Blessings week 47

Vanaf nu komen de weekly blessings over de vorige week op woensdag. Het is maar dat uw aan regelmaat gewende blogbrein niet op hol zou slaan.

Kaasfondue, voor de allereerste keer deze herfst/winter. Er bestaat niets lekkerder ter wereld, alleen jammer dat je er de dagen nadien zo’n spijsverteringsgewijze last van hebt. Niet gezond. Maar kom, het wordt hier ‘blessings’ genoemd dus we blijven positief: het was wederom een gezellige avond met Sigyn, Loki en Dio.

Er werd mij bij de blessings van week 46 gemeld dat ik het weegmoment was overgeslagen. Dat was niet stiekem maar eerder per ongeluk gebeurd, ook omdat er niet veel spectaculairs op dat front te melden valt want mijn gewicht stabiliseerde zich drie weken op rij. Heel bizar vind ik dat.

Om de bol kaas in mijn maag tot smelten te dwingen in de hoop dat alles dan sneller richting zuiden getransfereerd kon worden en ik ooit weer een normaal hongergevoel zou kennen, én om mijn zich als een klein zeurgend kind gedragende baarmoeder te doen backoffen, deed dit warme theetje ‘s morgens op ‘t werk deugd. Héél veel deugd.

De geneugten van het koken. Mocht de kwaliteit van mijn gsm-fototoestel wat beter zijn, dan zou u duidelijk kabeljauw met tomaatjes herkennen. Kabeljauw met tomaatjes, dat stond dus twee dagen achter elkaar op het menu, maar dan twee keer anders klaargemaakt.

We gingen nog eens joggen by night. Vandaar dat u op onderstaande foto niet meer dan wat schimmen zal kunnen onderscheiden – het zijn slechts berken, mag ik hopen, en geen megaslanke spoken.

Er werd gezond gesnoept op het werk, dankzij deze miskoop van het lief – ik had kerstomaatjes nodig, namelijk. Snoeptomaatjes for the win!

De zon scheen. In mijn ogen. De hele namiddag lang.

Afrodite kwam langs, ik zie haar de laatste tijd minder en minder terwijl ze nog altijd vlakbij woont, wat gaat dat zijn eens ze – over een half jaar al – verhuizen richting Mechelen?

Bezoekje aan ‘t stad, de Fons straalt harder dan ooit op zijn nieuwe plekje in het centrum, en ik heb nog een ganse namiddag met een loeizware boodschappentas rondgelopen dankzij een bezoek aan de kaarsenafdeling van het Kruidvat, ogot laat mij alstublieft nooit alleen op de kaarsenafdeling van het Kruidvat, maar ik heb mij moeten inhouden omdat ik dus wist dat ik er nog wel een tijdje mee zou moeten rondlopen.

Ik besliste op het laatste moment om niet naar de leesclub te gaan, want zo had ik meer en ontspannen tijd bij mijn ouders. Nichtje Kitty was op bezoek, en Zus was er ook en ‘s middags aten we samen pistoleekes, alsof ik nooit was weggeweest he.

‘s Avonds met het lief naar Mechelen getreind, alwaar Athena en One ons hadden geïnviteerd voor een diner om hun nieuwe keuken te vieren (en omdat zij tijdens de werken een paar keer bij ons mochten komen eten, u herinnert zich dat vast nog wel). Ze hadden plaatselijk bier koud staan en als ik zeg dat het nóg beter was dan mijn tot dan toe favorietste bier Duvel Trippel Hop (het brouwsel van 2011, niet dat van 2012) dan moet u mij op mijn woord geloven. Enniweejs, LJ-die-geen-bier-lust heeft een nieuw favoriet bier en het heet Gouden Carolus Hopsinjoor. Grote fan.

Zondag ging het lief bierbrouwen bij Dio thuis, hun tweede brouwsel intussen want het eerste viel nogal magertjes uit (zowel qua hoeveelheid als qua smaak) dus dat moet snel vergeten worden. Intussen had ik een hele dag voor mezelf, die ik bewust vrij had gehouden, maar voor de helft bestond uit huishoudelijke taakjes: de tuin opruimen (eindelijk die halfdode tomatenplanten weg), stofzuigen, het bed opdekken, de was sorteren, wassen, bloemetjes halen op de markt en brood bij de bakker, strijken, gehaktballetjes en soep maken… LJ, the perfect housewife!

Voorts werd er zondagavond ook volop gehaakt… aan een klein Kerstprojectje.

En toen het lief op de terugweg uit Antwerpen in de file kwam vast te zitten, begon ik alvast aan het in elkaar zetten van zijn nachtkastje. Onze slaapkamer is nu eindelijk fatsoenlijk ingericht, al zal het nooit mijn droomslaapkamer worden.

