjes in (maar ik hield het bij één paar oorbellen, mijn goede voornemen in gedachten – andere jaren schaf ik mij een hele verzameling aan). Toen het begon te regenen, schuilden we met z’n allen onder een luifel met een paar bakjes calamares. Vorig jaar lag er sneeuw…
- Na 586 keer opnieuw begonnen te zijn, lukte het me eindelijk om de regenboogsjaal af te werken. Het resultaat mag er zijn en is precies wat ik wou: een kleurrijke opfleuring tijdens de donkerste dagen van het jaar!
- Een avondje doorbrengen bij Afrodite. Het was hilarisch om kat Killer te zien spelen met het rode lichtpuntje van een laserpen. Samen met Car keek ik naar Thuis, wat ook alweer jaren geleden was. Maar wat me het blijst maakte, is het te zien hoe goed die twee bij elkaar passen, Car en Afrodite. Misschien is hij toch zo slecht nog niet voor haar. Ze is veel rustiger, en zoals ze met elkaar omgaan zie je de genegenheid tussen hen. Heel mooi…
- We besloten op zaterdag om toch maar onze kerstboom te zetten. Beter laat dan nooit! Onze buffetkast is ineens gepromoveerd tot pakjes- en kerstboomstand. En ja, het boompje ziet er op de foto even miserabel uit als in ‘t echt. We hebben geen plaats voor een geval van 1,8 m en eerlijk gezegd is het me momenteel ook het geld niet waard.
- We kookten samen een feestelijke maaltijd en we aten voor het eerst in lange tijd nog eens gezellig aan tafel ipv in de zetel voor de tv.
- Eindelijk sneeuw zien vallen, al was het heel kort en heel smeltend.
- Een wandelingetje maken naar de glasbak en onderweg zonnestraaltjes opvangen, o was het al maar weer lente!
Soms sneeuwt het in de lente
Over te vroeg juichen gesproken.
Eenmaal het huurcontract in handen, bleek dat vol te zitten met eerder onbenoemde kosten (die ik in mijn uppie absoluut niet kan betalen) en overdreven strenge huisregels (waaronder het verbod op bijeenkomsten van meer dan twee personen in de tuin).
De Waalse madam was “in haar gat gebeten” toen ik het contract afwees but, dan had ze me maar beter moeten informeren! Zij gaat haar studio binnen de week verhuurd krijgen, terwijl ik nog ik-weet-niet-hoelang ga mogen zoeken…
Dus, op 24u tijd van euforie naar teleurstelling, het leven kent zijn pieken en dalen.
En onlangs heeft het gesneeuwd – soms sneeuwt het in de lente, Bart Peeters zong het al. Oftewel: de pluisjes van de populieren trekken erop uit.
Het leverde enkele magische taferelen op voor mijn camera, en gigantische allergie-aanvallen voor ‘t lief!
Skiverlof
U weet intussen wel dat u mij nooit van z’n leven op skilatten zou krijgen wel dat klopt. Nooit-van-z’n-leven. En mócht het toch gebeuren dat iemand mij ooit zover krijgt, in ruil voor let’s say jaarlijks een miljoen euro voor de rest van mijn leven, dan raak ik nog niet verder dan de babypiste want mij krijgt u niet op die sleepliften of in die openluchtstoeltjesliften waar het sneeuwwitte panorama zich letterlijk aan uw voeten uitstrekt. Neen bedankt.
Omdat Teamo deze verlof wél zou gaan skiën en zich ingeschreven had voor lessen zodat hij niet in z’n uppie piste op, piste af moest gaan, had ik me voorbereid op een luilekker vakantie. Op twee dagen na is hij elke voormiddag op de latten geweest, intussen zat ik in de zon ofkeek ik films op onze minilaptop. ‘s Namiddags ambeteerden we elkaar en mijn zus, die mee was als personeel (onderhoud). Het eten in ‘t hotel trok op niks, laten we eerlijk zijn; bij élke maaltijd zaten er wel ergens worteltjes uit blik, openlijk met erwtjes of verstopt in puree of een ander mengsel. We zijn drie keer kaasfondue gaan eten bij Tom Pouce (link) en één keer pannenkoeken in de plaatselijke crêperie.
Voorts hebben we ook de gebruikelijke portie ambras gehad, maar we hebben ‘t toch maar weer overleefd, samen! Zelfs de ellenlange treinreis… Heen: vertrokken om half 7 ‘s morgens in Leuven, overstappen in Brussel, Basel (grensovergang), Bern en in Visp nog een busrit van anderhalf uur tot in Zinal zelf, aankomst om half 8 ‘s avonds. Terug: vertrokken met de bus om 7 uur in Zinal, een uur in Visp moeten wachten op de trein, overstappen in Thun, Basel en Brussel, gearriveerd om negen uur in Antwerpen-Berchem waar Teamo’s mama ons met de auto kwam oppikken gelukkig anders waren we nóg een uur onderweg geweest.
Niks gemerkt van aswolken of treinstakingen, by the way?
