Wij mogen overal maar één keer komen.

Zus moest van ‘t weekend optreden met haar dansvereniging. Denk: belachelijk verklede volwassenen, te dikke kinderen in te strakke, nietsverhullende kleren gewurmd, ongemakkelijke stoelen voor het publiek. Het niveau op dit soort optredens loopt uiteen van er totaal niks van terechtbrengen, tot echt wedstrijdmateriaal. Van die laatste was er één groepje en dus ook maar één dansje, en van die eerste waren er helaas veel te veel maar die soort is het populairst aangezien alle ooms en tantes, grootouders en ouders hun kind willen zien schitteren ook al is hij/zij uit de maat en mag nu al duidelijk blijken dat-ie ‘t nooit zal halen in So you think you can dance.

Mijn zus danst al zolang als ik mij kan herinneren, de laatste jaren bij deze vereniging, en vraag me niet welke stijl het is, alleszins geen cheerleading of ballet of ballroom, méér ken ik daar niet van. Meestal wordt zij bij het optreden achteraan opgesteld omdat ze door de stress en het licht wel eens last heeft van haar epilepsie en soms niet goed kan volgen, en keek ik meer naar de andere dansers die een beter niveau haalden.

Dit keer schitterde ze echter vooraan. 

Ik ben nog nooit (zo) trots geweest op mijn kleine zus! Je zag echt dat ze zich amuseerde. Een paar lesgeefsters hadden achteraf blijkbaar voorgesteld om mee te doen met de wedstrijdgroep, stel je voor, binnenkort mijn zus in glitterpakje op één of andere nationale beker! (Misschien loop ik te veel op de zaken vooruit, maar een mens mag dromen, toch.)

Waar ik het eigenlijk over wou hebben: het wijnincident.

De bedoeling van dit soort optredens, naast uiteraard het bewijs voor de ouders dat hun kinderen effectief iets doen tijdens de les, is geld inzamelen. Door middel van een tombola, en het aanbieden van een hapje en een drankje. Aangezien we maar net op tijd binnen waren, wachtten we één of ander kleuternummer af om weg te glippen naar de bar. (We zaten gelukkig langs de zijkant zodat we niemand stoorden behalve de mensen direct achter ons.)
Zus had kaartjes gekocht met Tantes geld, en we bestelden drie witte wijntjes. Nadat die zorgvuldig ergens achter de schermen waren ingevuld, bleek dat onze bonnetjes de verkeerde kleur hadden. Of we die dan even konden ruilen voor de juiste kleur? Volgens de man achter de bar – die verkleed was in iets ondefinieerbaars met groen – geen probleem, maar het kassameisje zei eenvoudigweg “neen” toen we bij haar stonden: we moesten er maar nieuwe kopen.
Blijkbaar wordt er bij het aankopen altijd gevraagd waarvoor je de bonnetjes nodig hebt – wel, bij ons hadden ze dat niet gedaan. Ten tweede had de barjongen éérst onze kaartjes moeten vragen vooraleer de drank uit te schenken.

Mommie, wiens irritatie intussen hoog was opgelopen, nam het heft en de foute bonnetjes in handen en ging van haar oren maken bij het kassameisje, dat echter voet bij stuk hield. Mijn zus werd kleiner en kleiner op haar stoel en ook ik wilde graag doen alsof ik onze moeder niet kende.

Die kwam even later onverrichter zake terug naar haar plek gestampt, op haar tenen getrapt door de onverzettelijkheid van het kassameisje. 

Vanuit onze ooghoeken zagen we kassameisje en groen verklede barman discussiëren, tot uiteindelijk de man op ons afkwam en meedeelde dat we, mits oplegging van 2 euro, onze drie wijntjes mochten meenemen. Eindelijk bekeerd tot de redelijkheid, dus. Wijntjes afgehaald en twee euro aangeboden aan het kassameisje, die het geld echter weigerde dus hebben we onze drie wijntjes aan de prijs van drie watertjes gekregen. Ook goed.

