Het valt me op dat ik amper nog foto’s neem met mijn gsm, laat staan dat ik ze ‘Instagram’. Die foto’s dienen in de eerste plaats als geheugensteuntje want op zondag ben ik al láng de blessings vergeten die op maandag gebeurd zijn… Hoedanook ik heb mijn best gedaan om alles op te graven uit mijn grijze hersenscellen.
Het was over het algemeen een rustige week. De periode (begonnen in augustus vorig jaar) waarin zowat elke avond en elk weekend volgepropt zat met familie, vrienden en andere sociale verplichtingen, is eindelijk voorbij. En ik kan daar wel van genieten, van die avondjes in de zetel met tv en haak- of nagellakwerk.
Eén avondje besteedden we aan de vriendjes van het lief, want we deden van komen eten, dit keer bij Dio in zijn studio, een overheerlijke ‘Griekse’ ovenschotel waarvan ik het recept stiekem ga inpikken, denk ik.
Blij zijn dat een mens nagels heeft. Serieus – behalve als verdedigingsmiddel zijn ze eigenlijk ontworpen ter bescherming van uw vingers. En ik kan het weten, want zo vaak ik al niet per ongeluk met één van de gevaarlijke, vlijmscherpe messen in mijn vingers heb gesneden terwijl ik kolen of knolselders of een pompoen te lijf ging! Ook deze week ging er een stuk van mijn nagel, en niet van mijn vinger af. Wat dan weer het nagellakken niet ten goede komt, maar het is hier blessings zoeken en niet zagen over de kleine prullen, juuuust?
Vrijdagavond was het The Voice Van Vlaanderen op tv, wat het lief en ik sinds de eerste editie vorig jaar enthousiast volgen. Voor het eerst werd ik echt compleet omver geblazen door de stem van een kandidaat en wel deze. Ook Alex had tranen in zijn ogen en iedereen weet wat een eer het is om als artiest Alex tranen in de ogen te doen krijgen! Ik heb zijn performance wel drie keer teruggespoeld denk ik…
Zaterdag gaan shoppen, daar keek ik al weken naar uit: eindelijk tijd om langs de soldekens te passeren! Ik nodigde Zus uit en die heeft zich flink laten gaan met een aantal kleedjes, een vestje en sjieke zwarte botten; ja haar kledingstijl is helemaal omgedraaid en in positieve zin! Ik hield me prachtig aan mijn budget, ja geloof het of niet! Wat was de buit: een oranje blouse, een oranje vestje en na een zoektocht van vier uur in de allerlaatste winkel een ‘slaapzakjas’. Met mijn boekenbonnen kocht ik o.a. reisgidsjes voor onze eventueel misschien geplande reis zodat ik alvast wat meer kan plannen en dromen. (En voor zij die vinden dat een shopbudget van € 200 per maand veel is: ik ben van mening dat ge dat langzaam moet afbouwen. Tot voor kort was mijn budget voor enkel shoppen – dus niet voor boeken etc – immers € 300 per maand…)
Ik was a happy girl 
Beginnen dromen over mijn tuintje. Het is bijna februari en in februari moeten sommige dingen al gezaaid worden als je in de zomer groenten of fruit wil kunnen oogsten. Het boekje dat we meetsjoepten uit de Aveve hielp daarbij. Ik wou een vierkante moestuin ipv de 586 bloempotten die ik vorig jaar gebruikte, en ik heb hem gekregen ook! Het lief is ook een beetje enthousiast ook al verklaart hij mij voor zot; hij wil zelfs zelf pepers kweken.
Zaterdagavond kwamen Car en Afrodite eten, zomaar, ik had wel eens zin om andere mensen te laten komen eten dan altijd familie of de vrienden van het lief, en het was de eerste keer dat ik hen vroeg maar als er geen tegenuitnodiging volgt, dan was het meteen ook de laatste keer. Geven en nemen hé… Enfin het was erg gezellig en het eten ook lekker, jammer alleen dat de vanillesaus voor bij de apfelstrudel achteraf mislukte maar dat lag aan het onduidelijke recept, niet aan mij, dat spreekt.
Zondag leesclub. Had er totaal geen zin in; misschien moet ik toch overwegen om te stoppen maar langs de andere kant leert het me telkens opnieuw om een boek ook op andere manieren te bekijken, vanuit verschillende perspectieven en zolang ik het gevoel heb dat ik iets bijleer, doen we voort. We lazen trouwens Tonio, het requiem dat A.F.Th. van der Heijden schreef over zijn veel te jong verongelukte zoon.
In de namiddag – ik heb nu eenmaal geen zittend gat – reden we naar My Hometown voor een bezoekje aan Tante en hond Kaatje, en aan mijn grootouders.
‘s Avonds waren er pistolets met kaas en mosterd… Simpel maar lekker.
Ja uw LJ komt langzaam terug op haar pootjes terecht, de sneeuw is gaan smelten en het zonnetje scheen zelfs, de lente kondigt zich aan vooral in de vrolijke etalagekleuren die een herfsttype zoals Mezelf absoluut niet staan maar dat is dan weer goed voor de portemonnee. Ik moet eigenlijk dringend eens een paar daagjes verlof plannen… dan heb ik iets om naar uit te kijken!
.