Blessings week 43

Maandag had ik tot half acht een training. Nu ja eigenlijk tot zes uur, maar dat krijg je dus als er managers bij zitten die overal het fijne van willen weten en geen leven hebben buiten hun werk. (Ja ik was grumpy!) Voor één keer was het lief dus voor mij thuis en had hij voor het eten gezorgd – lees: het eten opgewarmd. Kriekjes met gehaktballetjes voor de tv, niets is lekkerder!

Dinsdag begon DeGroteVerhuis op De Heuvel. De klusjesmannen kwamen dinsdag en woensdag hun camionette volladen met spullen die naar de container moesten of die mee naar The Company moesten verhuizen. Op twee dagen tijd veranderde de stapel rommel in heel erg lege kasten… Voor en na:

Om mezelf op te vrolijken, schilderde ik na lange tijd nog eens mijn nagels, in een schoon herfstkleurtje.

Dinsdag was het ook weegmoment, dat het totaal op -3,4kg bracht.

Woensdag kwamen One en Athena eten. Ik zou tagliatelle met zalm, pijnboompitten, rode pesto, rucola en Parmezaanse kaas maken, maar Athena belde me een dag tevoren op – excuus: ik belde haar op, want haar belwaarde was voor de 586e keer op, highschool all over again – met het bericht dat One geen zalm lust. Het eindigde ermee dat hij zijn eigen lasagne meebracht. Ook goed. Ik besloot alvast hen volgende week niet meer uit te nodigen, die week zat toch al redelijk vol, en de week daarna zou het hun laatste keukenloze week zijn. Oef.

Donderdag besloot ik last minute verlof aan te vragen en trommelde daarvoor de backups op voor mijn vier bazen, zodat die niet zonder assistente zouden komen te zitten. Een héél geregel, maar uiteindelijk kreeg ik ieders ok!

Vrijdag was er dan het laatste Heuvelfeestje. Het verslag daarvan las u al hier.

Zaterdag bijgevolg katerdag. We oversliepen ons nogal: het was na één uur ‘s middags toen we wakker schoten, en Zus zou om twee uur voor de deur staan! Met haar hield ik een filmnamiddagje, met o.a. mijn favorietste film aller tijden:

‘s Avonds katerfood… en vroeg ons bed in!

Zondagochtend met het zomeruur opgestaan, het was eigenlijk half acht winteruur, de zon kwam net op.

Op de planning: een wandeltocht van negentien kilometer, vanuit Wespelaar vertrokken, via Haacht, Rijmenam en Muizen tot in Mechelen. Aan een gemiddelde snelheid boven 5km/uur dus kort na de middag waren we al aangekomen op onze bestemming. Op deze foto kregen we voor het eerst de Sint-Romboutstoren in zicht, hét herkenningsbaken van de stad, toen we nog zeker een uur moesten stappen, waarvan het grootste deel langs de (saaie) Dijle. Deze wandeling maakte onderdeel uit van ons wandelproject, de Streek-GR Dijleland.

Deze schoonheid ontluikte… Vind dit echt prachtige bloemen!

Het is eindelijk koud genoeg om winterschoenen aan te trekken… Heerlijk, die wintertijd!

‘s Avonds gingen we uit eten in onze favoriete brasserie met Maa, Vriend, Klein, Kleiner en Wally… die soms moeilijk te vinden was.

Na WEKEN van zagen, verving het lief EINDELIJK de kapotte lamp in de slaapkamer. Weer kunnen zien welke kledingstukken ik uit de kast trek, het is een luxe.

En dat was nog maar het begin van de herfstvakantie!

Blessings week 42

Maandag een dagje op De Heuvel. Heerlijk, me eens niet ‘sjiek’ moeten opkleden maar met jeans en Converse naar het werk mogen. Mijn taken die dag waren minder leuk: afdalen in de diepste, donkerste krochten van De Heuvel om de kelder op te ruimen. Of te beginnen met opruimen, alleszins.

’s Middags het lekkerste brood ter wereld kunnen eten. Elke dag opnieuw een blessing.

Om vier uur kunnen stoppen met werken en in het zonnetje wachten op de bus, wetende dat ik nog drie uur had voor het lief thuiskwam en onze gasten zouden komen. Heerlijk veel me-time…

One en Athena kwamen voor de tweede keer eten. Ik had zondag de spaghettisaus al gemaakt, dus moest ik die nu enkel nog opwarmen – en laten aanbranden, waarom niet – en spaghetti koken – in twee keer, omdat ik de eerste keer een veel te kleine portie had voorzien. Hoeveelheden leren inschatten, bestaan daar cursussen voor?