Een tombola hebben we alleszins niet gekocht, tsss, moesten ze maar wat klantvriendelijker worden.

Na afloop van het optreden gingen we met z’n vieren iets drinken in de brasserie naast de zaal, waar ik me liet verleiden tot een dame blanche met chocoladesaus (helaas overduidelijk uit een flesje) en lekker ijs, en een verse muntthee. Daar hebben we ons nog redelijk goed gedragen – tussen de lachbuien door.

Ik ben niet zeker of Zus ons volgend jaar nog zal uitnodigen om te komen kijken, maar als ze ooit meedoet aan een wedstrijd, zal ik op de eerste rij zitten!!

[vakantie] Het zeetje, denIkea, Antwerpen, 5 jaar en het compromis

Ik had vorige week een weekje vakantie maar tijd om stil te zitten en echt te relaxen was er nauwelijks.

Maandag gingen we, dat las u al, naar het Zwin.

Dinsdag moest het lief gaan werken en werkte ik eerst een tijdje van thuis uit om dan in de namiddag met Maa de Tour der Meubelwinkels in de buurt te doen. In Ikea werd ik stapelverliefd op een wandmeubeloplossing die qua kleur en mogelijkheden er boenk opzit, en het zou slechts rond de 1.500 euro gaan kosten, maar Maa vindt dat we best voor een duurdere maar vooral kwaliteitsvollere oplossing gaan, want iedereen weet dat Ikea niet lang meegaat. Tsja, ik ken mezelf en weet dat ik over een jaar of tien die kast toch beu zal zijn en als je dan aan een exemplaar van 8.000 euro vastzit…

Woensdag een tripje naar Antwerpen gemaakt, women only, met Tante, Mommie en Zus. Vooral veel langs winkeltjes gelopen, maar ik heb geen geld opgedaan, ah neen met die droomboekenkast die door mijn hoofd spookte. ‘s Middags lunchten we bovendien supergoedkoop in De Sinjoor, een kaas- en garnaalkroketje gevolgd door zalmlasagne met water en wijn (die ze vergaten aan te rekenen) voor 18,25 euro, en het was nog lekker ook. Veel gelachen, met de meest banale dingen, ja ‘t was gezellig.
‘s Avonds kwam Dio eten en ervoor zorgen dat de overdreven grote bierpopulatie in onze frigo een beetje slonk.

Donderdag was het lief ook thuis en hebben we het rustig aan gedaan: in bed blijven hangen, ‘s middags pannenkoeken bakken, enorm veel last hebben van een kriebelende neus (allergie?), een middagdutje gedaan, en rond après-skitijd waren het lief en ik vijf jaar samen. Dat hebben we gevierd door ‘s avonds uit eten te gaan bij Zita, met een bon die ik nog had liggen want op restaurant gaan is geen luxe meer die we ons kunnen veroorloven. Het lief reed omdat we te lui waren om met de fiets de hoge berg te bedwingen die tussen ons en het restaurant lag, maar de parking is nogal nauw met als gevolg dat hij zijn eerste ‘aanrijding’ heeft gehad, gelukkig enkel met de zijspiegel en er was geen schade aan de andere auto, maar hij was er toch niet goed van. Er lijkt ook iets mis te zijn met het stuur, dat moeilijk doet bij het parkeren, hopelijk zijn er geen (grote) kosten aan want zulke onverwachte verrassingen kunnen we nu wel missen!
Het eten zelf: we namen een aperitief en een voorgerecht en een hoofdgerecht met een fles water en voor mij een glas wijn, samen goed voor bijna 100 euro. Mijn voorgerecht was iets Grieks met fetakaas in filodeeg met sesamzaadjes en honing, een heerlijke combinatie. Daarna varkenshaasje met een nogal flauw mosterdsausje en lekkere röstikroketjes. Al bij al zeker de prijs waard.

