Tagarchief: His Hometown

11

Het baksteenvetorecht

|

Wij kijken af en toe naar According to Jim, dat speelt rond schooluitgaanstijd op VT4. Hun huishouden schetst namelijk een volgens mij vrij accuraat beeld van hoe de future LJ en Teamo eruit gaan zien. (Maar dan niet met zoveel kinderen. Hopelijk.)

We komen immers al in de buurt: Jim met bier en voetbal, Cheryl de toegewijde huisvrouw die alle trucjes van haar echtgenoot meteen doorziet.

Een leuk idee uit deze serie dat ik vorige week oppikte, was het vetorecht. Ieder om beurt hebben ze het recht om hun veto te stellen. Bijvoorbeeld: Jim wou hun zoontje meenemen naar het voetbal (enfin, football) maar de match viel juist op de eerste schooldag en Cheryl stelde haar veto: hun zoontje zou naar school gaan.
Door bij deze gelegenheid haar veto te stellen, raakt ze bij een volgende discussie haar veto kwijt en dan heeft Jim de macht in handen. Enzovoorts. Simpel concept, wat u?

Afgelopen zaterdag kwam hét moment om dit systeem bij ons in te voeren.

Een neef van Maa (de zoon van de broer van bompa), die een aantal jaren ouder is dan het lief en een doctoraat in de Psychologie heeft, is bij de bomma in de straat komen wonen. Dat vindt de familie heerlijk want nu kunnen ze tegen iedereen zeggen dat het hún neef is die daar in dat groot, schoon huis woont. En nu wrijft de bomma er met graagte op regelmatige basis - allez, elke keer we ze zien - bij ons in dat ze allebei werken in Leuven maar het er toch voor over hebben om over en weer te pendelen. (Dat ze allebei de luxe van thuiswerk hebben, vergat de bomma erbij te vermelden.) En dat de vriendin van de neef van Leuven is maar toch ook graag in His Hometown wou komen wonen. (Never gonna happen. Ik ben mijn hart kwijt in Leuven, ik blijf hier zo dicht mogelijk in de buurt als mijn portemonnee toelaat.) En dat wij nog veel gaan mogen sparen en hard gaan mogen werken als we ooit in zo’n huis willen wonen. (I know!) En dat het toch schoon zou zijn als het lief ook een doctoraat kon halen. (Enzovoorts, you get the point.)

Afgelopen weekend was die neef bezig met schilderen en nu we “eindelijk” nog eens in His Hometown waren – serieus, we zien hen bijna wekelijks, moeten we anders misschien naast hen komen wonen? Ah neen, da’s juist, kunnen we niet betalen; zucht, soms voelt het echt aan alsof ik de evil witch ben die hun favoriete zoon en kleinzoon naar de andere kant van de wereld heeft ontvoerd – móesten we toch eens een kijkje gaan nemen.

Omdat Maa en Bomma er zo lyrisch over deden, had ik nogal hoge verwachtingen van het huis maar het viel nogal tegen. Het was groot, ja zeker, maar:

  • De indeling zit heel vreemd in elkaar. Alle ruimtes zijn nogal open en met elkaar verbonden, wat ik dan weer wel super vind, hoewel ik mijn twijfels heb bij een open, houten trap in het midden van uw living. Maar het lief (!) merkte meteen op dat al die ramen en al die hoekjes en kantjes toch wel moeilijk schoon te houden vielen. Het lief! Dat verder nog geen stof ziet al vliegt het westerngewijs in bollen door de woonkamer! Die kerel blijft me na 3,5 jaar nog steeds verbazen.
  • Het graafste vond ik de onevenwichtige trap naar de zolderverdieping: de treden links zijn altijd één stap hoger dan de treden rechts. Levensgevaarlijk voor kleine kinderen en hoogzwangere vrouwen, wat dus 50% van de inwonenden beslaat, maar kom. Het blijft een grave trap.
  • De binnenmuren van het hele huis, dus keuken, living, hall, toilet, badkamers, slaapkamers, waren bakstenen. Dat maakte het huis donker en ruw. Waarop de neef schamper opmerkte dat ik in de verkeerde tijd geboren ben, want eind jaren zeventig, begin jaren tachtig was dit “in”. Nou, dan koop ik toch lekker géén huis van die periode? Of hebben ze nadien en voordien enkel in caravans en kastelen gewoond, misschien, de mensen?