Voor het eerst dit jaar een winterpyjama uit de kast gehaald: mijn favorietste in het roze met een koetjesprint. Ik moet mij dringend eens een ‘volwassen’ versie kopen van de comfy pyjama, eentje waarvan de mouwen en pijpen wél lang genoeg zijn.

Dinsdagochtend weegmoment na een week overal mijn voeten aan geveegd te hebben. Dieet? Welk dieet? Gelukkig wel een paar keer gaan sporten, anders had het resultaat nefaster geweest. Totaal: -3,3kg.

’s Avonds speelden de Duivels en daar moest naar gekeken worden, dus hing ik maar wat rond het salon waar Dio, het lief en Loki zich ophielden in het gezelschap van een paar pintjes.

Woensdagavond nog een keer gaan fitnessen. Vóór de beurtenkaart vervalt hé, want als we zo één keer om de drie weken blijven gaan, geraakt ze niet op. Niet goed bezig dus. In het cyclinglokaaltje is er zo weinig luchtcirculatie dat ge al aan het zweten zijt nog voor ge goed en wel op de fiets zit, dus ik vermoed dat er wel wat calorietjes verbrand werden.

Donderdagavond waren we bij Loki en Sigyn uitgenodigd voor frietjes met biefstuk (of mosselen voor de liefhebbers, maar wij zijn geen mosselliefhebbers). Moesten we zelf een frietketel hebben, ik zou elke week zelfgemaakte frieten en kroketten eten, dus het is beter van niet. Sigyn had nog een aperitiefhapje en een dessert voorzien, dus ons dieet was weer even uit het zicht.

Vrijdag een dagje op De Heuvel, opnieuw in casual tenue want er moest gewerkt worden. Na het maken van een ellenlange boodschappenlijst ben ik erin gevlogen. Na een paar uur al zag ik dat ik op één dag niet klaar zou raken: mensen beseffen nooit hoeveel rommel ze eigenlijk in huis hebben. Er is altijd meer dan je denkt, believe you me.
’s Avonds was het lief later thuis – en dat op een vrijdag – en heeft hij als straf moeten koken. Ik was te moe na een dag niet achter mijn bureau zitten. Ik ben dat niet gewoon hé.

Zaterdagochtend naar de kapper, voor het eerst sinds goh ik zou het eigenlijk niet weten. En niet bij mijn schoonmoeder, want die woont belachelijk ver weg en heeft het ook veel te druk op een zaterdag, maar vlak bij de deur bij nog een jonge vrouw met een aan parfum verslaafd hondje. Ik was op drie kwartier buiten, een absoluut record. Hieronder een foto vóór, voor alle duidelijkheid.

De rest van de zaterdag volgden de gebeurtenissen zich snel op. Naar ’t stad om nog wat bestellingen op te halen die het lief bij ons shopuitje van vorige week had geplaatst. Ik geef toe dat ik me ook heb laten gaan, maar ik had wat extra spaarcentjes van de maand dus ik vind dat het dan mag. Néé, ik heb geen shopprobleem. De Zaza had gewoon ALLES in herfstkleuren, het was heel moeilijk kiezen, maar op een vestje of twee na is mijn garderobe voor het winterseizoen nu compleet.
Onderweg stuitte ik op geweldig goed nieuws. Gevaarlijk voor mijn portemonnee, binnenkort.

Ik vond dé agenda voor 2013, net wat ik zocht: een klein, handig formaat dat in mijn hand past én 1 bladzijde per dag aandbiedt. Nog twee maanden voor ik hem mag gebruiken!

’s Middags lunchten we bij Bar Louis, dat begint hier een gewoonte te worden maar ik klaag niet. (Dieet? He?!)

Terug thuis moest het lief bijna meteen weer weg: zijn nummerplaten regelen en naar de Colruyt. Intussen bakte ik appelcakejes. Afrodite kwam langs voor een praatje, en na het eten kwamen Minerva en haar vriend Saxo langs met een fles wijn. Zo werd het weer laat, maar dat vonden we niet erg.

Zondag helaas weer niet kunnen uitslapen want het was leesclub. Heel mooi boek dat we gelezen hebben.

Hoogtepunt van mijn zondag was ongetwijfeld het jogrondje. Het joggen zelf was geen succes want ik had last van brandende spieren en was absoluut niet in form. Maar ik heb een andere route genomen, een groter rondje, met heel veel mooie landschappen, man wat ben ik verliefd!

Blessings week 41

Maandag kwamen One en Athena eten. Het verslag van die belevenissen kon u hier al lezen.