Vrijdag naar ‘t stad voor een aantal boodschapjes: schoenen naar de schoonmaker, mijn DM-kookpot ophalen, een nieuwe broek voor het lief, naar de bib, en een cadeautje zoeken voor mij en het werd een rood kleedje en een bedeltje voor bij aan mijn armband… Het lief heeft smaak maar ‘t is jammer dat hij tegenwoordig nooit meer in zijn eentje een cadeau voor mij durft of wil gaan kopen.
Om vier uur hadden we een afspraak bij de notaris van de verkoper om de compromis of met andere woorden de verkoopovereenkomst te gaan tekenen. De belangrijkste handtekening uit mijn leven tot nu toe! Ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat we nu eigenaar zijn – of bijna, want onze lening is nog niet in orde.

Zaterdag  naar Ikea. Ik wou het lief mijn droomboekenkast laten zien en ineens profiteren van de korting op de Malm-ladekasten die vandaag afliep, maar uiteindelijk bleek de gekozen kleur niet ideaal te passen bij mijn kleerkasten dus misschien dat we nog gaan ruilen. We gingen ook kijken bij een meubelwinkel in de buurt (die dinsdag gesloten was) en daar spotte ik zowaar twee mooie salontafeltjes.

Zondag kuisdag. Het zonnetje scheen zo vrolijk dat ik mij met mijn ontbijt op het terras heb gezet, en daarna kriebelde de lente zo hard dat ik datzelfde terras heb opgeruimd, oude bloempotten leeggemaakt, een aantal kamerplanten verpot, nog wat dingen gezaaid, ja het is jammer dat ik mijn vierkante moestuin niet kan zetten en ik vrees dat ons balkon rap vol zal staan, al ga ik me proberen in te houden zodat er niet te veel mee verhuisd moet worden over enkele maanden. Promise.
De keuken een flinke kuisbeurt gegeven want het was hoognodig, gestreken, een tweegangenmaaltijd in elkaar gebokst van zalmtartaar en een wrap gevuld met spekblokjes, geroosterde pijnboompitten, gestoofde appel, geraspte worteltjes, halve kerstomaatjes en gesmolten geitenkaas – en toen was ik KO, tijd voor de zetel!

En zodoende is de week aan hoge snelheid voorbijgevlogen…

Wie z’n best doet, zal er wel bij varen.

In een vorig postje berichtte ik u over onze verlofplannen. U moet nu niet denken dat wij elk jaar duizenden euro’s aan reizen uitgeven: in 2012 was er enkel een weekje spotgoedkope skivakantie (met dank aan Studio Brussel), een gratis familievakantie in het schone Zwitserland en op het laatste nippertje een eigenlijk veel te dure citytrip naar Amsterdam. Het jaar daarvoor was het iets decadenter met een weekje Spanje en een weekje Italië, telkens met goedkope hotelkamers en vluchten. Ik kom meestal toe met mijn vakantiegeld en ik hoop dat het me in 2013 ook lukt. Maar daar wou ik het nu niet over hebben.

Sinds september hebben het lief en ik een gemeenschappelijke rekening waarop wij, dat mag u gerust weten, ieders 60% van ons inkomen storten. Ik ben als administratief wonder degene die onze ‘boekhouding’ beheert, de inkomsten en uitgaven noteert en de rekeningen tijdig betaalt.

(Daarnaast zorg ik ook voor weekmenu’s en boodschappenlijstjes, kerstplanningen en agenda-updates, de tuin en de kamerplantjes, het eten dat klaarstaat tegen dat u thuiskomt en propere kleren – ja ik ben de perfecte huisvrouw, als ik wil. Maar daar gaat het nu niet over.)

(En oké, het loopt wel eens mis want ik kan niet met cijfers werken, en ook niet met Argenta’s online banking tool, dat is brol. Maar ook daar gaat het niet over.)

