Ik had vorige week een weekje vakantie maar tijd om stil te zitten en echt te relaxen was er nauwelijks.
Maandag gingen we, dat las u al, naar het Zwin.
Dinsdag moest het lief gaan werken en werkte ik eerst een tijdje van thuis uit om dan in de namiddag met Maa de Tour der Meubelwinkels in de buurt te doen. In Ikea werd ik stapelverliefd op een wandmeubeloplossing die qua kleur en mogelijkheden er boenk opzit, en het zou slechts rond de 1.500 euro gaan kosten, maar Maa vindt dat we best voor een duurdere maar vooral kwaliteitsvollere oplossing gaan, want iedereen weet dat Ikea niet lang meegaat. Tsja, ik ken mezelf en weet dat ik over een jaar of tien die kast toch beu zal zijn en als je dan aan een exemplaar van 8.000 euro vastzit…
Woensdag een tripje naar Antwerpen gemaakt, women only, met Tante, Mommie en Zus. Vooral veel langs winkeltjes gelopen, maar ik heb geen geld opgedaan, ah neen met die droomboekenkast die door mijn hoofd spookte. ‘s Middags lunchten we bovendien supergoedkoop in De Sinjoor, een kaas- en garnaalkroketje gevolgd door zalmlasagne met water en wijn (die ze vergaten aan te rekenen) voor 18,25 euro, en het was nog lekker ook. Veel gelachen, met de meest banale dingen, ja ‘t was gezellig.
‘s Avonds kwam Dio eten en ervoor zorgen dat de overdreven grote bierpopulatie in onze frigo een beetje slonk.
Donderdag was het lief ook thuis en hebben we het rustig aan gedaan: in bed blijven hangen, ‘s middags pannenkoeken bakken, enorm veel last hebben van een kriebelende neus (allergie?), een middagdutje gedaan, en rond après-skitijd waren het lief en ik vijf jaar samen. Dat hebben we gevierd door ‘s avonds uit eten te gaan bij Zita, met een bon die ik nog had liggen want op restaurant gaan is geen luxe meer die we ons kunnen veroorloven. Het lief reed omdat we te lui waren om met de fiets de hoge berg te bedwingen die tussen ons en het restaurant lag, maar de parking is nogal nauw met als gevolg dat hij zijn eerste ‘aanrijding’ heeft gehad, gelukkig enkel met de zijspiegel en er was geen schade aan de andere auto, maar hij was er toch niet goed van. Er lijkt ook iets mis te zijn met het stuur, dat moeilijk doet bij het parkeren, hopelijk zijn er geen (grote) kosten aan want zulke onverwachte verrassingen kunnen we nu wel missen!
Het eten zelf: we namen een aperitief en een voorgerecht en een hoofdgerecht met een fles water en voor mij een glas wijn, samen goed voor bijna 100 euro. Mijn voorgerecht was iets Grieks met fetakaas in filodeeg met sesamzaadjes en honing, een heerlijke combinatie. Daarna varkenshaasje met een nogal flauw mosterdsausje en lekkere röstikroketjes. Al bij al zeker de prijs waard.
Vrijdag naar ‘t stad voor een aantal boodschapjes: schoenen naar de schoonmaker, mijn DM-kookpot ophalen, een nieuwe broek voor het lief, naar de bib, en een cadeautje zoeken voor mij en het werd een rood kleedje en een bedeltje voor bij aan mijn armband… Het lief heeft smaak maar ‘t is jammer dat hij tegenwoordig nooit meer in zijn eentje een cadeau voor mij durft of wil gaan kopen.
Om vier uur hadden we een afspraak bij de notaris van de verkoper om de compromis of met andere woorden de verkoopovereenkomst te gaan tekenen. De belangrijkste handtekening uit mijn leven tot nu toe! Ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat we nu eigenaar zijn – of bijna, want onze lening is nog niet in orde.
Zaterdag naar Ikea. Ik wou het lief mijn droomboekenkast laten zien en ineens profiteren van de korting op de Malm-ladekasten die vandaag afliep, maar uiteindelijk bleek de gekozen kleur niet ideaal te passen bij mijn kleerkasten dus misschien dat we nog gaan ruilen. We gingen ook kijken bij een meubelwinkel in de buurt (die dinsdag gesloten was) en daar spotte ik zowaar twee mooie salontafeltjes.
Zondag kuisdag. Het zonnetje scheen zo vrolijk dat ik mij met mijn ontbijt op het terras heb gezet, en daarna kriebelde de lente zo hard dat ik datzelfde terras heb opgeruimd, oude bloempotten leeggemaakt, een aantal kamerplanten verpot, nog wat dingen gezaaid, ja het is jammer dat ik mijn vierkante moestuin niet kan zetten en ik vrees dat ons balkon rap vol zal staan, al ga ik me proberen in te houden zodat er niet te veel mee verhuisd moet worden over enkele maanden. Promise.
De keuken een flinke kuisbeurt gegeven want het was hoognodig, gestreken, een tweegangenmaaltijd in elkaar gebokst van zalmtartaar en een wrap gevuld met spekblokjes, geroosterde pijnboompitten, gestoofde appel, geraspte worteltjes, halve kerstomaatjes en gesmolten geitenkaas – en toen was ik KO, tijd voor de zetel!
En zodoende is de week aan hoge snelheid voorbijgevlogen…