Bakstenen, echt, ik vind dat afschuwelijk. Dat hoort buiten, als uw voor-, zij- en achtergevel, als tuinhuisje, als afscheiding van de buren, als muurtje bij de stoep.

En toen ontdekte ik iets over het lief (en dit keer was het een negatieve verrassing): hij is helemaal weg van baksteen. Binnen, én buiten. Dat maakt het zo warm en gezellig. (Bweeeeurk.)
Ge kunt dat toch verven, zult ook u zeggen. Neen, dat helpt niks. Ge blijft die steentjes zien, die rechthoekjes. Ik wil een vlakke muur. Een geplammuurde muur. Een behangen muur. En dan pas een geverfde muur. In die volgorde, zoals het hoort.

Dus moest ik mijn veto stellen, voor het eerst.

Maar goed, eerst zien wat er op onze weg zal komen als wij ooit op huizenjacht trekken. Want kieskeurig ben ik voor de rest ook niet.

18

Kerstgewijze familietradities

|
‘t Is december. De hatelijkste maand van het jaar omdat de winter, die al dreigt van in oktober, nu pas echt begint en we qua duisternishoogtepunten amper halfweg zijn. Maar daar tegenover staat gelukkiglijk de warmte en de gezelligheid van de feestdagen.
 
Met hoe meer ge thuis zijt, met hoe meer families ge moet rekening houden, en hoe meer miserie dat geeft.
Ten eerste is daar mijn ouders. Ten tweede mijn grootouders. Ten derde Vriend met zijn kinderen, Maa en de Bomma van het lief (gelukkig allemaal in ene keer). Ten vierde, tot slot, de vader van het lief en diens ouders.
En dan ben ik nog geeneens zeker of ik ten vijfde, de familie langs Mommies kant, zonder meer mag schrappen nu mijn grootmoeder door dementie is geveld en absoluut niet meer in staat is tot het organiseren van een kerstfamiliefeest, laat staan dat ze überhaupt doorheeft dat het Kerstmis ís. Maar misschien dat één van mijn toffe tantes zich geroepen voelt om sandwichkes te smeren, de traditionele ijstaart te serveren en voor iedereen goedkope prullen te kopen als cadeau.
 
Al meteen de eerste Kerst dat ik het lief mocht meetronen richting My Hometown, was het vanzelfsprekend dat kerstavond bij mijn ouders zou worden doorgebracht, zoals het de voorbije tweeëntwintig jaren traditie was. Met cadeautjes, dat spreekt.
De 25e is gereserveerd voor Deddies familie in het Grootouderlijk huis, daar valt niks aan te veranderen aangezien mijn nonkel en zijn gezin zich ook aan een strikte kerstplanning te houden hebben.
(Bij Mommies familie was het altijd de zondag na kerst te doen, wat ik nog maar 1x gedaan heb met Teamo.)
De 25e is er echter ook een familiefeest in His Hometown, want aangezien Maa geen zussen of broers heeft, wordt er jaarlijks een bijeenkomst met achterneven en oudtantes en dergelijke georganiseerd, waar ik niks voeling mee heb en waar we elk jaar onderuit gemuisd zijn door het vele blokwerk dat het lief altijd had voor zijn examens.
De 26e stranden we in His Hometown voor Maa’s verjaardag en wordt er meteen Kerst gevierd. Met nog meer cadeaus, dat spreekt.
(Waar wij het geld moeten halen voor 586 cadeautjes is nog maar de vraag. Thankgod voor eindejaarspremies en gulle bomma’s die niet veel in ruil verwachten.)
 
Ik heb geprobeerd om dit drie jaar geleden stilzwijgend vastgelegde schema te wijzigen maar familiale tradities zijn in My Hometown onverzettelijker dan de mening van de paus over condooms. Dus ook dit jaar wordt het weer overvloedig gebruik maken van het openbaar vervoer om bijna dagelijks heen en weer te pendelen tussen onze families. Of misschien krijgen we weer een witte kerst, dan kunnen we helemaal nergens naartoe tenzij met een slee of op langlaufski’s.
 
En u, hoe plant u de feestdagen door te brengen?