Aangezien onze koopplannen steeds concreter worden en het lief ervan overtuigd was dat wij met al ons spaargeld samen genoeg hebben om een huis/appartement (hierna ‘huisje’ genoemd) van prijs A te kopen, was hij niet weinig teleurgesteld toen bleek dat het 70.000 euro minder was. Hij ging daarbij mee af op bedragen die hij van zijn familie zou krijgen, maar die familieleden investeren liever in zichzelf. Mij kunnen die gerateerde extraatjes niet veel schelen; ik had eerlijk gezegd niets anders verwacht van hen.
(Ik zeg het u: hoe rijker een mens is, hoe gieriger ook. Begrijpt u dat: grootouders met verschillende vastgoedeigendommen, die hun enige kleinzoon niks willen schenken omdat ze het zelf gaan gebruiken om nog méér vastgoed te bouwen?)
Nu weten we exact hoeveel we kunnen lenen, en hoeveel eigen budget we hebben. Het zal ofwel nog twee jaar sparen zijn, ofwel geluk hebben en een mooi appartementje vinden.

Mommie is er niet gerust in. Ten eerste kent ze mij en weet ze dat ik graag geld uitgeef. Kleren, reisjes, restaurantbezoekjes… Levensgenieters, noemen ze zulke mensen, geloof ik. Ze kan het niet laten – en dat deed ze voordien ook al, maar nu is het een graadje erger geworden – om me een schuldgevoel aan te praten bij elk nieuw kledingstuk, en over reizen moet ik helemaal niet beginnen in haar buurt. (De citytrip naar Amsterdam was goed voor een minidrama.)

Ten tweede het feit dat het lief meer geld in ons huisje zou steken dan ik, wat sowieso nadeliger wordt voor mij op den duur en zeker als we ooit uit elkaar gaan. Dat ‘meer geld’ hangt er natuurlijk vanaf of de schoonfamilie nog bijdraait, maar ik zie hier geen graten in; als dat betekent dat wij een groter huisje kunnen kopen, dan ga ik niet protesteren. Momenteel hebben het lief en ik namelijk allebei ongeveer evenveel spaargeld dus zullen we rap gedaan hebben met kopen in Leuven. Een caravan, misschien? (Dan wel eentje in het centrum van Leuven in de achtertuin van één van die peperdure en o zo felbegeerde herenhuizen.)

Ten derde dat we plannen een appartement te kopen, en geen huis. Zij ziet daar het nut niet van in, want dan blijft ge op den duur verbouwen en verkopen en kopen en verhuizen en… Volgens mij wil ze stiekem dat wij bij hen in de wijk komen wonen, want telkens weer begint ze over de oude mensen die één voor één ‘wegvallen’ (zeg maar doodvallen) en de huizen die zo één voor één vrijkomen. (De wijk is in 10 jaar tijd gebouwd dus alle mensen die er indertijd zijn komen wonen, zijn nu rond de tachtig jaar.)
Oude huizen, waar nauwelijks iets in vernieuwd is en waar dus heel veel werk aan is, en die aan prijzen worden verkocht waar je op het Limburgsche platteland een hele sjieke villa mee kan kopen, maar die toch als zoete broodjes worden verkocht. Niet voor onze portemonnee dus, of toch in Leuven: aan prijs A heb ik enkel nog maar kleine appartementjes met één slaapkamer zien passeren of halve bouwwerven van huizen.
Als zij per se een huis wil, kan ze kiezen: of we verhuizen naar Mechelen of laathetuit Aarschot, of ze mag sponsoren – zo’n 100.000 euro zal wel genoeg zijn.

Ten vierde de angst dat we ver weg zouden gaan wonen. (Wat ook een gevoelig punt is bij de schoonfamilie, want aangezien zijn en mijn familie nog altijd op ongeveer 70 km  van elkaar wonen, moeten we ergens een keuze maken.) Daar hoeft ze zich geen zorgen om te maken: ik ben en blijf Leuvenaar. Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om te verhuizen naar Mechelen of laathetuit Aarschot. Of His Hometown, waar het gelukkig al even duur is als hier.

(Zie je hoe punt 3 en 4 elkaar tegenspreken?)

