U weet intussen wel dat u mij nooit van z’n leven op skilatten zou krijgen wel dat klopt. Nooit-van-z’n-leven. En mócht het toch gebeuren dat iemand mij ooit zover krijgt, in ruil voor let’s say jaarlijks een miljoen euro voor de rest van mijn leven, dan raak ik nog niet verder dan de babypiste want mij krijgt u niet op die sleepliften of in die openluchtstoeltjesliften waar het sneeuwwitte panorama zich letterlijk aan uw voeten uitstrekt. Neen bedankt.
Omdat Teamo deze verlof wél zou gaan skiën en zich ingeschreven had voor lessen zodat hij niet in z’n uppie piste op, piste af moest gaan, had ik me voorbereid op een luilekker vakantie. Op twee dagen na is hij elke voormiddag op de latten geweest, intussen zat ik in de zon ofkeek ik films op onze minilaptop. ‘s Namiddags ambeteerden we elkaar en mijn zus, die mee was als personeel (onderhoud). Het eten in ‘t hotel trok op niks, laten we eerlijk zijn; bij élke maaltijd zaten er wel ergens worteltjes uit blik, openlijk met erwtjes of verstopt in puree of een ander mengsel. We zijn drie keer kaasfondue gaan eten bij Tom Pouce (link) en één keer pannenkoeken in de plaatselijke crêperie.
Voorts hebben we ook de gebruikelijke portie ambras gehad, maar we hebben ‘t toch maar weer overleefd, samen! Zelfs de ellenlange treinreis… Heen: vertrokken om half 7 ‘s morgens in Leuven, overstappen in Brussel, Basel (grensovergang), Bern en in Visp nog een busrit van anderhalf uur tot in Zinal zelf, aankomst om half 8 ‘s avonds. Terug: vertrokken met de bus om 7 uur in Zinal, een uur in Visp moeten wachten op de trein, overstappen in Thun, Basel en Brussel, gearriveerd om negen uur in Antwerpen-Berchem waar Teamo’s mama ons met de auto kwam oppikken gelukkig anders waren we nóg een uur onderweg geweest.
Niks gemerkt van aswolken of treinstakingen, by the way?
Hebt u zich wel eens proberen voor te stellen hoe zij er in ‘t echt zou uitzien, zonder holbewonerskleren aan?