Dinsdag wekelijks weegmoment: -300g! Ondanks het weinige sporten en het vreetweekend in Dardennen. Het moet de boslucht geweest zijn.

’s Avonds kwam Dio eten en ik maakte lasagne, helaas niet genoeg afgekruid waardoor het nogal flauw smaakte, jammer, maar het was gezellig en dat is wat telt.

Ik rondde een eerste vierkant af voor het lappendeken dat ik momenteel aan het haken ben, maar ik weet begot nog niet hoe de rest er gaat uitzien eens het af is. Verrassing voor de opdrachtgeefster en voor mezelf.

Donderdagavond zouden we met een paar collega’s gaan eten in de buurt van The Company. Men had iedereen van De Heuvel in groepjes ingedeeld en ons groepje was vanavond aan de beurt om met één van onze partners en één partner van The Company te gaan eten en intussen te praten over hoe wij de integratie beleefden. Compleet nutteloos, maar het eten was lekker en het was gezellig zo met mijn collega’s.

Omdat dat diner pas om zeven uur was en we geen zin hadden om tot dan te werken, stapten Margella en ik om vijf uur in haar auto om naar Denikeja te gaan want die lag niet ver van het restaurant waar we zouden gaan eten. Mijn favorietste zetel, een zachte lange rode van Ektorp, is er niet meer, en de superhandige doosjes die ik als brooddoos en diepvriesbewaardoos gebruik, hebben ze rond gemaakt. Serieus, rond? Absoluut niet handig om op te bergen. De buit mocht er, ondanks deze ‘tegenslagen’, wel zijn.

’s Middags heb ik tegenwoordig de gewoonte om, als ik mee in de cafetaria ga eten, een kommetje soep te halen, lekker vers en lekker warm en soms met room of balletjes.

Vrijdag had ik een dipje. Ik had een fout gemaakt door een training, waarvan ik nochtans wist dat de trainer niet aanwezig kon zijn, te vergeten annuleren waardoor mijn twee bazen wel aanwezig waren. Hoewel dat grotendeels de schuld van die arrogante trainer was, voelde ik me er toch waardeloos door. Een mini-Twix die ik in de keuken vond, en een enorm enthousiast compliment van één van mijn bazen later op de dag, zorgden uiteindelijk voor een mooie afsluiter van de week.

Bij het thuiskomen gewacht op het lief en dan gaan joggen bij de ondergaande zon. Zo mooi! En het deed zoveel deugd om nog een keer te sporten, want het was al veel te lang geleden.

Vrijdagavond speelden onze Duivels en daar ging het lief op café met Dio naar kijken. Meaning: een avondje voor mezelf! Dat ik doorbracht voor de tv met mijn haakwerk en verstand-op-zero-programma’s op Vijftv.

Zaterdag gaan shoppen met het lief, voor het lief. Hij had dringend een jeans nodig en wat extra hemden en een winterjas en schoenen, en toen viel ik op een basic zwart kostuum dat hem geweldig goed stond, rrrr, dus geen twijfel aan en kopen! Met een bon die we kregen voor ons samenwonen van zijn vrienden, kochten we een paar spulletjes in de Mafrans, eigenlijk allemaal bakspulletjes voor mij maar het lief gaat daar zeker ook geniet van hebben.

Wat we nog voor mij kochten: de Flairpumps. Ze waren in mijn maat enkel nog in het zwart en het blauw, jammer want die oranje knalden!

’s Middags gingen we iets eten in de Rodins, een flinke kom soep voor mij.

’s Namiddags naar de Colruyt, dat was minder leuk. Het lief ging het voor de eerste keer met de auto proberen maar omdat er niemand was die mee kon rijden, ging ik er met de fiets mee naartoe voor moest hij assistentie nodig hebben bij het parkeren. Dat ging allemaal heel erg vlot, met andere woorden voor niks door dat zeikregenweer gepeddeld. Langs de andere kant vind ik boodschappen doen in ruime winkels zoals de Colruyt heerlijk. Toch ga ik het vanaf nu aan hem overlaten, met de fiets daar ben ik te lui voor geworden.

Terug thuis begonnen met de keuken op te ruimen, maar ’s avonds gingen we iets eten met Car en Afrodite, het pasgetrouwde koppel. Afrodite zag er rustig uit – gekalmeerd, gelukkig, volledig. Cars opa lag in het ziekenhuis maar dat zette verder geen domper op de avond, ze waren blij dat ze er even tussenuit konden, en we sloten ondanks de kou af met een ijsje.