Naast bedrag A zou ik graag nog een extraatje overhouden, zodat onze bankrekening niet op 0 komt te staan. Dat extraatje, laten we dat X noemen als onderdeel van al ons kapitaal Y, moet een jaarloon van het lief (die het meest verdient) bedragen. Dat klinkt misschien als veel geld, maar hij moet zo maar eens zonder job vallen, en ik ook, of ziekte, of wieweetwatnogvoor ander onheil. Er bestaat wel zoiets als een leningsverzekering maar dat dekt enkel mijn deel momenteel (je moet er minstens 1 jaar voor aan het werk zijn). Plus als je iets koopt, zijn er ALTIJD kosten die groter of duurder uitvallen dan je had voorzien.

Met andere woorden, om aan kapitaal Y te komen zodat we prijs A kunnen betalen, hebben we nog wel een paar maanden jaren nodig.

Intussen sparen we lustig voort… maar ik weiger te knippen in de categorie die ‘levensgenieten’ heet!!

Blessings week 48

Het beste nieuws van de week kwam van de weegschaal: zomaar 900g eraf. Ik geloofde mijn ogen niet.

Dankzij Voetje kon ik mijn spiksplinternieuwe, roze en bovendien ecovriendelijke drinkfles in gebruik nemen. Fleurde mijn dag helemaal op!

deBomma en denBompa kwamen woensdag eten, ik maakte een gemakkelijke maar overheerlijke ovenschotel klaar. deBomma was niet goed (opkomende groep/verkoudheid) dus ze waren gauw vertrokken naar huis. De eerste keer in lange tijd dat ik me niet heb geërgerd aan hen, ook al kwamen de hints die het lief liet vallen over leningen en huisjesjacht niet over, maar we hebben nog tijd genoeg om hen geld af te troggelen

Donderdagmiddag ging ik met collega’s op restaurant. Het is de bedoeling dat wij, assistentes, in groepjes nieuwe restaurantjes in de buurt uittesten, op kosten van The Company jaja. De locatie van het restaurant was niet ideaal; de weg er naartoe is nog niet verhard, het gebouw splinternieuw, het plein errond nog onaangelegd en het restaurant zelf is pas open sinds de zomer. De locatie is wel mooi: vlak aan het water (vraag me niet wélk water), met ongetwijfeld een in de zomer erg gegeerd terras. De bediening was traag, het eten misschien net iets te duur voor wat het was, maar het vlees smolt wel op onze tongen. Qua desserts viel enkel mijn Tobleronechocomousse in de smaak, de anderen waren over hun keuze niet zo enthousiast.
Ik ga alleszins nog even wachten met mijn bazen naar daar te sturen, dat wil ik hun glanzende bedrijfswagens nog niet aandoen…

‘s Avonds kwam een vriend van het lief eten, we zullen hem Thor noemen want ik hoop dat we hem nog vaker tegenkomen nu hij een jaar in Leuven studeert. Het werd gezellig, en laat, voor de twee mannen nog later want ik heb Thor niet horen vertrekken, toen lag ik al lang in bed.

Vrijdag nog een keer afgesproken met Minerva, die ik de laatste tijd nog zelden hoor, sinds ze een vriendje heeft. Daarom dat we onder ons tweetjes afspraken, zonder mannen dus. We gingen naar een ‘slow food’ restaurantje dat ik al langer eens wou uitproberen. Het is recent verhuisd naar iets meer buiten het centrum, wat geen perfecte locatie is aangezien er in de buurt geen leuke bar of eigenlijk geen enkele begankenis is. Vandaar misschien dat het zelfs op een vrijdagavond niet vol zat. Aan het eten zal het absoluut niet hebben gelegen: de pasta vers, de sauzen om duimen en vingers bij af te likken, en keuze, zoveel keuze. Het iets langer moeten wachten op het eten deerde niet, we waren immers gewaarschuwd en we hadden genoeg om over te babbelen, en de bediening was supervriendelijk. Het interieur was nog nieuw en eigenlijk nogal romantisch, met veel schemerlicht en kaarsen. Hier zal ik nog terugkomen… meermaals!!

