Dus het werd tijd dat ik die Beauty Bongobon ging inruilen voor die verviel. Iets van een gegeven paard en zijn bek. En vooroordelen, die dienen om aan de kant te schuiven want zo ruimdenkend zijn we wel hé.
Ik vertelde u al over mijn heel erg door Amerikaanse chickflicks beïnvloedde beeld van schoonheidssalons. Niets van dit alles in de piepkleine zaak die ik in hartje Leuven bezocht. Er was geen kat dus ook geen gepimpte chihuahua’s in de sjakosh van hun geblondeerde baasjes-met-implantaten.
Tot hier toe kan ik het in mijn hoofd gecreëerde beeld dus bevestigen nog ontkrachten, helaas.
Het meisje dat er werkte, niet veel ouder dan Mezelf schatte ik (wat geen referentie is aangezien ik geen hoeveelheden, jaren of afstanden kan schatten), dirigeerde me direct halfnaakt onder een deken van handdoeken op een tafel en hopla, de anderhalfuur durende behandeling kon beginnen.
Anderhalf uur, dat is geen grap.
Melk, lotion, crème, peeling, olie, masker: ‘t is allemaal verschillend en dient om de poriën te openen, om ze te reinigen, om dode huidcellen weg te halen, om de poriën weer te sluiten, om de huid te voeden, noem maar op.
Kunnen ze geen zalfje maken dat dat allemaal in ene keer doet? Wij vrouwen zouden daarmee massa’s tijd kunnen uitsparen, ‘s morgens vroeg in de badkamer.
Er hoorde ook een massage bij van gezicht, schouders en decolleté. (Toen ik dat vertelde, was het lief even ongerust: dat was toch zíjn domein?!). En twintig minuten naar het plafond staren en wegdrijven op ontspannende muziek. Maar ‘t was niet all fun. Wenkbrauwen epileren doe ik regelmatig thuis zelf al dus daar was niet veel werk aan. Maar de mee-eters. Uweetwel die zwarte puntjes. Ik doe of ik ze niet zie en zij beperken zich tot de omgeving van mijn neusvleugels. Een overeenkomst die al jarenlang meegaat. Tot de Beautydame besloot ze te lijf te gaan met één of ander instrumentje dat gigantisch veel pijn deed aan mijn gevoelig velleke. En hoe klein ook ze spotte ze allemaal en maakte er komaf mee, één voor één. En niet alleen aan mijn neus, waar ‘t wel het meeste zeer deed. Want dat doet zéér mensen. Zéér! Een extra reden om ze opnieuw te laten groeien en bloeien, zou ik zeggen.
Voor de spiegel gezeten met mijn haar in de war en mijn ogen nog een beetje suf van het lange liggen, ging de Beautydame me nog te lijf met mascara, een poederke voor mijn bleke wangetjes en zo spul om uw oogleden mee in te kleuren en ah ja, oogpotlood. Waar ze nog een complimentje tussengooide, dat ik “van nature al mooie volle wimpers had”. Dus waarom zou ik daar nog wat extra verf opsmeren?
Het lief vond die schmink alleszins maar niks dus vijf minuten na thuiskomst was het er allemaal weer af. (Oké dan, tien. Want mascara da’s toch maar sticky spul hoor.)
Conclusie: heel leuk zo’n gezichtsbehandeling (exclusief de makeup en de zwarte puntjes) dus zeker voor herhaling vatbaar. Ze doen ook wat met chocolade, mmm…
En u? Kan u ervan genieten dat mensen zo aan uw gezicht zitten? Gebruikt u 586 crèmekes/maskers/lotions/etc om uw vel jeugdig en fit en proper en zuiver en glad te houden, of hoe dóet u het?