Zondag vertrok het lief ’s morgens richting His Hometown. Omdat hij nog maar sinds september hier woont en de kieslijsten toen al vastlagen, moest hij daar immers gaan stemmen. Voor het eerst alleen met de auto op de autostrade en voor zo’n lange afstand. Ik kon hem volgen via Endomondo en zag hem dus veilig arriveren. Intussen ging ik zelf stemmen en daarna een hele zondagmiddag voor mij alleen. Verder opgeruimd, gekuist, gestofzuigd, de ene was na de andere gedraaid, en genoten van wat me-time met een kop warme chocomelk en speculaasjes…

’s Avonds opnieuw gaan joggen, bij zonsondergang, deed deugd!!

Als avondeten gebakken appels gemaakt naar het recept van Mommie. Het is een echt herfstgerecht want je moet het maken met ‘bakappelen’, Boskoop die je enkel in deze periode kan krijgen. Het lief heeft er een hekel aan omwille van de koffie. For his convenience had ik er extra suiker aan toegevoegd, wat wel de koffiesmaak wegnam maar wat het voor mij dan weer té zoet maakte. Hij vond het lekker, dus de volgende keer maak ik twee aparte porties.

Mijn keuken stond ook netjes op orde, mede dankzij mijn Ikea-aanwinsten. Ik kon met een gerust gemoed gaan slapen na dit productieve weekend, klaar voor de nieuwe werkweek.

LJ geeft weg: is er iemand die wat kan doen met deze plastic picknickwijnglazen van Hema? 6 stuks, gratis ende voor niks!

Komen eten – uit mijn keuken!

Dus ik met mijn groot hart had Athena en One, die een zestal weken zonder keuken zitten, vorige maandag uitgenodigd om dan bij ons te komen eten. Ik had het idee om kip met fruit en een kokoscurrysausje te maken, niet moeilijk of tijdrovend maar vooral lekker als éénpansgerecht. Nog terwijl we aan de telefoon hingen om alles af te spreken, liet One al merken dat hij het raar vond dat er geen groentjes bij zaten.

Nu ja, zo lang een man z’n stuk vlees maar krijgt, right?

Ik zou na het werk nog boodschappen gaan doen want ah ja, daar had ik tijdens het Ardennenweekend natuurlijk geen tijd voor gehad. Ik stapte mee met Athena van de trein in het dorp waar One werkte zodat we met z’n allen met de auto naar mijn dorp konden rijden en onderweg langs de winkel konden passeren.

Strak plan, leek me.

Tot we in de winkel stonden en One er op slinkse wijze in slaagde om mijn hele ingrediëntenlijst – hoezo je hebt geen basmatirijst? – af te breken en er sojasaus tussen te wurmen, dat zonder dat ik het door had en zó dat ik er ook nog eens mee instemde. Meer nog: eenmaal thuis gaf ik hem de heerschappij over mijn keuken en van het oorspronkelijke, door mij beoogde gerecht bleef op het einde niets meer over.

Mij goed, zo leren we nog eens nieuwe dingen kennen en hoefde ik me niet in te spannen, want koken terwijl ze op mijn vingers staan kijken, dan mislukt zelfs het makkelijkste gerecht.

Dus afgelopen maandag kwamen ze opnieuw eten, maar maakte ik de dag op voorhand spaghettisaus klaar. En dit op MIJN manier, dus wel mét groenten, beste One. Wat hij meteen weer naar z’n hand wilde zetten door voor te stellen om het vlak voor het serveren in een ovenschotel te doen, te overstrooien met kaas en onder de grill te zetten.

Leuk idee, daar niet van, maar als ik ergens wordt uitgenodigd om te komen eten, ga ik niet meteen commentaar zitten rondstrooien alsof ik een koksdiploma op zak heb. Ik kan niet tegen mensen die alles beter weten met andere woorden arrogant doen en het zelf niet eens doorhebben.

Ik nodig graag mensen uit om te komen eten en ik kan wel wat kritiek slikken, daar kunnen mijn kookkunsten enkel beter van worden, maar als alles wat ik voorstel wordt afgekeurd of omgedraaid, dan moet ik op mijn tanden bijten om hen niet uit mijn keuken te zetten.

MIJN keuken, niet de jouwe, that’s right.

Plan B: zorgen dat het eten klaar is tegen dat zij voor de deur staan, zodat hij niks meer kan veranderen. Dat heeft gewerkt: mijn spaghetti werd zeer gesmaakt – er werd zelfs met complimenten gestrooid – en volgende week komen ze weer langs.

Tips voor een makkelijk maar lekker en afwasvrij gerecht zijn altijd welkom, want zoals gebruikelijk is de inspiratie ver zoek.