Zaterdag een drukke dag. Mijn ogen laten nakijken bij de optieker. Gaan shoppen met Zus, deels voor kerstcadeautjes (waarvoor ik nog niet eens de helft heb aangekocht, maar die voor Mommie zijn alvast in orde) en deels voor onszelf. Ik vond EINDELIJK, na drie maanden zoeken, zwarte laarzen – eenmaal ik over mijn schroom was heengestapt en de verkoopster had opgebiecht dat ik laarzen met een XL-schacht zocht voor mijn dikke kuiten, waren we vertrokken en dit was het resultaat:

Eenmaal thuis werd het het lief plots ernst: hij wilde serieus kijken naar de te koop staande huisjes en appartementen in de buurt. Het wordt zo steeds spannender, ook al beschouwen we het nog als ‘oefenen’ omdat er absoluut geen haast bij is om iets te vinden.
‘s Avonds gingen we met mijn zus en Mommie naar een toneelstuk kijken van de plaatselijke toneelgroep, een beetje volks met blote voeten en preutse nonnetjes, een musical met allerlei herkenbare volksliedjes en een goed in elkaar gestoken verhaaltje met leuke kwinkslagen. Ik vond het eens wat anders en was achteraf blij dat ik me toch het winterduister had ingesleurd.

Zondag twee uur gaan spinnen, dat zijn twee spinninglessen na elkaar. Na de eerste les stond ik al te trillen op mijn benen, maar die tweede moest ook nog, want anders zouden we die twaalfbeurtenkaart nooit opkrijgen. Het was afzien, dat tweede uur heb ik puur op wilskracht moeten doen, ik was niks meer waard nadien.

Ik kon wel nog net tot aan de jeneverbar strompelen, want dat hadden we wel verdiend.

Het lief ging in de namiddag autorijden met Maa, zodat ik twee uurtjes voor mezelf had, en daarna was het tijd om ons in de zetel te nestelen voor een zondagavond tv-kijken.

Blessings week 44

De coolste beddenlakens die ik ooit heb gehad (op het stripverhaal met de krokodil na).

Mijn bezigheden maandag-huisvrouwendag. I could get used to this, maar niet élke dag.

Dinsdag weegmoment: toch weer 300g eraf, dat brengt het totaal op -3,7 kg.

Een paar uurtjes naar ‘t stad en achteraf mezelf getrakteerd op een warme chocomelk vooraleer ik weer op huis aanging.

Mijn nageltjes flink verwend met maskertjes (die het lief spottend ‘vingercondooms’ noemt).

Gaan wandelen in mijn geliefde Hageland.

Gaan eten met mijn familie in een Portugees restaurantje, en daarna een paar uur op café gehangen om OHL te zien winnen en tussen tientallen andere studenten gepropt Halloween te vieren tot het te veel werd; ik word te oud voor die dingen.

Lezen op de trein richting Antwerpen, in een boek dat me vanaf de eerste zin in z’n greep hield. Zo’n mooie woorden…

Eenmaal in Antwerpen ging het lief langs een carnavalswinkel om een vampierencape en sprong ik de I Am binnen, wat ze in Leuven niet hebben dus het was het omwegje waard.

Dinner date met de Ladies in een spookachtig verlicht Mechelen. Het eten zelf sloeg tegen; dan is ‘onze’ Brasserie 500 goedkoper én lekkerder.

Als dégustiefje een warme chocomelk of speciale koffie in een supergezellig barretje aan de Vismarkt. Hier kom ik zeker nog terug naartoe.

De afsluiter van onze herfstvakantie was het wilddiner bij mijn ouders. Mijn grootmoeder was zó weg van de moelleux die het lief had gemaakt, dat ze prompt voorstelde om dit te serveren als dessert bij het kerstmenu. Het kerstmenu, dat jarenlang ongewijzigd bleef. Wat een eer om oma’s chocomousse te mogen vervangen!